1. ۱ای رند شرابخانه عشقوی خورده می مغانه عشق
2. ۲رسوای زمانه گشت امروزبر یاد می شبانه عشق
3. ۳از هستی خویش بی نشان شوگر میطلبی نشانه عشق
4. ۴افسون خرد چه می نیوشیاز ما بشنو فسانه عشق
5. ۵میدان که کناره نیست پیدادر لجه بیکرانه عشق
6. ۶آتش بجهان جان دراندازای دل بیکی زبانه عشق
7. ۷گر سر طلبی بصدق درنهسر بر در آستانه عشق
8. ۸شد دلدل دل بسوی حضرتتا زنده بتازیانه عشق
9. ۹شهباز دل حسین بنشستبر گوشه آستانه عشق
10. ۱۰چون یافت نوا مقام عشاقاز قول نی و ترانه عشق
11. ۱۱پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
12. ۱۲ای ساقی اهل عشق برخیزدر جام صفا می وفا ریز
13. ۱۳زان باده که گر بحال توبهساقی چو توئی چه جای پرهیز
14. ۱۴ز آمیزش خلق اگر چه پاکیچون شیر و شکر بما درآمیز
15. ۱۵رخساره باهل زهد بنمایصد فتنه بعشوه ای برانگیز
16. ۱۶بر آتش ما بریز آبیهر دم چه دمی در آتش تیز
17. ۱۷با من نفسی بساز ای بختچون دور فلک تو نیز مستیز
18. ۱۸ای دل چو ره وفا سپردیاز جور و جفای دوست مگریز
19. ۱۹فرهاد شناخت عشق شیریناز درد خبر نداشت پرویز
20. ۲۰ای کرده دل حسین غارتبا غمزه و طره دل آویز
21. ۲۱بنشین که هزار فتنه برخاستنی نی چه حکایتی است برخیز
22. ۲۲پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
23. ۲۳ای از تو پر آفتاب خانهبگشای در شرابخانه
24. ۲۴در ده قدحی ز باده عشقتا وا رهم از کتابخانه
25. ۲۵شد غرق عرق گل ای سمنبراز شرم تو در گلابخانه
26. ۲۶ای کرده نسیم سنبل توبر نکهت مشک ناب خانه
27. ۲۷بنما رخ خویش تا نماندبی پرتو ماهتاب خانه
28. ۲۸جنت که مقام راحت آمدبی دوست بود عذابخانه
29. ۲۹خواهم که چو ساکن خراباتیکدم شودم خراب خانه
30. ۳۰از مهر شبی بتاب بر منوانگاه میان تابخانه
31. ۳۱گر دیده بآستین نگیرماز اشگ شود خراب خانه
32. ۳۲پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جان فزای باقی
33. ۳۳ساقی قدحی بده بمخمورزان می که مزاج اوست کافور
34. ۳۴از باده پایدار کز ویشد طالب پای دار منصور
35. ۳۵آن می که ز یک فروغ جامشآفاق جهان شود پر از نور
36. ۳۶آن می که ز بوی جرعه اوافتاد کلیم و پاره شد طور
37. ۳۷ایساقی اهل درد در دهزان می که ز هستیم کند دور
38. ۳۸رندی که بمیکده ترا یافترغبت نکند بروضه و حور
39. ۳۹راضی نشود بقصر قیصرقانع نبود بتاج فغفور
40. ۴۰با من همه عمر در وصالیدر هستی خود من از تو مهجور
41. ۴۱عمری است که از شراب عشقتمستی حسین نیست مستور
42. ۴۲تا چند در انتظار باشیماز بهر علاج جان مخمور
43. ۴۳پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
44. ۴۴آمد می عشق باز در جوشای رند بیا و باده مینوش
45. ۴۵آن دردی درد کز شمیمشروح القدس است و عقل مدهوش
46. ۴۶گر دست دهد ز دست ساقیبستان می عشق و خویش بفروش
47. ۴۷چون ترک وجود خویش گوئیبینی همه آرزو در آغوش
48. ۴۸در میکده با مهی که دانیمینوش شراب و پند منیوش
49. ۴۹آفاق پر است از او ولیکناشکال و صور شده است روپوش
50. ۵۰پیش آی بمنزل خراباتدل گشته خراب و عقل مدهوش
51. ۵۱تو با قدح حدق می حسنمی نوش حسین و باش خاموش
52. ۵۲نی نی چو خم شراب اکنونوقت است اگر برآوری جوش
53. ۵۳گوئی به نگار باده پیمایکز بهر خدای چون شب دوش
54. ۵۴پرکن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
