1. ۱آن دور ز راه و رسم مردمره کرده به رسم مردمی گم
2. ۲آن در تن او به جای دل سنگاز وی تا دل هزار فرسنگ
3. ۳مطموره نشین چاه غفلتطیاره سوار راه غفلت
4. ۴از تیرگی درون خود غرقدر آب سیاه پای تا فرق
5. ۵از شارع دانش اوفتادهبر جهل جبلی ایستاده
6. ۶فارغ ز خیال عشقبازیآسوده ز حال جانگدازی
7. ۷نی داغ محبتی کشیدهنه جرعه محنتی چشیده
8. ۸دوری فکن دو همدم از همطاقت شکن دو عاشق از غم
9. ۹یعنی که کفیل کار لیلیبر هم زن روزگار لیلی
10. ۱۰هر چند کش از نسب پدر تولیک از پدری رهش بدر بود
11. ۱۱رحم پدری نداشت بر ویصد محنت و غم گماشت بر وی
12. ۱۲چون خواهش آن قبیله بشنیداز خواهششان عنان بپیچید
13. ۱۳بر ابروی ناگشاده چین زدصد عقده خشم بر جبین زد
14. ۱۴آن کس که به خنده دل خراشدابرو چو گره زند چه باشد
15. ۱۵گفت این چه خیال نادرست استچون خانه عنکبوت سست است
16. ۱۶گر این طلب از نخست بودیدر کیش خرد درست بودی
17. ۱۷امروز که حیز زمانهپر شد ز صدای این ترانه
18. ۱۸یک گوش نماند در جهان بازخالی ز سماع این سرآواز
19. ۱۹طفلان که به هم فسانه گوینداین قصه به کنج خانه گویند
20. ۲۰رندان که به نای و نوش کوشندپیمانه بدین خروش نوشند
21. ۲۱ناصح که نهد اساس تعلیماز صورت حال ما کند بیم
22. ۲۲رسوایی ازین بتر چه باشدباد بتر این ز هر چه باشد
23. ۲۳حاشا که پذیرد این تلافیاز پرده شعر حیله بافی
24. ۲۴آتش که بود مفیض انواربر کوه بلند در شب تار
25. ۲۵پوشیدن آن به خس چه امکانز اهل خرد این هوس چه امکان
26. ۲۶شیشه که شود میان خارهز افتادن سخت پاره پاره
27. ۲۷کی ز آب دهن درست گرددبر قاعده نخست گردد
28. ۲۸خیزید و در طلب ببندیدزین گفت و شنود لب ببندید
29. ۲۹عاری که به گردن من آمدآلایش دامن من آمد
30. ۳۰عاری دگرم به سر میاریدمن بعد مرا به من گذارید
31. ۳۱بر ... چرا کنم من این کاربیهوده چرا برم من این عار
32. ۳۲آن خس که به دیده خست خارمچون دیده خود بدو سپارم
33. ۳۳زان کس که به دل نشاند تیرمچون دعوی دل دهی پذیرم
34. ۳۴با آنکه زند خدنگ کاریمشت است و درفش کارزاری
35. ۳۵من مشتکیم کنون ز یک مشتزان در ندهم به بار او پشت
36. ۳۶در مذهب رهرو سبکبارباری نبود گرانتر از عار
37. ۳۷در بار گران میفکنیدموین پشت خمیده مشکنیدم
38. ۳۸چون عامریان نشسته خاموشبرگشت ازین محالشان گوش
39. ۳۹مهر از لب بسته برگرفتندآیین سخن ز سر گرفتند
40. ۴۰گفتند حدیث عار تا چندزین بیهده افتخار تا چند
41. ۴۱قیس هنری به جز هنر نیستوز دایره هنر بدر نیست
42. ۴۲عشقی که زده ست سر ز جیبشهان تا نکنی دلیل عیبش
43. ۴۳خود عشق چه جای قال و قیل استبر پاکی باطنش دلیل است
44. ۴۴تا دل نه ز میل طبع پاک استکی ز آتش عشق سو...ک است
