1. ۱مرا هر ساعتی سودای آن نامهربان خیزدکه مشکینش همی گویی دو سنبل ز ارغوان خیزد
2. ۲رخ رخشان آن دلبر فراز قد رعنایشبه ماه چارده ماند که از سرو روان خیزد
3. ۳دهان تنگ و روی او گمانی در یقین مضمردرو دربسته مرجان یقینی کز گمان خیزد
4. ۴در آن کوچک دهان صد تنک سکر تعبیست اورابدین تنگی نمیدانم سخن چون زان دهان خیزد
5. ۵اگر عکس رخش افتد بدین آیینه گورحقههزاران آه سربسته ز مهر آسمان خیزد
6. ۶نگه کردن نیارم تیز اندر روی آن دلبربر او از نازکی ترسم که از دیدن نشان خیزد
7. ۷ز عنبر دایره سازد که دارد مرکز اندر دلز سنبل خط کشد بر مه که از نقطه اش روان خیزد
8. ۸اگر در خاصیت خیزد همی از زعفران خندهمرا در گریه افزاید کم از رخ زعفران خیزد
9. ۹ز من جان خواهد و بستد و گر زو بوسه ای خواهمخصومت آن زمان باشد قیامت این زمان خیزد
10. ۱۰به فر عشق او گشتم توانگر از زر و گوهرولیکن اینم از رخسار و آن از دیدگان خیزد
11. ۱۱نخیزد زَابروکان آن زر و گوهر کز رخ و چشمماگر خیزد ز دست و طبع دستور جهان خیزد
12. ۱۲وزیر عالم و عادل نظام مشرق و مغربکه سوی خاک در گاهش نشاط انس و جان خیزد
13. ۱۳جمال الدین نظام الملک کاندر دولت و ملتنه چون او مقتدا باشد نه چون او قهرمان خیزد
14. ۱۴زمین خواهد که با حلمش درنگی هم رکاب افتدزمان خواهد که با حکمش زمانی هم عنان خیزد
15. ۱۵بیادش ساغر لاله از این سان لعلگون رویدز شکرش سوسن خوش دم چنین رطب اللسان خیزد
16. ۱۶بهار از رشک طیع او همیشه اشکبار آیدصبا از شرم خلق او همیشه ناتوان خیزد
17. ۱۷همای همتش را عرش سقف آشیان زیبدضمیر روشنش را صبح بهر ترجمان خیزد
18. ۱۸سموم قهرش ار خیزد ز خارا خون برون جوشدنسیم لطفش ار بجهد ز آتش ضیمران خیزد
19. ۱۹حقیقت آن زر و گوهر که دست جود او بخشدنه از ابر بهار آید نه از باد خزان خیزد
20. ۲۰ندانم چون همی بخشد به بدره بدره آن چیزیکه از خورشید ذره ذره در اجزای کان خیزد
21. ۲۱زهی دریادلی کز حرص جود و طمع بذل توزاطراف جهان هر روز چندین کاروان خیزد
22. ۲۲فلک بهر زمین بوست چو اختر سرنگون افتدملک از بهر انگشتت چو گردون اوفتان خیزد
23. ۲۳جهان از فر عدل تو چنان گشته است کاندر وینه اسم دادخواه آید نه بانگ پاسبان خیزد
24. ۲۴اگر نه عفو جانبخش تو آن را برزند آبینعوذبالله از خشمت عذاب جاودان خیزد
25. ۲۵مگر با رای تو پهلو همی زد صبح کوته عمراز آن تکبیرها در روی او از هر مکان خیزد
26. ۲۶مروت را بجائی در رسانیدی که در عالمنه یاد برمک آرند و نه ذکر طوسیان خیزد
27. ۲۷چو حزمت بزم آراید به رقص اندر شود زهرهچو عزمت رزم آغازد ز مریخ الامان خیزد
28. ۲۸چنان پر کنده شد خصمت که تا محشر نگردد جمعچنین فتحی ز رای پیرو از بخت جوان خیزد
29. ۲۹کمینه شعله از رای تو جرم آفتاب آمدفرو تر بخشش از جود تو گنج شایگان خیزد
30. ۳۰خداوندا اگر چه هست جود آن خصلت زیباکه فال نیک از آن گیرند و نام نیک از آن خیزد
31. ۳۱ولیکن هم روا نبود که نام حاتم مسکینچنان گردد که با جودت ز بخلش داستان خیزد
32. ۳۲به دریا کان همی گوید که می گفتند هر وقتیکه ناگه فتنه ای بینی که در آخر زمان خیزد
33. ۳۳همی گفتم به خواجه دفع شاید کردن آن فتنهندانستیم خود کاین فتنه ما را زان بنان خیزد
34. ۳۴حکایت میکند خورشید چرخ از رزم و بزم تواز آن در حالتی هم تیغ زن هم درفشان خیزد
35. ۳۵چو دستت ابر کی باشد که تا زو قطره ای باردز برقش صد شرر زاید ز رعدش صد فغان خیزد
36. ۳۶فلک در پیش حکم تو چو دو پیکر کمر بنددملک از بهر مدح تو چو سوسن ده زبان خیزد
37. ۳۷چو کلک اندر بنان گیری تماشا آنگهی باشدچو چین در ابرو اندازی قیامت آن زمان خیزد
38. ۳۸به تثلیت بنانت چون قران کلک و کف باشدبعالم در بشارت ها ز سعد آن قران خیزد
39. ۳۹اگر دست گهر بخش تو هرگز بی قلم نبودنباشد بس عجب آری ز دریا خیزران خیزد
40. ۴۰امل را چون عدوی تو اجل گوئی که همزادستاز آن معنی که با جود تو دایم توأمان خیزد
41. ۴۱ز خوان جود تو خوردست این بسیار خواره حرصاز آن همچون قناعت ممتلی زان چرب خوان خیزد
42. ۴۲خداوندا در ایام تو چون من بنده ضایعتوقع از که دارد پس کش از وی نام و نان خیزد
43. ۴۳نه جز مدح تو لفظش را دگر کس دستگیر آیدنه جز دست تو طبعش را دگر کس میزبان خیزد
44. ۴۴تو هم خورشید و هم ابری بپرور آن نهالی راکه آرد غنچه ها بیرون که از وی قوت جان خیزد
45. ۴۵چه نقص آید درین دولت اگر از فر میمونتاز این درگاه دهر آرای چون من مدح خوان خیزد
46. ۴۶به سیم آزاده پروردن به زر نام نکو جستننه بازرگانی ای باشد کز او هرگز زیان خیزد
47. ۴۷توان گفتن به دعوی در سخا و در سخن هرگزنه چون تو در جهان باشد نه چون من ز اصفهان خیزد
48. ۴۸ترا گر دُر منثور از بنان خیزد گه بخششمرا در مدحت تو دُر منظوم از بیان خیزد
49. ۴۹برون آیم چو گوهر ز آب و چون یاقوت از آتشاگر صدر جهان را هیچ رای امتحان خیزد
50. ۵۰نه از بهر طمع گویم چو دیگر کس مدیح توهما بر سگ چه فخر آرد چو بهر استخوان خیزد
51. ۵۱همی تا چهره اطفال باغ از بیم کم عمریبه روی عاشقان ماند چو باد مهرگان خیزد
52. ۵۲ترا سرسبزیی بادا که هر چت آرزو آیدکه چونین باید از گردون بعینه آنچنان خیزد
53. ۵۳عدویت خاکسار و زرد چون آبی ز باد سردچنان کش از دل و از دیده نارو ناردان خیزد