1. ۱این شنیدم که چوکابینۀ مستوفی رفتفرصت افتاد به کف مَردُمِ فرصت‌جو را
2. ۲از وطن خواهان یک عدّه به هم جمع شدندعرضه کردند شهنشاهِ فلک نیرو را
3. ۳کاندر این مُلک رئیس الوزرایی بایدکه به اِعجاز کند سُخرۀ خود جادو را
4. ۴کاردانی که به تدبیرِ خرد حلّ سازداین همه مشکلِ خَم در خمِ تو در تو را
5. ۵پهلوان مردی فَعّال و زَبَردست و قویکه ببندد دهن و باز کند بازو را
6. ۶تیزهوشی که رهانَد وطن از بندِ بلاآن چنان سهل که از ماست کَشد کَس مو را
7. ۷شاه فرمود: من اقدام به کاری نکنمتا نَسنجَم همه خوب و بد و زیر و رو را
8. ۸فکر باید، که رئیس الوزرا نتوان کرد!هر خرِ بی خردِ با طمع پُررو را
9. ۹مُهلتی بایَد کاندیشم و زان پس بکنمانتخابی که ببندد دهنِ بدگو را
10. ۱۰همه گشتند از این عزمِ همایون خُرسندهمه گفتند: مَلِک زنده بماند، هورا
11. ۱۱بعدِ یک هَفته مَلِک داد به آنان پیغامکه نکو جُستم بر دردِ شما دارو را
12. ۱۲پس از اندیشه مرا رای به صَمصام افتاد!از همه خلق پسندیدم این هالو را
13. ۱۳فکرِ خود کردم و کَردَمش رئیس الوزراهمه بِستایید این مُنتَخَبِ نیکو را
14. ۱۴خلق رفتند در اندیشه و حَیران ماندندکه از این کرده چه مقصود بُوَد یارو را
15. ۱۵یکی از جمع بپرسید ز گوینده، که شاه!فکر هم کرد و رئیس الوُزَرا کرد او را؟