1. ۱ای کلک نقشبند تو آرایش جهانوی لفظ دلگشای تو آسایش جنان
2. ۲ای نکته بدیع تو خوشتر ز آرزووی گفته رفیع تو بر تر ز آسمان
3. ۳چو روح پاک عرضی و چون علم نیکنامچون و هم دوربینی و چون عقل نیکدان
4. ۴نظارگی خط تو نرگس بهر دو چشممدحت سرای فضل تو سوسن بده زبان
5. ۵هم نثر زیر پای تو افتاده چون رکابهم نظم زیردست تو گشتست چون عنان
6. ۶اندر سواد خط شریف تو لفظ عذبآب حیات در ظلماتست بی گمان
7. ۷بی مجلس رفیع تو بودست پیش ازینکارم بجان و کارد رسیده باستخوان
8. ۸زان نو شد اروئی که بر آمیختی بلطفدارم همی کنون طمع عمر جاودان
9. ۹از جنتیان تو شده ام سرخروی لیکاز بیم لفظ مر رخ من شد چو زعفران
10. ۱۰ورخواندن و براندن ازین نغز تر بودما بنده ایم خواه بخوان خواهمان بران
11. ۱۱بخت من ار مساعد بودی بهیچ حالیک لحظه برنداشتمی سر ز آستان
12. ۱۲لیکن بخدمت تو اگر کمترک رسمآنرا توهم زخدمتهای بزرگ دان
13. ۱۳در حضرتی که مشک نیارد زدن نفسمن سوخته جگر چه نهم اندرین میان
14. ۱۴در حضرتی که مشک نیارد زدن نفسمن سوخته جگر چه نهم اندرین میان
15. ۱۵جائی که آفتاب فلکه شعله زد سهامعذور باشد ارشود از دیده ها نهان
16. ۱۶گیرم که خود عطارد گشتم بنظم و نثربا آفتاب فضل چگونه کنم قران
17. ۱۷بر من ز عرض پاک گمانی همی بریترسم که چون ببینی باشد خلاف آن
18. ۱۸نزدیک من چو گوئی این خام نیک خویخوشتر از آنکه گوئی این لنگر گران
19. ۱۹پس گر بدین گرانی مقبول خدمتمدر بخت این مراد همی یافتن توان
20. ۲۰رنجه مکن قلم که رهی خود قلم صفتآمد میان ببسته و بر سر شده دوان
21. ۲۱اول خطای بنده تو این بیتها شناساندر برابر سخنی پاکتر ز جان
22. ۲۲صد بار عقل گفت بتهدید کاین سخنکرمان و زیره بصره و خرماست هان و هان
23. ۲۳تا اختران بتابد چون اختران بتابتا آسمان بماند چون آسمان بمان
24. ۲۴قدر تو از سعادت افلاک در علوجاه تو از حوادث ایام در امان