1. ۱چو شاه بنند دل در جهان به رَشفِ ثُغُورچگونه یارد بستن کمر به حفظِ ثُغور
2. ۲چو شه که جانِ جهانست رنجِ خویش گُزیددگر نگردد جانِ جهانیان رنجور
3. ۳اگر نباشد رایِ بلندِ شه معمارسرایِ دولت و ملّت کجا شود معمور
4. ۴هر آن که گوش به طنبور داد در گهِ بزمبه گاهِ رزم خورَد گوشمال چون طَنبور
5. ۵مخور فشردۀ انگور گر نخواهی گشتهمی فشرده به چرخُشتِ فتنه چون انگور
6. ۶بخارِ خونِ عدو آرَدَش به مغز خُمارهر آن که مغزش از خونِ رز بُوَد مخمور
7. ۷بزرگ مرد بُوَد آن که فرِّ دانش و دادکند ز جبهۀ او همچو آفتاب ظهور
8. ۸نه مور باش نه مارِ گزنده لیکِن باشبه گاهِ خشم چو ما رو به گاهِ حلم چو مور
9. ۹نه نورِ محض همی شونه نارِ صرف و بباشبه گاهِ سوزش چون نار و گاهِ سازش نور
10. ۱۰اگر همی نبُوَد مهر و قهر سلطان رابه دوستانِ سعید و به دشمنانِ شرور
11. ۱۱نه دوستان را مانَد به دل امید ز شاهنه دشمنان را بیمی به ترکِ فِسق و فُجور
12. ۱۲اگر نه شاهِ جهان روز و شب ببیند رنجز رنج گردد روزِ جهان شبِ دیجور
13. ۱۳چنان که شاه مظفّر به یک دو مه زین پیشکشید رنجِ سفر ، کرد طی منازلِ دور
14. ۱۴به فصلِ دی که ز سرما فَسُرده گشت چو یخهر آن چه بد به جِبال و هر آنچه بد به بُحور
15. ۱۵زمین چو پرِّ حَواصِل شد از شگرفیِ برفرسید زاغ و زغن را زمانِ عیش و سرور
16. ۱۶بِمُرد گلشن و کافور ریخت ابر از برفکه ناگزیر بریزند مرده را کافور
17. ۱۷نسیمِ صبح مؤثر به جان و دل چو نانکبه هَجر دیده ولی آهِ عاشقی مهجور
18. ۱۸نمود روی به تبریز شه مظفّرِدینبه فرّ و شوکت و اِجلال با نشاط و سرور
19. ۱۹نسیمِ صبح به خَلقِ جهان بشارت داردکه باز آمد از راه موکبِ منصور
20. ۲۰به کارِ مُلک هر آنچه این مَلِک نماید سعیبود برِ مَلِکُ المُلک سعیِ او مشکور
21. ۲۱بود به مُلک مر او را مِهین امیری یارکه مُلک را به کفِ اوست رتق و فتقِ امور
22. ۲۲مهین امیری بوزرجمهر رای و صلاحکه خلق گشته برایِ مصالحِ جمهور
23. ۲۳امیدگاهِ امیران مِهین امیرنظامکه خاک در گه او هست کُحلِ دیدۀ حور
24. ۲۴سَمومِ قهرش سَمُّ یَذُوُقُه الکُفّارنسیمِ مهرش عَین مِزاجُها کافُور
25. ۲۵هر آن شهی که مر او را چنُو امیر بُوَدمشیر و یار و ظهیر و مُصاحِب و دستور
26. ۲۶شگفت نیست اگر باج گیرد از قیصرعجب نباشد اگر تاج گیرد از فغفور
27. ۲۷همیشه تا ز سِنین و شهور نام بُوَدبه کام باد ولی عهد را سِنین و شُهور
28. ۲۸به زیر سایۀ او فر خجسته صدرِ اجلّامید گاهِ امیران خدایگانِ صدور
29. ۲۹زِیَد به دولت و عزّت چه در سفر چه حَضَربه زیرِ ظِلِّ ولی عهد تا به یومِ نُشُور