1. ۱این مژده شنیدی که به ناگاه برآمدزین تنگ شکرخای که از راه برآمد
2. ۲آن همچو دم صبح که از گل خبر آوردوین همچو نسیمی که سحرگاه برآمد
3. ۳من بنده این مژده که در گوش دل افتادمن چاکر این لفظ کز افواه برآمد
4. ۴کان اختر سعد از فلک ماه بتابیدوان کوکب اقبال دگر راه برآمد
5. ۵آن یونس دولت ز دم حوت به در رفتوان یوسف ملت ز دل چاه برآمد
6. ۶آن رایت پیروزی در ملک دگر باربا نقش توکلت علی الله برآمد
7. ۷آوازه ( فارتد بصیرا) سوی دولتاندر پی ( وابیضت عیناه ) برآمد
8. ۸از حقه گردون گهر مهر درخشیدوز قله کوه آینه ماه برآمد
9. ۹آهخته شد از ابر نیام آن گهری تیغکز عکس وی از روی عدوکاه برآمد
10. ۱۰آن روز که آن روز مبیناد دگر کسحقا که دم صبح به اکراه برآمد
11. ۱۱تاریک نمود آینه مهر در آن روزاز بس که ز دل‌ها به فلک آه برآمد
12. ۱۲آتش به سر این کره خاک در افتاددود از دل این برشده خرگاه برآمد
13. ۱۳در گوش قضا گفت قدر این سخن آن روزباورش نمی‌آمد و یک ماه برآمد
14. ۱۴ای خسرو منصور که چندان که گرفتمآوازه اقبال ملکشاه برآمد
15. ۱۵گر کم ز تویی وز تو کم آید همه عالمجای تو طلب کرده سوی گاه برآمد
16. ۱۶بر عرصه شطرنج بسی بود که بیدقشه خواست که از خانه به در شاه برآمد
17. ۱۷انگشتری ار گم شد از انگشت سلیمانتا دیو در آیینه اشباه برآمد
18. ۱۸گو جای بپرداز که اینک جم دولتبا خاتم اقبال سوی گاه برآمد
19. ۱۹چرخ از مه نو غاشیه بر دوش گرفتهدر موکب قدر تو به درگاه برآمد
20. ۲۰حصن تو بیفراشت سر از قدر تو چندانکهفتم فلکش تا به کمرگاه برآمد
21. ۲۱هم غایت لطف و کرمت گر از توروزی دو سه کام دل بدخواه برآمد
22. ۲۲ای خصم برو سوی عدم تاز که خورشیداول بزدت تیغ پس آنگاه برآمد
23. ۲۳اندیشه چه کردی تو که با حمله شیرانهرگز به جهان حیلت روباه برآمد
24. ۲۴با آنکه ز بی‌قافیتی بود که این شعرچون عمر بداندیش تو کوتاه برآمد
25. ۲۵لیکن چو زدم بر محک عقل به نامتهر بیت ازین گفته به پنجاه برآمد
26. ۲۶با رایت تو نصرت ضم باد که این فتحچون کسر عدوی ز ناگاه برآمد