1. ۱چون شاه شرق ز رخسار برکشید نقاببه تیغ، عرصه ی عالم گرفت از سر تاب
2. ۲اگر چه در دل شب آفتاب پنهان بودچنانکه بیضه ای از زر به زیر پر غراب
3. ۳ز زیر برقع شب آفتاب رخ بنمودچنانکه دلبر من برکشد ز چهره نقاب
4. ۴چو رفت هندوی شب، ترک من ز بستر نازدرآمد از هوس باده نیم مست از خواب
5. ۵چه دید؟ مطرب و ساقی ز بهر بزم صبوحفشانده پسته و شکر، نهاده باده ی ناب
6. ۶فتاده عود در آتش ز ساز سوخته نینشسته چنگ به آیین، به ناز خفته رباب
7. ۷از آب چشم صراحی و ناله ی دل رودفتاده آتش می در نهاد جام شراب
8. ۸گرفت کاسه و از باده کرد مستان رابسان نرگس مخمور خویش مست و خراب
9. ۹گذشته ناله ی مستان ز عرش از شادیبه دور صفدر گردون شکوه سدره ی جناب
10. ۱۰یگانه نصرت دین پادشاه ملک عجمستوده سایه ی حق قهرمان تیغ و قلم
11. ۱۱بگو که چیست که گردن کشی کند ز گهرعدو نشان و ممالک ستان و دین پرور
12. ۱۲شهاب سرعت و خورشید رای و مه پرتوبلند رفعت و گردون توان و نیک اختر
13. ۱۳به روز معرکه با گردن سران در خشمبه گاه عربده با پردلان زبان آور
14. ۱۴زمانی از سر گردن کشان ربوده کلاهگهی به سرزنش بدسگال بسته کمر
15. ۱۵گهی ز هیبت او لرزه بر تن فغفورگهی ز جنبش او فتنه بر سر قیصر
16. ۱۶بلند همت و خورشید رای و مه پرتوستاره هیبت و روشن نهاد و تیز نظر
17. ۱۷ز بیم می سپرد تن به خاک تیره عدودر آن زمان که به دست فنا رباید سر
18. ۱۸ز سرکشی به سر آید از آنکه دست قضاچو کودکیش همی پرورد به خون جگر
19. ۱۹ز دست شه چو برآرد سر از هوای مصافرود به قلب عدو تند و تیز چون آذر
20. ۲۰بگویمت که چه؟ شمشیر پادشاه بودکه در زمانه روان است چون قضا و قدر
21. ۲۱شهی که ملک سلیمان به زیر خاتم اوستز روی مرتبه بالای سدره عالم اوست
22. ۲۲عروس مملکتت زیر دست فرمان بادسعادت دو جهانت مقیم ایوان باد
23. ۲۳هر آن کسی که کند با تو کژروی چون کمانز بیم سهم سنانت چون مار پیچان باد
24. ۲۴بسان سوسن آزاده گر برآری تیغز خون خصم تو روی زمین گلستان باد
25. ۲۵اگر چه رستم دستان جهان به تیغ گرفتمطیع گلشن رویت هزاردستان باد
26. ۲۶از آنکه رحمت حق آمدی، ز ابر عطاهزار رحمتت از کردگار بر جان باد
27. ۲۷مهیمنا، صمدا! این جهان جود و هنرهمیشه بر سر خلق جهان نگهبان باد
28. ۲۸مدام سرور و گردن فراز و قلب شکنهمیشه صفدر و صاحب قران و سلطان باد
29. ۲۹بر آنکه رحم کند بر دل شکسته ی مننگهبان وجودش رحیم و رحمان باد