1. ۱به فر دولت میمون به فضل ایزد داوربه فال فرخ اختر به سعی گنبد اخضر
2. ۲همه عالم ز مشرق تا به مغرب کرد مستخلصمعزالدین و الدنیا خداوند جهان سنجر
3. ۳جهانداری که چون گویند گاه خطبه نام اونباید جز ملک خاطب نشاید جز فلک منبر
4. ۴به زخم تیغ بگرفت آن خداوند فلک قدرتبه عون بخت بگشاد آن عدوبند ملک مخبر
5. ۵دیار و شهر و بوم و خاک روم و هند و ترک و چینبلاد و ملک و حد و مرز شرق و غرب و بحر و بر
6. ۶همی‌گفتند یک چندی منجم پیشگان کاو رانماید آفتی گردون رساند نکبتی اختر
7. ۷ولیکن شد علی رغم بداندیشان این دولتز یمن رایت اعلی ز صنع خالق اکبر
8. ۸همه احکامشان باطل همه اقوالشان بهتانهمه تخمینشان ناقص همه تقویمشان ابتر
9. ۹چه دانند اختر و گردون ز نیکی و بدی کردنکه مأموریست این منقاد و مخلوقیست آن مضطر
10. ۱۰به خاصه با خداوندی که گر خواهد به یک ساعتز اختر بگسلد نیرو ز گردون برکند چنبر
11. ۱۱چگونه ملک را سلطان بود تبدیل تا باشدبه حل و عقد و قبض و بسط و صلح و جنگ و خیر و شر
12. ۱۲نصیرش ایزد باری ظهیرش دولت عالیبشیرش بخت فرخنده مشیرش میر دین پرور
13. ۱۳پناه ملک و دولت پهلوان مشرق و مغربکه میر جمع میران است و قطب دین پیغمبر
14. ۱۴خداوندی که بی اهوال یوم الحشر در دنیاخلایق را به رأی العین بنمود ایزد داور
15. ۱۵ز بزمش روضهٔ رضوان ز قصرش غرفهٔ جنتز خلقش سایهٔ طوبی ز دستش جشمهٔ کوثر
16. ۱۶بود جاوید ابر از غیرت دست درافشانشدژم رخسار و نالان، زار و دل پر تاب و دیده تر
17. ۱۷خلاف مهر او سرمایه و بنیان کفر و دینوفاق و کین او پیرایه و قانون نفع ضر
18. ۱۸از او آراسته هموار دین احمد مرسلوز او افروخته پیوسته ملک خسرو صفدر
19. ۱۹چو چرخ از مهر و زر از مُهر و فرق از تاج و باغ از گلچو جسم از روح و چشم از نور و مغز از عقل و شخص از سر
20. ۲۰اگر نگرفتی از حلم و ضمیر و خلق و رای اورزانت خاک و صفوت آب و رقت باد و نور آذر
21. ۲۱نبودی جسم این ساکن نبودی ذات آن صافینبودی نفع این شامل نبودی نفس آن انور
22. ۲۲ز تیر و نیزهٔ او روز و شب در کوه و در بیشهخروشان است مار صل و جوشان است شیر نر
23. ۲۳ز بیمش کرده این مهره به دنبال اندرون مدغمز سهمش کرده آن زهره به چنگال اندرون مضمر
24. ۲۴حضور اوست در دولت مکان اوست در حضرتبقای اوست در عالم وجود اوست در کشور
25. ۲۵چو فعل شمس در گردون چو صنع ابر در بستانچو لطف نور در دیده چو گون روح در پیکر
26. ۲۶بر اوج چرخ شیر و عقرب و تنین و کرکس راچو او گیرد به کف رمح و خدنگ و ناچخ و خنجر
27. ۲۷ز نوک این بدرد دل ز زخم آن بتفسد دمز عکس آن بسوزد تن ز بیم آن بریزد پر
28. ۲۸ز چرخ و ابر و خاک و برج و خار کرم و بحر کانهمیشه جز به سعی آن جوان‌بخت بلند اختر
29. ۲۹نتابد خور نبارد نم نخندد گل نرخشد مهنروید من نیاید قز نزاید در نخیزد زر
30. ۳۰ایا میری که از گرز و سنان و تیغ پیکانتبود پیوسته اندر بیشه و دریا و کوه و در
31. ۳۱هزبران را شکسته تن نهنگان را کفیده دلپلنگان را گسسته دم گوزنان را دریده بر
32. ۳۲ز بهر جود و بذل و گنج و خرج تو بود دایمز دور چرخ و فعل دهر و اشک ابر و عکس خور
33. ۳۳گریبان زمین پر زر کنار سنگ پر نقرهضمیر بحر پر لؤلؤ دهان کوه پر گوهر
