أرى الصبر محموداً وعنه مذاهبُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1شکیبایی را ستوده می‌بینم و از آن گریزگاه‌هاست؛ پس چگونه است آنگاه که از آن گریزگاهی نباشد؟•أرى الصبر محموداً وعنه مذاهبُ ⁎ فكيف إذا ما لم يكن عنهُ مذهبُ
2. 2آنجا شکیبایی سزاوار و واجب است، و آنچه از آن به ضرورت مانند است واجب‌تر است.•هناك يَحِقُ الصبرُ والصبرُ واجب ⁎ وما كان منه كالضرورة أوجبُ
3. 3پس مرد با شکیبایی دست محکم کند، که آن را حفاظی است که ریسمان‌هایش بریده نمی‌شود.•فشدَّ امرؤٌ بالصبر كفاً فإنهُ ⁎ له عِصمةٌ أسبابُها لا تُقضَّبُ
4. 4گریزگاه نجات‌بخش است برای کسی که ناگواری‌های روزگار او را فراگرفته و گریزی از آن‌ها نیست.•هو المَهْربُ المُنجِي لمن أحدَقتْ بهِ ⁎ مكارِهُ دهرٍ ليس منهن مَهْربُ
5. 5در آن خصلت‌هایی می‌شمارم که هیچ خردمندی، اگر انصاف دهد، از آن‌ها روی نمی‌گرداند.•أَعُدُّ خِلالاً فيه ليس لعاقل ⁎ من الناس إِن أُنصفنَ عنهن مرغبُ
6. 6جامهٔ زیبایی و سپر شماتت و شفای اندوهی که بدان بازگشته می‌شود.•لَبُوسُ جَمَالٍ جُنَّةٌ من شماتةٍ ⁎ شِفاءُ أسىً يُثنَى به ويثُوَّبُ
7. 7شگفتا از چیزی که این خصلت‌هاست و رها کنندهٔ بهرهٔ آن شگفت‌تر است.•فيا عجباً للشيء هذي خلالُهُ ⁎ وتاركُ ما فيه من الحظّ أعجبُ
8. 8و مردم گاه گمان می‌برند که اندوه و شکیبایی‌شان سرشتی ترکیبی در ایشان است،•وقد يَتظنَّى الناسُ أنّ أَساهُمُ ⁎ وصبرَهُمُ فيهم طِباعٌ مركَّبُ
9. 9و اینکه آن دو چون چیزی گردان‌پذیر نیستند که آسیب‌دیده آن را بگرداند.•وأنهما ليسا كشيءٍ مُصَرَّفٍ ⁎ يُصرِّفُهُ ذو نكبةٍ حين يُنكب
10. 10پس اگر بخواهد اندوه بخورد، اندوه فرمان می‌برد؛ و اگر شکیبایی بخواهد، شکیبایی آورده می‌شود.•فإن شاء أن يأسَى أطاع له الأسى ⁎ وإن شاء صبراً جاءهُ الصبرُ يُجلَبُ
11. 11ولی آن دو اجباری‌اند، چون چیزی که مرد مغلوب بدان گرفتار می‌شود و چون چیزی که می‌رود.•ولكن ضروريان كالشيء يُبتلى ⁎ به المرءُ مَغْلوباً وكالشيء يذهبُ
12. 12آن دو چنان نیستند که پنداشته‌اند؛ بلکه هر دو برای هر خردمندی ممکن و سببی دارند.•وليسا كما ظنوهما بل كلاهما ⁎ لكل لبيبٍ مستطاعٌ مُسبَّبُ
13. 13برگزیننده از ما آن را می‌گرداند؛ گاه خواسته می‌شود و می‌آید، و گاه رانده می‌شود و می‌رود.•يُصرِّفه المختارُ منا فتارةً ⁎ يُرادُ فيأتي أو يُذادُ فيذْهبُ
14. 14چون استدلال‌کننده‌ای بر جان استدلال کند، بر تقدیری که برایش آرزو می‌شود، سرزنش نمی‌کند.•إذا احتج محتجٌّ على النفس لم تكد ⁎ على قَدَرٍ يُمنَى لها تتعتبُ
15. 15و شکیبایی نیکو او را یاری کرد و اسب‌های هدایت‌شده فرمانبردار به سویش آمدند.•وساعَدَهَا الصبرُ الجميلُ فأقبلتْ ⁎ إليها له طوعاً جَنائبُ نُجنَبُ
16. 16و اگر باطل‌ها را به او آرزو کند، همواره با سرزنش با قضا می‌جنگد و مغلوب می‌شود.•وإنْ هو منَّاها الأباطيلَ لم تزل ⁎ تُقاتل بالعَتْبِ القضاءَ وتُغلَبُ
17. 17پس چون مصیبتی برسد بی‌تاب شود و چون مطلبی دشوار گردد ناله کند.•فَتُضحي جزوعاً إن أصابتْ مصيبة ⁎ وتُمسي هلوعاً إن تَعذَّرَ مَطلبُ
18. 18پس ترک‌کنندهٔ شکیبایی خود را معذور مدارد به این گفته که شکیبایی کسب نمی‌شود.•فلا يَعذِرَنَّ التاركُ الصبرَ نفسَهُ ⁎ بأن قيلَ إنَّ الصبرَ لا يُتكسَّبُ