1. ۱تاریخ نویس عشقبازانشیرین رقم سخن طرازان
2. ۲از سرور عاشقان چو دم زدبر لوح بیان چنین رقم زد
3. ۳کز عامریان بلند قدریبر صدر شرف خجسته بدری
4. ۴مقبول عرب به کار سازیمحبوب عجم به دلنوازی
5. ۵از مال و منال بودش اسبابافزون ز عمارت گل و آب
6. ۶چون خیمه درین بساط غبرامی بود مقیم کوه و صحرا
7. ۷صحرای عرب مخیم اومعمور ز یمن مقدم او
8. ۸عرض رمه اش برون ز فرسنگبر آهوی دشت کرده جا تنگ
9. ۹اشتر گله هاش کوه کوهانچون کوه بلند پرشکوهان
10. ۱۰زیشان گشتی گه چراخوارکوهستان ها زمین هموار
11. ۱۱خیلش گذران به هر کنارهچون گله گور بی شماره
12. ۱۲بگشاده دری به میزبانیدر داده صلای میهمانی
13. ۱۳هر شام به کوه و دشت تا روزآتش پی میهمانی افروز
14. ۱۴حاجت طلبان به روی او شادویرانی شان به جودش آباد
15. ۱۵دستش به ایادی جمیلهانگشت نمای هر قبیله
16. ۱۶داده کف او شکست خاتمبر بسته به جود دست حاتم
17. ۱۷سادات عرب به چاپلوسیپیش در او به خاکبوسی
18. ۱۸شاهان عجم ز بختیاریبا او به هوای دوستداری
19. ۱۹از جاه هزار زیب و فر داشتوان از همه به که ده پسر داشت
20. ۲۰هر یک ز نهال عمر شاخیوز شهر امل بلند کاخی
21. ۲۱لیکن ز همه کهینه فرزندمی داشت دلش به مهر خود بند
22. ۲۲بر دست بود بلی ده انگشتدر قوت حمله جمله یک پشت
23. ۲۳باشد ز همه به سور و ماتمانگشت کهین سزای خاتم
24. ۲۴آری بود او ز برج امیدفرخنده مهی تمام خورشید
25. ۲۵فرخندگی مه تمامشبیرون ز قیاس و قیس نامش
26. ۲۶سالش که قدم به چارده داشتبر چارده مه خط سیه داشت
27. ۲۷یاقوت لبش به خوشنویسیماهش به شعار مشک ریسی
28. ۲۸تابان مه روشن از جبینشخورشید فتاده بر زمینش
29. ۲۹ابروش بلای نازنینانمحراب دعا پاکدینان
30. ۳۰قدش نخلی عجب دلاویزبر خسته دلان ز لب رطب ریز
31. ۳۱دور شکرش ز موی میمیزیر کمرش ز موی نیمی
32. ۳۲گوی ذقنش ز سیم سادهسبزه ز درون برون نداده
33. ۳۳سرو قد گلرخان دلجویچوگان شده در هوای آن گوی
34. ۳۴سر تا قدم از ادب سرشتهبر دل رقم ادب نوشته
35. ۳۵طبعش ز سخن به موشکافیمشعوف به شعر شعربافی
36. ۳۶چون لعل لبش خموش بودیبر روزن راز گوش بودی
37. ۳۷چون غنچه تنگ او شکفتیسنجیده هزار نکته گفتی
38. ۳۸کلکش ز سواد طره حورصد نقش زدی به لوح کافور
39. ۳۹هر حرف که بر ورق کشیدیبر نغز خطان ورق دریدی
40. ۴۰با طایفه ای ز خردسالانچون او همه مشکبو غزالان
41. ۴۱همواره هوای گشت کردیطوافی کوه و دشت کردی
42. ۴۲گه باز زدی به کوه دامانبا کبک دری شدی خرامان
43. ۴۳گه بنشستی به طرف وادیبر رود زدی نوای شادی
44. ۴۴گه ره سوی چشمه سار جستیوز چشمه دل غبار شستی
45. ۴۵گه رخت به مرغزار بردیوز دل غم روزگار بردی
46. ۴۶می زد قدمی به هر بهانهفارغ ز حوادث زمانه
47. ۴۷نه در جگرش ز عشق تابینه بر مژه اش ز شوق آبی
48. ۴۸نه جامه صابری دریدهنی ناله عاشقی کشیده
49. ۴۹شب خواب فراغتش ربودیبر بستر عافیت غنودی
50. ۵۰روزش در آرزو گشادیدر هر تک و پوی رو نهادی
51. ۵۱کامی که عنان کش دلش بودبر وفق مراد حاصلش بود
52. ۵۲بینا نظر پدر به حالشخرم دل مادر از جمالش
53. ۵۳ناگشته هنوز خاطراندیشکاخر ز فلک چه آیدش پیش
54. ۵۴حالیست عجب که آدمیزادآسوده زید درین غم آباد
55. ۵۵غافل که چه بر سرش نوشتنددر آب و گلش چه تخم کشتند
56. ۵۶شاخی کش از آب و خاک خیزددر دامن او چه میوه ریزد
57. ۵۷شیرین گردد ازان دهانشیا تلخ شود مذاق جانش