1. ۱آزرده‌ام از آن بُتِ بسیار ناز کُنپا از گلیمِ خویش فزون‌تر دراز کُن
2. ۲با آن که از رُخَش خطِ مُشکین دمیده بازآن تُرکِ ناز کن، نشود تَرکِ ناز کن
3. ۳از چشم بد کنند همه خلق احترازمن گشته‌ام ز چشم، نکو، احتراز کن
4. ۴رندِ شراب‌خوارم و در سینه‌ام دلی‌ستپاکیزه‌تر ز جامهٔ شیخِ نماز کن
5. ۵من از زبانِ خویش ندارم شکایتیچشم است بیشتر که بود کشفِ راز کن
6. ۶بویی ز بوستانِ محبت نبرده‌اندسالوس زاهدانِ حقیقت مَجاز کن
7. ۷این حاجیان به حشر، عِنان در عِنان روندبا اشترانِ طیِ طریقِ حِجاز کن
8. ۸من پروراندَمَت که تو با این بها شدیطفلی ندیده‌ام چو تو بر دایه، ناز کن
9. ۹کی آرزویِ سَلوی و مَنّ، ره دهد به دل؟آن اکتفا به نان و پنیر و پیاز کن
10. ۱۰آن را که آز نیست، به شاهان نیاز نیستسلطانِ وقتِ خویش بود، تَرکِ آز کن
11. ۱۱نه زور سود داد و نه زاری عِلاج کردآری، زرست زر، گره از کار باز کن
12. ۱۲ما را هوایِ خدمتِ فرمانروایِ مُلکهست، از هوایِ رویِ بُتان بی‌نیاز کن
13. ۱۳فرّخ وُثوقِ دولت کز عدلِ او نمانددستِ طمع به مالِ رعیّت، دراز کن
14. ۱۴جز تُرکِ من که تازه کند مشق تُرکتازدر عهدِ او نماند دگر تُرکتاز کن
15. ۱۵دشمن به دار کرد، ببین چون کُند به دوستآن دشمنانِ خویش چنین سرفراز کن