1. ۱گفت اگر اینست رسم مهتریمنصب ما نیست جز لولیگری
2. ۲یکی روستایی پسر کش پدربه ده بودی از مه دهی بهره ور
3. ۳دماغی پر از نخوت و جاه داشتدلی خالی از حشمت شاه داشت
4. ۴پدر روزی از ده کمتر تنگ کردبه رفتن سوی شهر آهنگ کرد
5. ۵پسر نیز با او قدم زد به راهکه از شهر سازد چو ده جلوه گاه
6. ۶چو در عرصه شهر مأوا گرفتبه هر کوی راه تماشا گرفت
7. ۷یکی بارگه دید سر بر سماکبه گردون رسیده ازو قدر خاک
8. ۸ز کیوان بسی برتر ایوان اوزحل پیکران گشته دربان او
9. ۹برآمد ز در نعره کره نایزمین و زمان کرد جنبش ز جای
10. ۱۰برون آمد از در هزاران سوارقبا و کله زر و گوهر نگار
11. ۱۱وزیشان یکی افسر زر به فرقز زر و گهر اسب و زین هر دو غرق
12. ۱۲نقیبان به کف حربه نور پاشزده هر طرف نعره دور باش
13. ۱۳پسر کز پدر کس نپنداشت مهندانست ازو هیچ مهتر فره
14. ۱۴بپرسید ازان کش به سر افسر استبگفتند کو شاه این کشور است
15. ۱۵فرومانده حیران و آورد سربه گوش پدر کای گرامی پدر
16. ۱۶گر اینست اندازه مهتریبود کار ما و تو لولیگری
17. ۱۷بیا ساقی آبی چو آذر بیارنه می بلکه کبریت احمر بیار
18. ۱۸که بر مس ما کیمیایی کندبه نقد خرد رهنمایی کند
19. ۱۹بیا مطرب آغاز کن زیر و بمکه کرد از دلم مرغ آرام رم
20. ۲۰پی حلق این مرغ ناگشته رامز ابریشم چنگ کن حلقه دام