1. ۱مغنی چو بندد در آهنگ فقرز پشمینه ابریشم چنگ فقر
2. ۲دهد این نوای کهن را نویکه خسر است دیباچه خسروی
3. ۳خوش آن شه که این نغمه را گوش کردنوای غنا را فراموش کرد
4. ۴برافشاند از لذت این سماعبه ملک جهان آستین وداع
5. ۵چو اسکندر آن شاه کشور ستانکشید از پی فتح شهری سنان
6. ۶بر آن شهر زد حمله بار نخستز خار سنانش گل فتح رست
7. ۷ازان گل شد آن شهر خندان چو باغوز آن یافت آن تیره زندان چراغ
8. ۸در آن روشنی خلق جمع آمدندچو پروانگان سوی شمع آمدند
9. ۹ازیشان بپرسید شاه جهانکه ای آگهان ز آشکار و نهان
10. ۱۰ز شاهان پیشین کسی زنده هستکه بر تخت شاهی تواند نشست
11. ۱۱بگفتند آری کسی مانده استکه از نقد شاهی کف افشانده است
12. ۱۲ز سر کرده بیرون تمنای تاجفروبسته دست از قبول خراج
13. ۱۳ز خرپشته گورها کرده جاستز الواحشان خوانده حرف فناست
14. ۱۴چنان گشته آن شیر دل صید گورکز آهوی چین است طبعش نفور
15. ۱۵گرفته ز شاهی ره بندگاننیاید به منزلگه زندگان
16. ۱۶چو در موعظت گوهرافشان کندسخنهاش تأثیر در جان کند
17. ۱۷شود کاسه گیر از سر مردگاندهد شربت وعظ افسردگان
18. ۱۸ز تنهای فرسودگان سرمه وششود دیده خلق را سرمه کش
19. ۱۹بفرمود شه تا به فر حضوردهد مجلسش را چو خورشید نور
20. ۲۰سوی شاه بعد از زمانی دو سهدرآمد به دست استخوانی دو سه
21. ۲۱سکندر بدو گفت ازین سبز خوانچه گیری به دست این دو سه استخوان
22. ۲۲بگفتا که کردم درین دشتگاهبه گور گدایان و شاهان نگاه
23. ۲۳نشد استخوان های شاهان جدابه چشم من از استخوان گدا
24. ۲۴چو آخر گرفتار یکرنگی اندز آغاز با هم چرا جنگی اند
25. ۲۵دگرباره گفتش که ای ارجمنداگر هوشیاری و همت بلند
26. ۲۶بیا تا به شاهی رسانم تو راوز این خیره گردی رهانم تو را
27. ۲۷بگفتا نه زان گونه دون همتمکه گردد ز شاهی فزون همتم
28. ۲۸ز همت بلندیم سرمایه ایستکزان تخت شاهی کمین پایه ایست
29. ۲۹نخواهد دلم فارغ از هر هوسبه جز چار چیز از دو گیتی و بس
30. ۳۰یکی عمر پاینده سرمدیز طاعتوری حاصل و بخردی
31. ۳۱حیاتی بقای ابد دامنشفنا رخت بسته ز پیرامنش
32. ۳۲دوم نوبهار جوانی کزانبه یکسو بود دستبرد خزان
33. ۳۳خزان بهار شباب است شیبجوان را ز پیری فزون نیست عیب
34. ۳۴سوم شادیی پایه اش پست نیغم این جهان را بر او دست نی
35. ۳۵همه راحت و رنج ها دور ازودل و دیده جاوید پر نور ازو
36. ۳۶چهارم غنایی چنان دلپسندکه از ذل فقرش نباشد گزند
37. ۳۷نهد مایه خرمی در مزاجبشوید ز خاطر غم احتیاج
38. ۳۸بدو گفت شه کای به دانش عزیزنه مقدور من باشد این چار چیز
39. ۳۹درین کارگه هر که جز کردگارندارد درین چار هیچ اختیار
40. ۴۰بگفت اذن ده تا روم بر دریکزین نخل مقصود یابم بری
41. ۴۱برآید ز احسان او کام منز بام فلک بگذرد نام من
42. ۴۲سکندر چو آن نکته را گوش کردز چیزی که می گفت خاموش کرد
43. ۴۳رسوم تکلف ز وی دور داشتز تکلیف شاهیش معذور داشت
44. ۴۴بیا ساقیا می به کشتن فکنکزین موج زن بحر کشتی شکن
45. ۴۵سلامت کشم رخت خود بر کناروز این بی قراریم زاید قرار
46. ۴۶بیا مطربا زخمه بر چنگ زنوزآن پرده این دلکش آهنگ زن
47. ۴۷که خوش وقت آن بی سر و پا گدایکه زد افسر شاه را پشت پای
48. ۴۸ز خود هر که خالی رود چون حبابسزد گر نهد پای بر روی آب
49. ۴۹رهد هر که باشد سبک رو چو کفدرین قلزم از بیم موج تلف