34. ۳۴به سان باطن لاله به شکل جامهٔ سوسنبه رنگ چهرهٔ خیری به لون دیدهٔ عبهر
35. ۳۵بداندیش تو از رنج و بلا و درد و غم داردسیه روز و تبه حال و دو دیده لعل و روی اصفر
36. ۳۶نگرید گاه مدحت جز به نامت خامه بر کاغذنخندد گاه عشرت جز به یادت باده در ساغر
37. ۳۷نه چون تو بود هرگز هیچ میری از بنی آدمنه چون تو دید هرگز هیچ چشمی تا گه محشر
38. ۳۸از آن هر روز سلطانت گرامی‌تر همیداردکه بر وی هست دیدار تو هر ساعت مبارک‌تر
39. ۳۹ز مهر و دوستی با تو چنان است او به حمداللهکه موسی بود با هارون و احمد بود با حیدر
40. ۴۰نه بر تو هست مشفق‌تر کس از وی در همه عالمنه وی را هست مخلص‌تر کس از تو در همه لشکر
41. ۴۱گر او پرده‌سرای و نوبت و کوس و علم دادتچرا باید کز آن باشند بدخواهان تو غمخور
42. ۴۲مگرشان نیست آگاهی که تو امروز اگر خواهیبه اقبال شهنشاهی دهی صد شاه را افسر
43. ۴۳خداوندا از آن وقتی که تو رای هری کردیستم را شد بریده پی کرم را شد گشاده در
44. ۴۴ز آثار قدومت شد زمین چون جنت اعلیز اعلام سپاهت شد هوا چون لعبت آزر
45. ۴۵همه اهل هری هستند خاص و عام و مرد و زنز تو مسرور و خرم دل تو را مأمور و خدمتگر
46. ۴۶همی‌گویند همواره دعای ملک تو جملههمی‌خواهند پیوسته بقای عمر تو یکسر
47. ۴۷در این عزمی که کردی نیست جز نصرت تو را همرهدر این قصدی که داری نیست جز دولت تو را رهبر
48. ۴۸چو عون کردگار و همت سلطان بود با توبه بهروزی شوی آنجا به پیروزی رسی ایدر
49. ۴۹اگر چه حصن تولک در بلندی هست از آن گونهکه ساید برجهای آن سر اندر برج دو پیکر
50. ۵۰کنی بنیاد آن هامون به یک ساعت بر آن سیرتکامیرالمؤمنی حیدر بنای قلعهٔ خیبر
51. ۵۱ایا گشته ز مدح و آفرینت خاطر و طبعمچو درج لؤلؤ لالا چو برج زهرهٔ ازهر
52. ۵۲از آن گاهی که بر لفظ عزیزت رفت نام منکشیدم رخت بر ایوان نهادم پای بر محور
53. ۵۳ز تحسین تو مشهور است شعر من به هر موضعز تمکین تو مذکور است نام من به هر محضر
54. ۵۴گه از مدحت دهان من شود چون حقهٔ لؤلؤگه از شکرت زبان من شود چون بیضهٔ عنبر
55. ۵۵گر استحقاق من پوشیده ماند اندر هری شایدز بهر آن که آگاهی ندارند این عجب مشمر
56. ۵۶نه کان از عزت گوهر نه کرم از نیت دیبانه نخل از لذت خرما نه نال از قیمت شکر
57. ۵۷نخواهم بود هرگز جز تو را تا زنده باشم مندعاگوی هواخواه و وفاجوی ثناگستر
58. ۵۸همی‌خواهم هوا از دل همی‌گویم دعا در سرهمی‌جویم وفا از جان همی‌خوانم ثنا از بر
59. ۵۹ز مدح تو مرا خاطر ز مهر تو مرا باطنز صف تو مرا دیوان ز شکر تو مرا دفتر
60. ۶۰چو گردونیست پر انجم چو بستانیست پر ریحانچو دیباییست پر صورت چو دریاییست پر گوهر
61. ۶۱ز قولم خدمتی خواندند پیشت در مه روزهعبارتهای آن زیبا اشارتهای آن دلبر
62. ۶۲کنون نوخدمتی پیش تو آوردم در ابیاتشصنایع ساخته بی حد بدایع بافته بی مر
63. ۶۳گر این خدمت چنان کآمد تو را آید پسندیدهبه نظم آرم از این به صدهزاران خدمت دیگر
64. ۶۴الا تا بندد از عرعر چمن زنگارگون کلهالا تا پوشد از لاله جبل شنگرف‌گون چادر
65. ۶۵ز شادی باد پیوسته رخ تو سرخ چون لالهز دولت باد همواره سر تو سبز چون عرعر