1. ۱از فضل و ادب دهد قبولتدارد نگه از ره فضولت
2. ۲شغلی که نباید و نشایداز پاکی جوهرت نیاید
3. ۳در کسب کمال بایدت جهددر به طلبی به سر بری عهد
4. ۴گرداب طلب وسیع دور استدریای علوم دور غور است
5. ۵قانع نشوی به هر چه یابیاز خوب به خوبتر شتابی
6. ۶لیکن مکش از فراخ درسیخط بر ورق خدای ترسی
7. ۷چون فلسفیان دین براندازاز فلسفه کار دین مکن ساز
8. ۸پیش تو رموز آسمانیافسون زمینیان چه خوانی
9. ۹یثرب اینجا مشو چو دوناناکسیر طلب ز خاک یونان
10. ۱۰گر حرف شناس دین زبون نیستاز سور مدینه ره برون نیست
11. ۱۱در نیفه نافه مشک چین استدر ناف مدینه مشک دین است
12. ۱۲تا نافه گشای گشته آن نافمشک است گرفته قاف تا قاف
13. ۱۳ارباب هوا همه زکامندزان نکهت ازان تهی مشامند
14. ۱۴قدوه ز مقیم آن حرم کنسر در ره اقتدا قدم کن
15. ۱۵بر شارع ناقه اش نظر نههر جا که قدم نهاد سر نه
16. ۱۶زین گونه چو باشی اقتداییآخر برساندت به جایی
17. ۱۷هشدار که باشد اندرین راهاز حشمت و جاه کند صد چاه
18. ۱۸از کور دلی ز ره نیفتیچون کوردلان به چه نیفتی
19. ۱۹هشدار که ره...ن تقدیرز سیم و زرند کرده زنجیر
20. ۲۰زنجیری سیم و زر نگردیساکن نشوی ز رهنوردی
21. ۲۱هشدار که هر ز ره فتادهغولیست میاه ره ستاده
22. ۲۲ناگه ندمد به سر فسونتوز راه نیفکند برونت
23. ۲۳ره نیست جز آنکه مصطفی رفتتا مقعد صدق راست پا رفت
24. ۲۴می کن برهش نگاه و می رومی بین پی او به راه و می رو
25. ۲۵زان ره که ز پای او نشان نیستبرگرد که جز هلاک جان نیست
26. ۲۶در طبع تو گر قبول پند استاین پند که گفته شد بسنده ست
27. ۲۷گفتیم سخنی که گفتنی بودسفتم گهری که سفتنی بود
28. ۲۸از کار بشد زبان و دستمخاموش شدم قلم شکستم
29. ۲۹ای تازه نظر به لوح کونینچون مردم دیده قرالعین
30. ۳۰سال تو اگر چه هفت و هشت استدل را به هوات بازگشت است
31. ۳۱این لطف که در سرشت داریدارم به خدای امیدواری
32. ۳۲کان روز که سربلند گردیدانا دل و هوشمند گردی