1. ۱ارسطو که در حکمت استاد بودو زو کشور حکمت آباد بود
2. ۲پی طالبان بود دور از حرمیکی خانه اش نام بیت الحکم
3. ۳بدان خانه هر گه برون آمدیز هر سو دو صد ذوالفنون آمدی
4. ۴به شاگردیش صف کشیدی همهمی صرف حکمت چشیدی همه
5. ۵یکی روز نامد برون تا به دیرشد از انتظارش دل جمله سیر
6. ۶بیایید گفتند تا یک به یکزنیم از سخن نقد خود بر محک
7. ۷دو سه نکته از حکمت آریم پیشنماییم ازان حاصل کار خویش
8. ۸یکی گفت کای گم به راه هوسهمین گمرهیت اندرین راه بس
9. ۹که نبود امید تو در هیچ کاربه فضل خداوندگار استوار
10. ۱۰به کار آر علمی که آموختیمکش مشعلی را که افروختی
11. ۱۱چو دانش به سوی کنش رهبر استکنش مایه دانش دیگر است
12. ۱۲بکش بر جهان عطف دامان نازکه پیش تو افتد به خاک نیاز
13. ۱۳بود این جهان زاغ مردارخوارجهان دگر رشک باغ بهار
14. ۱۴به تن مایه قوت این زاغ باشبه جان طایر شاخ آن باغ باش
15. ۱۵دوم گفت گیتی یکی گلشن استخدا جوی را دیده روشن است
16. ۱۶خدا را به او بین و او را مبینبه بی رنگ شو رنگ و بو را مبین
17. ۱۷بود خانه دل حریم خدایمکن جز خدا را در آن خانه جای
18. ۱۸چه لایق به قانون فرزانگیکه با حق کند خلق همخانگی
19. ۱۹سیم گفت کین چند روز حیاتبود نقد گنجینه کاینات
20. ۲۰خوش آن کس که راه خرد را گزیدبداد آن و عمر ابد را خرید
21. ۲۱چهارم بدین نکته لب را گشودکه آینده آید چه دیر و چه زود
22. ۲۲خوش آن کس که آب رخ خود نریختبه نیکش رخ آورد و از بد گریخت
23. ۲۳گذشته چو مرغیست جسته ز دامازو نیست در دست تو غیر نام
24. ۲۴برایش نه غمگین و نی شاد باشبه کلی ز فکر وی آزاد باش
25. ۲۵ز جان و دل پنجم این نکته خاستکه هر کس به حق راست با خلق راست
26. ۲۶چو با حق کند بنده ناراستینیاید ازو هیچ جا راستی
27. ۲۷مساق سخن چون بدینجا رسیدز در ناگه آن پیر دانا رسید
28. ۲۸بگفتا که در وقت این انتظارکدامین سخن بودتان اختیار
29. ۲۹بگفتند آنها که بگذشته بودنوابخش گوش و زبان گشته بود
30. ۳۰چو پیر آنچه گفتند با او شنفتچو غنچه بخندید و چون گل شگفت
31. ۳۱به گوش سکندر رسید این خبربفرمود تا عقدهای گهر
32. ۳۲ببردند و زان رشته بگسیختندبه فرق فلک سایشان ریختند
33. ۳۳ازیشان کسی سر به بالا نکردنظر در گهرهای والا نکرد
34. ۳۴ارسطو به تحسینشان لب گشادکه این عقل و دین از جهان گم مباد
35. ۳۵بر آن چند دعوی که پرداختیدز همت بلندی گوا ساختید
36. ۳۶به هر کار کاینجا رساندید رختبگیرید دامان آن کار سخت
37. ۳۷به آن صید اقبال دیگر کنیدرخ همت از به به بهتر کنید
38. ۳۸بیا ساقیا می روانتر بدهسبک باش و جام گرانتر بده
39. ۳۹به کف باده در ساغر زر درآیچو به داری از به به بهتر گرای
40. ۴۰بیا مطربا بر یکی پرده ایستمکن کین عجب جانفزا پرده است
41. ۴۱به هر پرده رازی بود دلنوازکه آن را ندانند جز اهل راز