1. ۱منم که گوهر طبع منست کان سخنمنم که زنده بلفظ منست جان سخن
2. ۲منم زجمله اقران و همسران امروزکه پیر عقلم خواننده و نوجوان سخن
3. ۳چو من نروید شاخی زبوستان هنرچو من نخیزد مرغی ز آشیان سخن
4. ۴بآب طبعم تر گشت جویبار علومبباد فضلم بشکفت گلستان سخن
5. ۵سپر ز ماه کند تیر چرخ جوشنورچو من بشست بیان درکشم کمان سخن
6. ۶ببحر نظم چو کشتی کنم ز آتش طبعز آب گرد بر آرم ببادبان سخن
7. ۷بخور فضلم پر عطر ساخت مغز خردهمای طبعم حل کرد استخوان سخن
8. ۸یقین بدان که مرا شد مسلم آنمعنیکه هیچوقت نبودست در گمان سخن
9. ۹همیرسند بر طبع من ز عالم غیبز در حکمت پر بار کاروان سخن
10. ۱۰ز بس نتایج فکر و زبس معانی بکرز بی نشانی من میدهم نشان سخن
11. ۱۱سخن مسخر و منقاد طبع من گشتستازانکه تیغ زبانست قهرمان سخن
12. ۱۲ز طبع و خاطر من تا سخن همی زایدپر آب و آتش گشتست خانمان سخن
13. ۱۳بدان جهت که منم محرم سخن امروزنهفته نیست زمن هیچ سوزیان سخن
14. ۱۴ندیده ذره از آفتاب جود کسیشدم بطبع گهربار لعل کان سخن
15. ۱۵اگر بشعر کسی را ترقیی بودیبچرخ بر شدمی من بنردبان سخن
16. ۱۶ولیک حاصلش این بین که باهمه هنرمجگر همی خورم آن نیز هم زخوان سخن
17. ۱۷اگرچه آب روانست برزبانم شعرچو فایدة ندهد خاک در دهان سخن
18. ۱۸کرم بیک ره پا در رکاب آوردستدریغ سوی که تابم دیگر عنان سخن
19. ۱۹نه زر و سیم ز خلق و نه روشنی ز فلکهمی زییم چو خفاش در جهان سخن
20. ۲۰جهان فضل خرابست چون سرای کرمردای جود سیه شد چو طیلسان سخن
21. ۲۱وبال شد شرف و فضل بر من از پی آنکه در هبوط فتادند اختران سخن
22. ۲۲نه یوسفی است درین خشکسال آب کرمنه عیسیی است درین آخر الزمان سخن
23. ۲۳نه بهراحسان یکدست پایمرد سخانه بهر تحسین یکشخص میزبان سخن
24. ۲۴چو کس بشربت آبم همی نگیرد دستبباد از چه دهم گنج شایگان سخن
25. ۲۵بحرص قطره گشاده شود دهان صدفببوی تحسین تازه بود روان سخن
26. ۲۶زباد عشوه که پیمود حرص خام طمعشد آبرویم و پخته نگشت نان سخن
27. ۲۷عجبتر آنکه گروهی ز فضل و دانش دورزمن کنند بهر ساعت امتحان سخن
28. ۲۸کشیده دست برون زاستین دعوی و هیچهنوز پای نبرده بر آستان سخن
29. ۲۹در استماع همه غول سنگلاخ حسددر استراق همه دیو آسمان سخن
30. ۳۰زبس ستایش نااهل کرده اند زجهلسیه شده چو زبان قلم زبان سخن
31. ۳۱ازان درخت سخن را نماند برگ و نواکه خاست از نفس سردشان خزان سخن
32. ۳۲هم از فضاحت طبعست نز فصاحت لفظکه کلک لفظ گرفتند در بنان سخن
33. ۳۳کناره گیرم ازین رهزنان معنی دزدکه تعبیه است مرا عقد در لسان سخن
34. ۳۴نعوذ بالله ازین گفته ژاژ میخایمهمی چه دائم من رمز ترجمان سخن
35. ۳۵من‌آنچه گفتم رسم و طریقت شعر استو گر نه من کیم آخر ز خاندان سخن
36. ۳۶خدای داند اگر من گمان برم که کسیکم از من آمده هر گزز رهروان سخن
37. ۳۷بعذر آنچه بگفتم قیام ننمودیاگر مرا بودی عمر جاودان سخن
38. ۳۸ز حقتعالی توفیق طاعتی خواهمکه هیچ فایده ناید ز داستان سخن