أشاقَكَ مِنْ أُمّ الوَلِيدِ رُبُوعُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا خانه‌های ام‌ولید تو را بی‌قرار کرد، خانه‌های خالی که هیچ‌یک از ساکنانشان نمانده•أشاقَكَ مِنْ أُمّ الوَلِيدِ رُبُوعُ ⁎ بلاقعُ، ما منْ أهلهنّ جميعُ
2. 2بادهای تابستان و باران ریزان از ابرهای لرزان و باران‌ریز آنها را فرسود•عفاهنّ صيفيُّ الرياحِ، وواكفٌ ⁎ من الدلوِ، رجافُ السحابِ هموعُ
3. 3نماند جز جای آتش که پیرامونش آرام‌گرفتگانی چون کبوتران نشسته‌اند•فلمْ يبقَ إلا موقدُ النارِ حولهُ ⁎ رواكدُ، أمثالُ الحمام، وقوعُ
4. 4یاد خانه‌ای را رها کن که دوری مردمش را پراکنده کرد، دوری بُرنده که جمع را جدا کرد•فَدَعْ ذِكْرَ دَارٍ بَدّدَتْ بينَ أهْلِها ⁎ نوى فرقتْ بين الجميعِ قطوعُ
5. 5و بگو: اگر نابخردی روز احد را بر شمارد، حق به زودی آشکار خواهد شد•وقلْ: إنْ يكنْ يومٌ بأحدٍ يعدهُ ⁎ سفيهٌ، فإنّ الحقّ سوفَ يشيعُ
6. 6در آن همهٔ بنی‌اوس جنگیدند و در آنجا نام بلندی داشتند•وقد ضَارَبَتْ فيه بنو الأوْسِ كلُّهُمْ ⁎ وكانَ لَهُمْ ذِكْرٌ، هناكَ، رَفِيعُ
7. 7و بنی‌نجار در آن دفاع کردند و جنگیدند و در رویارویی بی‌تاب نبودند•وحامى بنو النجارِ فيهِ وضاربوا ⁎ وما كان منهمْ، في اللّقاء، جَزُوعُ
8. 8پیش روی پیامبر خدا بودند و او را وانگذاشتند، یاری از پروردگارشان و شفیع دارند•أمامَ رَسولِ اللَّهِ لا يَخْذُلُونَهُ ⁎ لهمْ ناصرٌ من ربهمْ، وشفيعُ
9. 9آنان وفا کردند آن‌گاه که شما، ای سخین، به پروردگارتان کافر شدید، و بندهٔ نافرمان و فرمان‌بر برابر نیستند•وفوا إذ كفرتمْ، يا سخينَ، بربكم ⁎ ولا يَسْتَوي عَبْدٌ عَصَى وَمُطِيعُ
10. 10در دست‌هایشان شمشیرهای سپید است، چون جنگ برافروخته شود، ناگزیر کسی با آنها بر خاک می‌افتد•بأيمانهمْ بيضٌ إذا حميَ الوغى ⁎ فلا بدّ أنْ يردى بهنّ صريعُ
11. 11چنان که عثمان را در گرد و غبار افکندند و سعد را افتاده، در حالی که نیزه‌ها برافراشته بود•كما غادرتْ في النقعِ عثمانَ ثاوياً ⁎ وسعداً صريعاً، والوشيجَ شروعُ
12. 12و در زیر غبار اُبَی را تکیه‌داده گذاشتند، در حالی که خون پیراهنش را تر کرده بود•وَقد غادرَتْ تحتَ العَجاجةِ، مُسنَداً ⁎ أبياً، وقدْ بلّ القميصَ نجيعُ
13. 13به دست پیامبر خدا، تا بر قوم از آنچه برانگیخته‌اند غباری پیچید•بكفّ رسولِ اللهِ، حتى تلففتْ ⁎ على القومِ مما قدْ يثرنَ نقوعُ
14. 14آنان قوم من‌اند، سروران، از شاخه‌هایشان، و از هر قوم سروران و شاخه‌هایی هست•أُولئكَ قوْمي سادَةٌ من فُرُوعِهِمْ ⁎ ومنْ كلّ قومٍ سادةٌ وفروعُ
15. 15با آنان خدا ما را عزیز می‌دارد آن‌گاه که عزیزمان می‌دارد، هرچند کار، ای سخین، هولناک باشد•بهنّ يعزُّ اللهُ حينَ يعزنا ⁎ وإنْ كان أمْرٌ، يا سَخِينَ، فَظيعٌ
16. 16اگر کشتگان را یاد کنید، حمزه در میانشان است، کشته‌ای که برای خدا افتاد و فرمان‌بر بود•فإنْ تذكروا قتلى، وحمزةُ فيهمُ ⁎ قَتِيلٌ، ثَوَى لله، وهْوَ مُطِيعُ
17. 17منزلش در آنجا باغ‌های جاودان است و فرمان آن که کارها را می‌گذراند شتابان است•فإنّ جِنَانَ الخُلْدِ مَنْزِلُهُ بِهَا ⁎ وأمرُ الذي يقضي الأمورَ سريعُ
18. 18و کشتگان شما در آتش بهترین روزی‌شان آب جوشان است و ضریع در درونش•وقَتْلاكُمُ في النّارِ أفضَلُ رِزْقِهِمْ ⁎ حَمِيمٌ معاً، في جوْفِها، وَضَرِيعُ