1. ۱مستیش ز باده بود نز جاماز جام رمیده شد سرانجام
2. ۲بشکفت به بوستان رازشگلهای حقیقت از مجازش
3. ۳چشمه ز شکاف سنگ جوشیددریا شد و سنگ را بپوشید
4. ۴لیلی طلبی او در این جوشبر شاهد عشق بود روپوش
5. ۵زین نام دهانش پر شکر بودلیکن مقصود ازو دگر بود
6. ۶عاشق که ز مهر دوست کاهدمه گوید و روی دوست خواهد
7. ۷آرند که صوفیی صفاکیشبرداشت به خواب پرده از پیش
8. ۸مجنون بر وی شد آشکارابا او نه به صورت مدارا
9. ۹گفت ای شده از خرابی حالبر نقش مجاز فتنه سی سال
10. ۱۰چون کرد اجل نبرد با تومعشوق ازل چه کرد با تو
11. ۱۱گفتا به سرای قربتم خواندبر صدر سریر قرب بنشاند
12. ۱۲گفت ای به بساط عشق گستاخشرمت نامد که چون درین کاخ
13. ۱۳خوردی می ما ز جام لیلیخواندی ما را به نام لیلی
14. ۱۴بر من چو در خطاب بگشودبا من جز ازین عتاب ننمود
15. ۱۵جامی بنگر کز آفرینشهر ذره به چشم اهل بینش
16. ۱۶از خم ازل خجسته جامیستگرداگردش نوشته نامیست
17. ۱۷آن جام چه جام جام باقیوان نام چه نام نام ساقی
18. ۱۸از جام به باده گیر آراموز نام نگر به صاحب نام
19. ۱۹در صاحب نام کن نشان گمدر هستی وی شو از جهان گم
20. ۲۰تا باز رهی ز هستی خویشوز ظلمت خود پرستی خویش
21. ۲۱جایی برسی کزان گذر نیستجز بی خبری ازان خبر نیست
22. ۲۲با تو ز جهان بی نشانیگفتیم نشان دگر تو دانی
23. ۲۳هان تا نبری گمان که مجنونبر حسن مجاز بود مفتون
24. ۲۴در اول اگر چه داشت میلیبا جرعه کشی ز جام لیلی
25. ۲۵اندر آخر که گشت ازان مستافکند ز دست جام و بشکست