1. ۱شیرین سخن شکر فسانهکین قصه نهاد در میانه
2. ۲افسانه پوست چون فرو خوانداز پوست برون چنین سخن راند
3. ۳کان خورده چو دف طپانچه بر پوستدر ناله ز دست فرقت دوست
4. ۴می گشت به کوه و دشت یکچنداز دوست همی به پوست خرسند
5. ۵چون پوست نشان ز دوست می دادخود را تسکین به پوست می داد
6. ۶وان دم که زمانه کند ازو پوستوان نیز به کف نماندش از دوست
7. ۷می برد به سر به کام دشمننی دوست به بر نه پوست بر تن
8. ۸بی دوست که بود رفته جانیبی پوست چه بود استخوانی
9. ۹چون یکچندی بر این برآمددودش ز دل حزین برآمد
10. ۱۰یک روز به وقت نیمروزانشد پیش شبان ز درد سوزان
11. ۱۱چون سایه به زیر پایش افتادبرداشت ز سوز سینه فریاد
12. ۱۲کای چاره گر درون ریشمروزی عجب آمده ست پیشم
13. ۱۳در حال دلم نظاره ای کنمردم ز فراق چاره ای کن
14. ۱۴زین پیش ز هجر مرده بودمجان را به اجل سپرده بودم
15. ۱۵انفاس توام به لطف بنواختوز نو چو مسیح زنده ام ساخت
16. ۱۶افکن نظری دگر به کارمکامروز همان امید دارم
17. ۱۷بگریست به درد کای جوانمردسر تا به قدم همه غم و درد
18. ۱۸ز اندوه تو شد مرا جگرخونوز درد تو اشک من جگرگون
19. ۱۹بختت به مراد دل رسانادبر مسند دولتت نشاناد
20. ۲۰از هیچ مقام و هیچ جاییزین بیش نبینمت دوایی
21. ۲۱کان نقش بدیع کلک تصویروان شیرین تر ز شکر و شیر
22. ۲۲هر اول هفت وقت شامیاز شیر رمه پزد طعامی
23. ۲۳خاصه پی طعمه گدایاناز خوان سپهر بینوایان
24. ۲۴هر کس که بود در آن حوالیاز سفره رزق دست خالی
25. ۲۵آرند به آستان او رویاز خوان نوال او غذا جوی
26. ۲۶مالد سر آستین خود بازقسامی آن به خود کند ساز
27. ۲۷کفلیز به کف طعام سنجددر کاسه هر کس آنچه گنجد
28. ۲۸دارند آندم در آن گذرگاهبیگانه و آشنا همه راه
29. ۲۹امشب هنگام کام بخشیستبی شامان را طعام بخشیست
30. ۳۰برخیز تو نیز کاسه بر کفخود را افکن به سلک آن صف
31. ۳۱باشد که طفیل هر گداییزان مایده ات رسد نوایی
32. ۳۲مجنون چو شنید این بشارتبرخاست به موجب اشارت
33. ۳۳بگرفت به کف شکسته جامیمی زد به حریم دوست گامی
34. ۳۴آن دلشده چون رسید آنجاصد دلشده بیش دید آنجا
35. ۳۵بر دست گرفته کاسه یا جامدریوزه گرش ز خوان انعام
36. ۳۶هر کس ز کف چنان حبیبیمی یافت به قدر خود نصیبی
37. ۳۷مجنون از دور چون بدیدشعقل از سر و جان ز تن رمیدش
38. ۳۸بی خود شد و میل خاک ره داشتخود را به حیل به پا نگه داشت
39. ۳۹چون نوبت وی رسید بی خویشآورد او نیز جام خود پیش
40. ۴۰لیلی وی را چو دید بشناختکارش نه چو کار دیگران ساخت
41. ۴۱ناداده نصیب ازان طعامشکفلیز زد و شکست جامش
42. ۴۲مجنون چو شکست جام خود دیدگویا که جهان به کام خود دید
43. ۴۳آهنگ سماع آن شکستشچون راه سماع ساخت مستش
44. ۴۴می بود بر آن سرود رقاصمی زد با خود ترانه خاص
45. ۴۵العیش که کام شد میسرعیشی به تمام شد میسر
46. ۴۶همچون دگران نداد کامموز سنگ ستم شکست جامم
47. ۴۷با من نظریش هست تنهازان جام مرا شکست تنها
48. ۴۸بیهوده شکست من نجسته ستکارم زشکست او درست است
49. ۴۹آن سنگ که زد به جام من فاشزان کاسه سرشکستیم کاش
50. ۵۰تا در صف واقعان این رازجاوید نشستمی سرافراز
51. ۵۱گر جام مرا شکست یارمآزردگیی جز این ندارم
52. ۵۲کان لحظه مرا که جام بشکستآزرده نگشته باشدش دست
53. ۵۳صد سر فدی شکست او بادجانها شده مزد دست او باد
54. ۵۴از خنجر مهر او دلم چاکوز هر چه نه مهر او دلم پاک