1. ۱جانم از جام می شکر یابدگر لب لعل آن پسر یابد
2. ۲چرخ باروی همچو خورشیدشحلقه مه برون در یابد
3. ۳در رخش تیز اگر نگاه کنیرویش از نازکی اثر یابد
4. ۴دیده گر قصد آن کند که مگرزانمیان و دهان خبر یابد
5. ۵از دهانش اثر سخن بیندوز میانش نشان کمر یابد
6. ۶باد از رشک حلقه زلفشبند و زنجیر بر شمر یابد
7. ۷یارب از چیست تلخ پاسخ اوچون همی بر شکر گذر یابد
8. ۸ای مهی کز ستاره دندانتمه شب تیره راهبر یابد
9. ۹چشم تو مست گشت وزلف همیمی از آن لعل چون شکر یابد
10. ۱۰مهر باتو کم از مهی که فلکدم طاوس جلوه گر یابد
11. ۱۱عاشقت زان امیدتاچو رباببر کنارتو سر مگر یابد
12. ۱۲با تو رگ راست تر بود هرچندگوشمال از تو بیشتر یابد
13. ۱۳آه ترسم که غصه من خوردمراحت از تو کسی دگر یابد
14. ۱۴دود جان منست اینکه فلکچون کلف بررخ قمر یابد
15. ۱۵دل بگوید شکایت تو اگررخصت از صدر نامور یابد
16. ۱۶شرف الدین جهان فضل و هنرکه جهان زوشکوه و فر یابد
17. ۱۷فلک از عفو و خشم او داندهر چه زاسباب نفع و ضر یابد
18. ۱۸ملک از لطف و عنف او بیندهر چه زانواع خیر و شر یابد
19. ۱۹همتش از علو چو در نگردچرخ چون ذره مختصر یابد
20. ۲۰عزم او قوت از قضا گیردحزم او قدرت از قدر یابد
21. ۲۱کوه در خدمتش کمر زان بستتا زخورشید طرف زر یابد
22. ۲۲خرج یکروزه اش وفا نکندهر چه ایام ما حضر یابد
23. ۲۳زاتش خشم جانگدازش خصممدت عمر چون شرر یابد
24. ۲۴چرخ از شرم زر فشاندن اوچشمه آفتاب تر یابد
25. ۲۵مثل خود زیر چرخ آینه فامهم در آیینه یابد ار یابد
26. ۲۶سعد گردد چو مشتری کیواناگر از طالعش نظر یابد
27. ۲۷نیش در خصم او خلد عقربگر ز اکلیل تاج زر یابد
28. ۲۸گر صبا لطف طبع او گیردچشم نرگس ازو بصر یابد
29. ۲۹نی میان بست پیش اوده جایزین سبب در دهان شکر یابد
30. ۳۰بثتایش دهان گشاد صدفلاجرم دل پر از گهر یابد
31. ۳۱جان بخندد زخلق او چون گلکه نسیم دم سحر یابد
32. ۳۲حکم او با قضا زند پهلورای او از قدر حذر یابد
33. ۳۳بودیعت زجود او دارندتروخشک آنچه بحروبر یابد
34. ۳۴عالم السر نخوانمش لیکنهمه رمز نهفته در یابد
35. ۳۵دیده خیمه حباب بر آب؟دشمنش عمر آنقدر یابد
36. ۳۶کرد دولت ضمان که تا جاویدبر همه آرزو ظفر یابد
37. ۳۷گی رسد سوی مرد تیغ اجلاگر از حزم او سپر یابد
38. ۳۸سخن از مدح او بها گیردزانکه تیغ از گهر خطر یابد
39. ۳۹ای بزرگی که در مناقب توگوش گردون بسی عبر یابد
40. ۴۰کی گمان برد طبع کز عدلتآتش و آب در شجر یابد
41. ۴۱روز رزمت فلک فضای هواپر زارواح جانور یابد
42. ۴۲جگر خصم تو چو تشنه شودزاتش تیغت آبخور یابد
43. ۴۳تیغت ارنیست عقل و جان بصفااز چه در مغزودل مقریابد
44. ۴۴پیک دیوان تست ماه فلکزان همه رونق از سفر یابد
45. ۴۵تا بزرگی واصل همچو گهرشرف از ذات پر هنر یابد
46. ۴۶شرف از اصل تو شرف گیردهنر از ذات تو گهر یابد
47. ۴۷بسته سوفار تیر تو بر زهخصم پیکانش در جگر یابد
48. ۴۸تا فلک بر جهان گذر داردتا قمر بر فلک ممر یابد
49. ۴۹باد خصمت چنانکه هر روزیمحنت ازروز دی بتر یابد