1. ۱بود به بند تو خداوند عشقخواست نَبُرَّد گلویت بندِ عشق
2. ۲باش که حالا به تو حالی کنمدِقِّ دل خود به تو خالی کنم
3. ۳ثانیه‌ای چند بر او چشم بستبرقی از این چشم به آن چشم جَست
4. ۴یک دوسه نوبت به رُخَش دست بردگرچه نزد بر رُخِ او دستبرد
5. ۵کند بِنایِ دلِ او را ز بُنکرد به وی عشق خوداَنژِکسیُون
6. ۶باز جوان عذر تراشی گرفتراهِ تبّریّ و فحاشی گرفت
7. ۷گفت که ای دخترکِ با جمالتعبیه در نُطقِ تو سِحرِ حلال
8. ۸با چه زبان از تو تقاضا کنمشرِّ ترا از سرِ خود وا کنم
9. ۹گر به یکی بوسه تمام است کاراین لبِ من آن لبِ تو هان بیار!
10. ۱۰گر بکَشَد مِهرِ تو دست از سرممن سرِ تسلیم به پیش آورم
11. ۱۱گر شوی از من به یکی بوسه سیرخیز، علی الله، بیا و بگیر
12. ۱۲عقل چو از عشق شنید این سخنگفت که: یا جای تو یا جای من!
13. ۱۳عقل و محَبَّت بِهَم آویختندخون ز سر و صورتِ هم ریختند
14. ۱۴چون که کمی خون ز سر عقل ریختجَست وز میدان مَحَبّت گُریخت
15. ۱۵گفت برو آن تو و آن یارِ توآن به کف یارِ تو افسارِ تو
16. ۱۶رو که خدا بر تو مددکار بادحافظت از این زنِ بدکارباد
17. ۱۷زُهره پی بوسه چو رُخصَت گرفتبوسۀ خود از سر فرصت گرفت
18. ۱۸همچو جوانی که شبان گاه مستکوزۀ آبِ خنک آرد به دست
19. ۱۹جَست و گرفت از عقب او را به برکرد دو پا حلقه بر او چون کمر
20. ۲۰داد سرش را به دل سینه جابه به از آن متّکی و متّکا
21. ۲۱دست به زیر زنخش جای داددستِ دگر بر سرِ دُوشَش نهاد
22. ۲۲تارِ دو گیسوش کشیدن گرفتلب به لبش هِشت و مَکیدن گرفت
23. ۲۳زُهره یکی بوسه ز لعلش رُبودبوسه مگو آتشِ سوزنده بود
24. ۲۴بوسه‌ای از ناف در آمد برونرفت دگر باره به ناف اندرون
25. ۲۵هوش ز هم برده و مدهوشِ همهر دو فُتادند در آغوش هم
26. ۲۶کوه صَدا داد از آن بانگِ بوسنوبتیِ عشق فرو کوفت کوس
27. ۲۷داد یکی زان دو کبوتر صغیرآه که شد کودکِ ما بوسه گیر!
28. ۲۸آن دگری گفت که شادیم شادبوسه ده و بوسه ستان شاد باد!
29. ۲۹یک وَجَب از شاخه بجستند بازبوسه که رد شد بنشستند باز
30. ۳۰خود ز شَعَف بود که این پر زدندیا ز اَسَف دست به هم بر زدند؟
31. ۳۱گفت برو! کارِ تو را ساختمدر رهِ لاقیدیت انداختم
32. ۳۲بارِ مَحَبَّت نکشیدی، بکش!زحمتِ هِجران نچشیدی، بچَش!
33. ۳۳چاشنیِ وصل ز دوری بُوَدمختصری هِجر ضَروری بُوَد
34. ۳۴تا سَخَطِ هِجر بیابی همیبا دگران سخت نتابی همی
35. ۳۵زُهره چو بنمود به گردون صعودباز منوچهر در آن نقطه بود
36. ۳۶مست صفت سست شد اعصابِ اوبرد در آن حال کمی خوابِ او
37. ۳۷از پسِ یک لحظه ز خمیازه‌ایجست ز جا بر صفتِ تازه‌ای
38. ۳۸چشم چوزان خوابِ گران بر گشودغیرِ منوچهرِ شبِ پیش بود
39. ۳۹دید کمی کوفتگی در تنشلیک نَشاطی به دلِ روشنش
40. ۴۰گفتی از آن عالم تن در شدهوارد یک عالَم دیگر شده
41. ۴۱در دلِ او هست نَشاط دگردور و بر اوست بِساطِ دگر
42. ۴۲جملۀ اعضای تنش تر شدهقالبش از قبل سَبُکتر شده
43. ۴۳لحظه‌ای این گونه تَعاریف داشتپس تنش آسود و عرق واگذاشت
44. ۴۴چشم چو بِگشود در آن دامنهدید که جا تر بود و بچّه نِه
45. ۴۵خواست رود دید که دل مانع استپای هم البتّه به دل تابع است
46. ۴۶عشقِ شکار از دلِ او سلب شدرفت و شکارِ تپشِ قلب شد
47. ۴۷هیچ نمی کَند از آن چشمه دلجان و دِلَش گشته بدان مُتّصِل
48. ۴۸همچو لئیمی که سرِ سبزه‌هاگُم کند انگشتریِ پر بَها
49. ۴۹گویی مانده است در آن جا هنوزچیزَکی از زُمرۀ گیتی فُروز
50. ۵۰بر رُخِ آن سبزۀ نیلی فِراشرفته و مانده است به جا جای پاش
51. ۵۱از اثرِ پا که بر آن هِشته بودسبزه چو او داغ به دل گشته بود
52. ۵۲می دهد امّا به طریقی بَدَشسبزۀ خوابیده نشانِ قَدَش
53. ۵۳گفت که گر گیرمش اندر بَغَلنقشِ رخِ سبزه پذیرد خَلَل
54. ۵۴این سرو این سینه و این رانِ اواین اثرِ پایِ دُر افشانِ او
55. ۵۵گر بزنم بوسه بر آن جایِ پایسبزۀ خوابیده بجنبد ز جای
56. ۵۶حیف بُوَد دست بر این سبزه سودبه که بمانَد به همان سان که بود
57. ۵۷این گره آن است که او بسته استبر گِرِهِ او نتوان بُرد دست
58. ۵۸بستۀ او را به چه دل وا کنمبه که بر این سبزه تماشا کنم
59. ۵۹آه چه غرقابِ مَهیبی است عشق!مهلکۀ پر ز نَهیبی است عشق
60. ۶۰غمزۀ خوبان دلِ عالَم شکست!شیر دل است آن که از این غمزه رَست