1. ۱چون رفت کثیر آن هنرورزان صیدگه اندکی فراتر
2. ۲آراسته دید مرغزاریاز باغ بهشت یادگاری
3. ۳از سبزه زمین چو سبز مفرشوز گل گل مختلف منقش
4. ۴یا مصحفی از زمردش حرفاز لاله بر آن وقوف شنگرف
5. ۵یا خود ورقی بر آن ز زنگاربنوشته الف الف به تکرار
6. ۶طفلان گیا مگر بهارانبودند بر آن ز مشق کاران
7. ۷یا خود زرهی نهفته در زنگپوشیده ز سبزه بر بدن تنگ
8. ۸تا تیر سحاب و ناوک برقدر سینه و تن نگرددش غرق
9. ۹آورده ز جیب خاک لالهبیرون ز عقیق تر پیاله
10. ۱۰یا خود قدحی زلعل سیرابپر نیزه ای از زمرد ناب
11. ۱۱کش باد به لعب خویش نازانمی گرداند چو کاسه بازان
12. ۱۲یا مشعله ایست بس فروزانبی روغن و بی فتیله سوزان
13. ۱۳کز مشعله دار خرده بینشمحکم شده پای در زمینش
14. ۱۴سوریش به یاسمن معانقخیریش به یاسمین موافق
15. ۱۵نیل آورده بنفشه با میلتا بر رخ نسترن کشد نیل
16. ۱۶گوگرد سرشت بود میلشوان شعله نیلگون دلیلش
17. ۱۷نرگس همه دیده از کنارهمی کرد به این و آن نظاره
18. ۱۸سوسن همه تن زبان به هر سویمی بود ازین و آن سخنگوی
19. ۱۹در بازی و رقص نوغزالانبا یکدیگر چو خردسالان
20. ۲۰گه این یک ازان ربوده لالهگه آن یک ازین کشیده ناله
21. ۲۱لب سرخ ز سرخ لاله خوردنپا سبز ز سبزه ها سپردن
22. ۲۲گشته رمه آهوان بسیاراز سبزه و گل مه چراخوار
23. ۲۳لیکن رمه ای به قوت تگآزاده هم از شبان هم از سگ
24. ۲۴چون دید کثیر آن نکو رایانبوهی آهوان به یک جای
25. ۲۵برگشت به صیدگاه مجنونکای خاطر تو به صید مفتون
26. ۲۶خیز و دل ازین مقام بر کندامن درچین و دام برکن
27. ۲۷یکدم به فلان زمین بزن گامواندر ره آهوان فکن دام
28. ۲۸تا پی در پی شکار بینیوانگه به فراغ دل نشینی
29. ۲۹بگریست که آن حمای لیلی ستچون کعبه حرامسرای لیلی ست
30. ۳۰آنجا لیلی مقام کرده ستبا همزادان خرام کرده ست
31. ۳۱چون کبک دری شده خرامانبر سبزه و گل کشیده دامان
32. ۳۲هر سبزه کزان زمین دمیده ستروزی دامن بر آن کشیده ست
33. ۳۳هر خار که خاسته ست زان خاکافکنده چو گل به دامنش چاک
34. ۳۴گلهاش که رنگ و بو گرفته ستاز عارض و زلف او گرفته ست
35. ۳۵هر لاله به خون که چهره شستهاز خاک به داغ اوست رسته
36. ۳۶نرگس که گشاده چشم بیناستچشمش به نیاز خاک آن پاست
37. ۳۷سوسن که زبان دراز کردهوصف رخ اوست ساز کرده
38. ۳۸افتاده بنفشه از ذلیلیدر فرقت اوست جامه نیلی
39. ۳۹آهو بچگان که مشکبوینداز تیر مژه شکار اویند
40. ۴۰باشد که رسد ز راه ناگاههستند نهاده چشم بر راه
41. ۴۱زان روز که زان زمین گذشته ستصیدش چو حرم حرام گشته ست
42. ۴۲آهو که چرد به مرغزارشچون دام نهم پی شکارش
43. ۴۳باشد دل و جان فگار اویمکی نیک فتد شکار اویم
44. ۴۴هر گه که کشد دلم به آن جایاز دیده خونفشان کنم پای
45. ۴۵گردش گردم چو حج گزارانچون چشمه زمزم اشکباران
46. ۴۶نی آهوی او ز من کند رمنی شاخ گیاه او کنم خم
47. ۴۷چون لاله به خاک و خون نشستنخوش تر که گیاه او شکستن
48. ۴۸وز ناوک غم شکار ماندنبهتر که شکار او رماندن
49. ۴۹این گفت و پی شکار خود رفتلیلی گویان به کار خود رفت
50. ۵۰لیلی می گفت و کار می کردهر دم صیدی شکار می کرد
51. ۵۱می بوسیدش به جای لیلیپس می کردش فدای لیلی
52. ۵۲کارش این بود صبح تا شامزین کار نبود هیچش آرام