1. ۱حکیم نخستین چو شد پرده سازبدینسان برون داد از پرده راز
2. ۲که ای مطلع نور اسکندریبلندش ز تو پایه سروری
3. ۳اگر ریخت گل باغ پاینده بادوگر رفت مه مهر تابنده باد
4. ۴ندانم که چون صبر فرمایمتچه سان راه آرام بنمایمت
5. ۵سکندر تو را صبر فرموده استرهت سوی آرام بنموده است
6. ۶چو مردان در آن ره نهادی قدمنکردی ز فرموده اش هیچ کم
7. ۷شد از قول او کار روشن تو راچه حاجت به فرموده من تو را
8. ۸درین محنت آباد ماتمگرانتویی بهترین همه مادران
9. ۹که در مرگ فرزانه فرزند خویشنگشتی ز حکم خداوند خویش
10. ۱۰ز جان تو نور یقین سرزده ستدلت خیمه در ملک دیگر زده ست
11. ۱۱به مزدیت فردا بود دسترسکه هرگز نبیند چنان مزد کس