1. ۱دگر باره چه صنعت کرد باماسپهر سر کش فرتوت رعنا
2. ۲بیک بازی سوی تحت الثری بردبرونق رفته کاری چون ثریا
3. ۳چو گفتم کاستقامت یافت کارمزگردون شد چو گردون زیر وبالا
4. ۴جوانمردی غم ما خواست خوردنلگد بر کار زد این پیر رسوا
5. ۵دریغا آنچنان آزاد مردیکه گردونش نخواهد دید همتا
6. ۶چو کشتی امید آمد بساحلبدو وا خورد ناگه موج دریا
7. ۷فلک بااهل معنی خود بکین استنه بر من میرود این ظلم تنها
8. ۸دل ریشم از او مرهم طلب کردمر او داغی نهادش بی محابا
9. ۹مگر کار دل از مرهم گذشتستبه داغش می کند اکنون مداوا
10. ۱۰ندانم چرخ را با من چه کین استمگر با زهره بگرفته است مارا
11. ۱۱بغارت برد عمرم نحس کیوانهم از ادبار این هندوی لا لا
12. ۱۲مکن ای چرخ با ما هم نظر کنکه هرکس از تو در کاریست الا
13. ۱۳اگر بر جاهلان وقفست خیرتنیم من هم بدین حد نیز دانا
14. ۱۴مرا دی بر گذشت از عمر و امروزز دی بدتر گذشت ای وای فردا
15. ۱۵سرمن چون سر چرخست گرداندل من چون دل مهرست دروا
16. ۱۶نه اندر رسم این ایام انصافنه اندر طبع این مردم مواسا
17. ۱۷چنان سیرم زجان کز غصه هر روزکنم صدره گذر بر مرگ عمدا
18. ۱۸مرا گویی چرا صابر نباشیکه بر عمر اعتمادی نیست زیرا
19. ۱۹تو از من عمر یکروزه ضمان کنکه من سالی بوم آنگه شکیبا
20. ۲۰قبای عمر چون بر تن بدردنشاید کردنش دیگر مطرا
21. ۲۱منم در کام این ایام شکرچرا بر من کند بیهوده صفرا
22. ۲۲چرا از بهر دانش رنج بردیمچرا بیهوده می پختیم سودا
23. ۲۳قلم را با قلم زن خاک بر سرچرا نه چنگ زن بودم دریغا
24. ۲۴چو موی رو بهست و ناف آهووبال عمر ما این دانش ما
25. ۲۵هنر عیبست و فضل آفت چه تدبیرکه با کفرست این هردو مساوا
26. ۲۶نه حکمت رست و نه یونان حکمتنه شد بر طور سینا پور سینا
27. ۲۷چه نقص از جهل چون از جهل باشددل آسوده و عیش مهنا
28. ۲۸چه سود از فضل چون از فضل دارمهمه اسباب نا کامی مهیا
29. ۲۹سگان را حشمت و مارا تحسرخران را دولت و ما را تمنا
30. ۳۰وجاهت در دروغست و تقدمبرای العین میبین آشکارا
31. ۳۱که از بهر دروغی صبح کاذبز پیش صبح صادق گشت پیدا
32. ۳۲دو روئی کن که تا جاهی بیابینبینی اوج خورشید است جوزا
33. ۳۳بدی کن تا توانی و ددی کنکه تا از تو بترسد پیر و برنا
34. ۳۴همیشه همچو کژدم جان گزا باشکه تا باشد چو مارت جامه دیبا
35. ۳۵تما شا کن در این چرخ مشعبدکه هستش مهره زرین حله مینا
36. ۳۶ولی جان خواهد از تو وقت بازیکه اینجا رایگان نبود تماشا
37. ۳۷فلک چون دست یابد در خلد نیشتو خواهی جنگ کن خواهی مدارا
38. ۳۸تو از من ایدل این یک پند بشنواگر هستی بکار خویش بینا
39. ۳۹چو گردون سفله پرور گشت و خس طبعخس و سفله توانی بود؟ حاشا
40. ۴۰برو ملک قناعت جوی از یراکدر آن عالم نبینی فقر اصلا
41. ۴۱تو گردر کوی حکمت خانه سازینباشد با جهانت هیچ پروا
42. ۴۲ترا چون هیچ حقی بر قضا نیستنه زشتست از قضا کردن تقاضا؟
43. ۴۳ز درویشی ده آب کشت حکمتز خاموشی حیات جان گویا
44. ۴۴مکن بر چرخ نیک و بد حوالتکه این از هیچ عاقل نیست زیبا
45. ۴۵فلک سر گشته و بی اختیار استچرا با او همی گیری محاکا
46. ۴۶فلک را بر خلاف حکم تقدیربسعد و نحس گشتن نیست یا را
47. ۴۷نه فعل چرخ و سعی انجم است اینکه هست این کار دانای توانا