45. ۴۵در پاکی طبع نیست عاریبر چهره فخر ازان غباری
46. ۴۶گفتی لیلی ازین فسانهرسوا گشته ست در زمانه
47. ۴۷رسوایی او بگو کدام استکز عاشقیش بلند نام است
48. ۴۸گویا و گواست وجد و حالشبر دعوی عفت و جمالش
49. ۴۹معشوقه اگر جمیل نبودعاشق به رهش ذلیل نبود
50. ۵۰ور هست جمیل و نیستش جیبپاکیزه ز وصله دوزی عیب
51. ۵۱زود آتش عشق او بمیردمعشوقی او زوال گیرد
52. ۵۲آنجا که مقام افتخار استزین هر دو صفت بگو چه عار است
53. ۵۳هر چند که قیس گفت و گو کرددلالگی جمال او کرد
54. ۵۴دلاله اگر هزار باشدزینسان نه سخن گزار باشد
55. ۵۵دلالگی جمال دلدارنی عیب در او و نه عار
56. ۵۶آن کجرو کج نهاد کج دلدر دایره کجیش منزل
57. ۵۷چو این سخنان راست بشنیدچون بی خبران ز راست رنجید
58. ۵۸شد راه جواب آن بر او بندبگشاد زبان روان به سوگند
59. ۵۹گفتا به خدایی خداییکز وی نه تهیست هیچ جایی
60. ۶۰او بی جای و جهان ازو پرتنها نه جهان که جان ازو پر
61. ۶۱هر ذره اگر چه زو تهی نیستیک ذره ازوش آگهی نیست
62. ۶۲دیگر به پیمبران مرسلثابت قدمان صف اول
63. ۶۳دانشورزان دانش آموزبینش داران بینش افروز
64. ۶۴پرواز ده شکسته بالاننیرو شکن خطا سگالان
65. ۶۵دیگر به سران کعبه مسکناز جعبه کعبه ناوک افکن
66. ۶۶هر ناوک و صد هزار نخجیربیرون ز شکارگاه تدبیر
67. ۶۷از صید حرم همه غذاخوارکوته زیشان زبان انکار
68. ۶۸کز لیلی اگر درین تک و پویخواهید برای قیس یک موی
69. ۶۹وان را دو جهان بها بیاریدزان کار به جز قفا نخارید
70. ۷۰یک موی وی و هزار مجنونگو دست ز وی بدار مجنون
71. ۷۱مجنون که بود که داد خواهدوز لیلی من مراد خواهد
72. ۷۲جان دادن او بس است دادشمردن ز فراق او مرادش
73. ۷۳با من دگر این سخن مگوییدکام دل خویشتن مجویید
74. ۷۴آنان چو جواب او شنیدندوآزار عتاب او کشیدند
75. ۷۵نومید به خانه بازگشتندبا قیس حریف راز گشتند
76. ۷۶هر قصه که گفته بود گفتندهر گل که شگفته بود گفتند
77. ۷۷امید وصال یار ازو رفتوآرام دل و قرار ازو رفت
78. ۷۸از گریه به خون و خاک می خفتوز سینه دردناک می گفت
79. ۷۹لیلی جان است و من تن اویارب به روان روشن او
80. ۸۰کان کس که مرا ازو جدا ساختکاری به مراد من نپرداخت
81. ۸۱در هر نفسیش باد مرگیوز زندگیش مباد برگی
82. ۸۲وان کس که دلم فگار کرده ستدورم ز دیار و یار کرده ست
83. ۸۳جانش چو دلم فگار باداو آواره به هر دیار بادا
84. ۸۴وان کس که ز خصلت پلنگیزد سنگ فراقم از دو رنگی
85. ۸۵پا میخ شکاف سنگ بادشسر در دهن نهنگ بادش
86. ۸۶زو بر دل من چو دور خاتمشد تنگ فراخنای عالم
87. ۸۷واو کنده به تنگنای این دوررویم چو نگین به ناخن جور
88. ۸۸بادش ناخن جدا ز انگشتدستش کوته ز خارش پشت