1. ۱یکی مرزبان بود در مرز مروزنی داشت عارض چو گل قد چو سرو
2. ۲ز خیل غلامان سیاهیش بودکه پنهان به آن زن نگاهیش بود
3. ۳بسی در میان شور و غوغا گذشتکه با وی یکی گردد اما نگشت
4. ۴به کین شد بدل مهر مدبر غلامکمر بست در معرض انتقام
5. ۵دو طوطی ز بازار مرغان خریدکزان گونه مرغان سلیمان ندید
6. ۶به تعلیم هر یک زبان برگشادبه رازی زبان نکته ای یاد داد
7. ۷یکی را نرفتی جز این بر زبانکه شد یار حاجب زن مرزبان
8. ۸دگر گفتی این حال بس روشن استولی گفتن آن نه کار من است
9. ۹چو مرغان بدین نغمه دانا شدندبر این نکته گفتن توانا شدند
10. ۱۰به خلوتگه مرزبان بردشانبه محجوبه خاص بسپردشان
11. ۱۱جز این نکته شان هیچ دستان نبودولی مرد مسکین زیان دان نبود
12. ۱۲به عشرت همی خورد می صبح و شامبدان نغمه خوش خاطر و شاد کام
13. ۱۳ز ناگه ظریفی ز اعیان ریدر اثنای آن گشت مهمان وی
14. ۱۴به مهمان نوازی طرب ساز کردمی آورد و می خوردن آغاز کرد
15. ۱۵چو شد گرمش از آتش می دماغبرافروخت طبعش چو روشن چراغ
16. ۱۶بگفت آن دو مرغ سخن ساز رادو خنیاگر نغمه پرداز را
17. ۱۷ز خلوتسرا سوی جمع آورندکه از صوتشان جمع جان پرورند
18. ۱۸چو رازی مقالات ایشان شنیدسر خجلت اندر گریبان کشید
19. ۱۹بدو مرزبان گفت حال تو چیستوز این خوش نوایان ملال تو چیست
20. ۲۰تعلل بسی کرد و زان تاب و پیچندادش خلاصی به جز راست هیچ
21. ۲۱چو شد مرزبان آگه از سر کاربرآورد غیرت ز جانش دمار
22. ۲۲غلام سیه را سوی خویش خواندوز آن قصه با وی سخن باز راند
23. ۲۳بر آن جمله وی هم گواهی بدادبه کف تیغ رو جانب زن نهاد
24. ۲۴که ای خیره سر این چه دل تیرگیستکه بر تیره گیت این همه چیرگیست
25. ۲۵من اینجا تمنای هر کس که چهبه بستان گل آویزش خس که چه
26. ۲۶به دامن زدش دست کای کامیابعنان ترحم ز حالم متاب
27. ۲۷منه پا برون از ره عقل و هشبپرس آنگه آزاد کن یا بکش
28. ۲۸غلام تو را آرزوی محالفتاد از من بی گنه در خیال
29. ۲۹میسر ندید از لبم کام خویشبگسترد در راه من دام خویش
30. ۳۰کنون بسته پر مرغ دام ویمگرفتار خشمت به کام ویم
31. ۳۱مرا این دو طوطی که جان سوختندز وی حرف جانسوزی آموختند
32. ۳۲درین حرفشان جز وی استاد نیستجز این حرف خود هیچشان یاد نیست
33. ۳۳بداند ازین خاطر هوشمندکه در کار من از وی افتاد بند
34. ۳۴دل مرزبان ازین سخن نرم شددگرباره در مهر او گرم شد
35. ۳۵به لب غیر شکرش نوایی نرفتکه بر وی ز تیغش خطایی نرفت
36. ۳۶پی نکته دانان فرخ سرشتبه آب زر این طرفه پاسخ نوشت
37. ۳۷که مجرم چو گردد سزای عقابخردمند را به درنگ از شتاب
38. ۳۸بیا ساقیا رطل سنگین بیارکه سازد سبکسار را بردبار
39. ۳۹به رخسار امید رنگ آوردبه عمر شتابان درنگ آورد
40. ۴۰بیا مطربا بر نی انگشت نهز کارش به انگشت بگشا گره
41. ۴۱ز تو هر گشادش که خواهد افتادنباشد جز آن کار ما را گشاد