55. ۵۵ما توبه زهد را شکستیمدر میکده مغان نشستیم
56. ۵۶رسوای جهان ز دست عشقیمباری بنگر که از چه رستیم
57. ۵۷ما ترک وجود خویش کردیمزیرا که صنم نمی پرستیم
58. ۵۸با یار چو خلوتی گزیدیمدر بر رخ غیر او به بستیم
59. ۵۹هر چند از او جفا کشیدیمجستیم رضایش و بجستیم
60. ۶۰با دردی درد او بسازیمچون محرم مجلس الستیم
61. ۶۱مانند حسین خسته هرگزما سینه هیچکس نخستیم
62. ۶۲ساقی ز شرابخانه عشقدر ده قدحی که نیم مستیم
63. ۶۳ای آفت دین و غارت عقلباز آی که توبه ها شکستیم
64. ۶۴تا چند طریق زهد ورزیماکنون که ز ننگ و نام رستیم
65. ۶۵پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
66. ۶۶مانند قلندران قلاشبا یک دو حریف رند و اوباش
67. ۶۷خواهیم نشست در خراباتصد طعنه ز اهل زهد گو باش
68. ۶۸مائیم و شراب و عشقبازیهر چند که سر دل شود فاش
69. ۶۹بیگانه شدم ز خویش و دیدمدر نقش وجود خویش نقاش
70. ۷۰خورشید جهان فروز چون تافتحاجت نبود بشمع و فراش
71. ۷۱خورشید اگر چه هست پیدادیدن نتوان بچشم خفاش
72. ۷۲بردی بکرشمه ای دل و دینایساقی اهل عشق شاباش
73. ۷۳تندی مکن ای نگار و مخروشوانگه دل اهل درد مخراش
74. ۷۴بفروش حسین نقد هستیآنگاه بدان نگار جماش
75. ۷۵میگوی بصد نیازمندیکز بهر حریف رند قلاش
76. ۷۶پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
77. ۷۷از کعبه و دیر برکناریمجز میکده منزلی نداریم
78. ۷۸چون غمزه دوست نیم مستیمچون طره یار بیقراریم
79. ۷۹پوینده نه از پی بهشتیمسوزنده نه از شرار ناریم
80. ۸۰آزاد ز دوزخیم و جنتچون بنده اختیار یاریم
81. ۸۱مائیم و حیواة جاودانیجان در قدمش اگر سپاریم
82. ۸۲در ده قدحی ز باده دوشای ساقی جان که در خماریم
83. ۸۳تو بنده خود شمار ما راهر چند که ما نه در شماریم
84. ۸۴ای مونس جان نوازشی کنما را که غریب این دیاریم
85. ۸۵از بخشش بی کرانه تومانند حسین امیدواریم
86. ۸۶چون از پی جرعه ای از این میعمری است که ما در انتظاریم
87. ۸۷پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
88. ۸۸ای عشق که آفت زمانیسرمایه فتنه جهانی
89. ۸۹وز تو نتوان نمود پرهیزمانند قضای آسمانی
90. ۹۰افزون ز تخیلات و وهمیبیرون ز تصورات جانی
91. ۹۱گه آفت عقل بوالفضولیگه غارت جان ناتوانی
92. ۹۲عالم ز تو ظاهر است لیکندر عین ظهور خود نهانی
93. ۹۳آفاق پر از نشانه تستبا این همه پرتو از نشانی
94. ۹۴ای در یتیم از چه بحریوی لعل مذاب از چه کانی
95. ۹۵کنج دل عاشق از تو گشتهگنجینه عالم معانی
96. ۹۶مشتاق جمال تست عاشقتا کی ز حدیث لن ترانی
97. ۹۷در مجلس دوستان محرمهر لحظه برسم دوست کانی
98. ۹۸پر کن قدح و بیار ساقیزان باده جانفزای باقی
99. ۹۹ما محرم عالم بقائیمجوینده دولت لقائیم
100. ۱۰۰او گنج و جهان طلسم اعظممفتاح چنین طلسم مائیم
101. ۱۰۱از کبر و ریا نفور گشتیمچون واقف سر کبریائیم
102. ۱۰۲مائیم خزانه معانیدر صورت اگر چه بی نوائیم
103. ۱۰۳از شاهی دهر عار داریمهر چند که از صف گدائیم
104. ۱۰۴چون لاله اگر چه داغ دل هستچون غنچه دهن نمیگشائیم
105. ۱۰۵هر چند جفا نماید آن یارما غیر وفا نمی نمائیم
106. ۱۰۶بینیم جفا و مهر ورزیمآخر نه مرید بوالوفائیم
107. ۱۰۷گوینده نکته بلی ئیمجوینده دولت بلائیم
108. ۱۰۸مانند حسین تا بکلیاز هستی خویشتن برآئیم