1. ۱قسم بواهب عقلی که پیش رای قدیمیکیست چشمه خورشید و سایه عنقاش
2. ۲همیشود بیکی امر او چو سایه بچاهدر آبگون قفس این آفتاب آتش پاش
3. ۳که هست طبع جمال آفتاب تأثیریکه پیرویست کم از سایه گنبد خضراش
4. ۴مرا چو سایه سیه روی کرد و خانه نشینبنثر نثره صفت طبع آفتاب آساش
5. ۵جهان بدست زبان آفتاب وار گشادازان فتاد معانی چو سایه اندرپاش
6. ۶کشد بزیر غمم همچو سایه زیر قدمزرشگ آنکه نشست آفتاب بر بالاش
7. ۷جهان دوا زدمش برد اگر نه بگرفتیبسان سایه و خورشید دق و استسقاش
8. ۸شکست گوهر دریا و باد ابر نشاندبشعر چون گهر و طبع پاک چون دریاش
9. ۹سپید مهره طبعش چنان دمید چنانکه رخنه خواست شد این سبز حقه از آواش
10. ۱۰بلطف اگر ید بیضا بدو نماید صبحبشکل شام گرفتست بی گمان سوداش
11. ۱۱دلم زعقده غم چون میان بیت گشادچو بستم از زبر دل قصیده غراش
12. ۱۲بسا که طره حورا دهد ز غیب بهشتبکلک سرزده مانند طره حوراش
13. ۱۳بچشم مردم ازان گشت همچو مردم چشمکه در سواد توان یافتن ید بیضاش
14. ۱۴نه لایقست باو مدح من که در خور نیستکلاه گوشه نرگس بچشم نابیناش
15. ۱۵ثنای او چو مرا شد علاج جان نژنددعاش گویم و دانم که واجبست دعاش
16. ۱۶سیه سپیدی دوران قصیده باداکه او بود بهمه حال مقطع و مبداش