1. ۱علی الصباح که سلطان طارم ازرقفراز گنبد فیروزه گون بزد سنجق
2. ۲ز بیم خنجر خورشید، لشکر انجمز روی چرخ گریزان شدند چون زیبق
3. ۳ز خواب صبح چون ملاح روز سر برداشتروانه کرد درین بحر نیلگون زورق
4. ۴ز روی صدق، به صابون مهر، گازر روزسحر ز دامن گردون بشست روی شفق
5. ۵چو آفتاب برآمد، درآمد از در منبتی که از رخ او ماه را بود رونق
6. ۶شکسته سنبل او نرخ عنبر ساراگرفته عارض او بر گل و ریاحین دق
7. ۷فراز سرو قدش یاسمین و سنبل و گلدرون پیرهنش برگ لاله و زنبق
8. ۸کشیده از سر زلف آفتاب در زنجیرفکنده بر مه تابان ز مشک ناب وهق
9. ۹ز عکس آتش رخسار چون بهار، گلشگلاب گشته و افتاده در میان عرق
10. ۱۰نشاط در دل و در دست جام لعل مذابشراب در دست و در پاکشان کشان یلمق
11. ۱۱به عشوه ترک کمان دار ناوک اندازشنشانده در دل من تیغ غمزه نا بر حق
12. ۱۲به شکر شکر شیرین دوست، طوطی نطقدهان به چرب زبانی گشاده چون فستق
13. ۱۳بگفتم: ای بت ساقی، بیار جام شرابکنون که مطربم انگشت می زند بر رق
14. ۱۴نهاد بر کف من جام باده، گفتا: نوش! ‏چون نوش کردم از دست او می راوق
15. ۱۵ز عشق نرگس سرمست و نوبهار رخشبسان غنچه دریدم ز عاشقی قرطق
16. ۱۶ز بهر آنکه شوم سرفراز همچو کلاهبه خاک پاش فتادم چون موزه و بشمق
17. ۱۷چه گفت؟ گفت که حیدر برو به خدمت شاهبخوان به حضرت أعلی قصیده ای مغلق
18. ۱۸دراز همچو سعادت به پادشاهی روکه پادشاهی و دولت بدو بود ملحق
19. ۱۹هر آن کسی که سر از خط او بگرداندبه زخم تیغ زبان چون قلم کنندش شق
20. ۲۰به گرد سور سرایش که به ز فردوس استبود ز روی زمین تا به عرش یک خندق
21. ۲۱گهی که شاه رخ آرد بر اسب در عرصههزار پیل چو فرزین برد به یک بیدق
22. ۲۲به پایگاه جلالش همی کشند به دستز بهر پیشکش، این تند سرکش ابلق
23. ۲۳مطهرست به عالم چو یحیی معصوماز آنکه نام وی از نام او بود مشتق
24. ۲۴یگانه نصرت دین یحیی ستوده خصالدلیر و صفدر آفاق، پادشاه بحق
25. ۲۵به پادشاهی و بخشندگی و شرم و ادبتویی که برده ای از خسروان عهد سبق
26. ۲۶شهان دور که مشهور عالمند امروزبه مجلس تو چو طفلان گرفته اند سبق
27. ۲۷ترا به معرفت حق به حق شناخته امتو اهل معرفتی در جهان جان الحق
28. ۲۸به معرفت دو جهان را گرفتی از مردیچه حاجت است ترا در جهان به تیغ و درق
29. ۲۹بدین دلیری و گردافکنی و شیردلیهر آن کسی که ترا دید می زند صدق
30. ۳۰حروف انجم و نه دفتر سپهر امروزبود ز دفتر قدر تو کم ز نیم ورق
31. ۳۱ز خدمتت نگریزد فلک به هیچ طریقرخ از در تو نتابد ملک به هیچ نسق
32. ۳۲به قاف قرب ز سیمرغ پیشتر باشداگر دمی به هوای تو پر زند عقعق
33. ۳۳سپهر پیر که اقرار بندگی تو کردبه پیش خلق جهان باز می دهد لاحق
34. ۳۴به هیچ روی نباشد عزیز در بر خلقکسی که با تو دورویی کند بسان هبق
35. ۳۵هر آن کسی که علم شد به دوستداری توبه پیش خلق بود سرافراز چون بیرق
36. ۳۶عدوی ناکس بی آبرو- که بادا خاک!- ‏در آتش حسد و حرص می شود محرق
37. ۳۷به خالقی که بگسترد هفت فرش زمینبه قادری که برافراخت نه فلک معلق
38. ۳۸به صانعی که شب از بهر روشنایی خلقفروخت مشعله ی ماه در میان غسق
39. ۳۹به مصطفی که خدا در ازل به کن فیکونبیافرید جهان را به عشق او مطلق
40. ۴۰به یاوران و به اولاد پاک زاهر اوکه جز به دوستی حق نمی زنند نطق
41. ۴۱به ان یکاد که از بهر چشم زخم دمندبه قل أعوذ که باشد کلام رب فلق
42. ۴۲به چار طبع و سه روح و سه نفس و سه مولدبه شش جهان و به هفت اختر به نه جوسق
43. ۴۳به رهروان طریقت، به عاشقان خدایکه از ریاضت در چشمشان نماند رمق
44. ۴۴به آفتاب که هر صبحدم ز غایت مهرفراز طارم نیلوفری زند سنجق
45. ۴۵به مطبخ شب و گاو سپهر و بره ی چرخبه قرص ماه و به نه گرد خوان و هفت طبق
46. ۴۶که در میانه ی شاهان به شرم و حلم و ادبنظیر تو نبود زیر گنبد ازرق
47. ۴۷شها! اگر چه که گنج سخن بپاشیدمنخواستم ز کسی در زمانه یک دانق
48. ۴۸خسیس را نخرم من به هیچ در عالماگر چه در بر او سندس است و استبرق
49. ۴۹به شهر یزد شب و روز مبرز الشعراهنوز می زند از روی جاهلی بق بق
50. ۵۰شده ست خوار و خلق در میان خلق جهانمباد هیچ کسی در زمانه خوار و خلق
51. ۵۱چو شاهباز حقیقت کجا پرد عصفوربه صوت و نغمه ی بلبل کجا رسد لق لق
52. ۵۲کنیم شکر خدای جهان که هست امروزکسی که بازشناسد همای را از بق
53. ۵۳همان به است که کوته کنم حدیث درازز بهر آنکه درازی به غایت است احمق
54. ۵۴همیشه تا به گه شام زورق خورشیدشود درین بن دریای قار مستغرق
55. ۵۵زبهر آنکه تو دایم به حق همی کوشینگاهدار وجود تو باد دایم حق!‏