أظنّ عيينة ُ إذْ زارها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1عیینه پنداشت، آن‌گاه که به آن شهر آمد، که به زودی در آن کاخ‌ها را ویران خواهد کرد•أظنّ عيينةُ، إذْ زارها ⁎ بأنْ سَوْفَ يَهْدِمُ فيها قُصُورَا
2. 2و آرزو کردی که لشکری گرد آری که وجود نداشت، و گفتی به زودی چیزهای بسیار غنیمت می‌گیریم•وَمَنّيْتَ جَمْعَكَ ما لمْ يَكُنْ ⁎ فَقُلْتَ سَنَغْنَمُ شَيئاً كَثِيرا
3. 3پس چون به مدینه آمدی هراسیدی و در آن غرش شیران یافتی•فعفتَ المدينةَ إذْ جئتها ⁎ وألفيتَ للأسدِ فيها زئيرا
4. 4پس شتابان گریختند، چون راه رفتن شترمرغان، و حصیر را از زمین برنداشتند•فَوَلّوْا سِرَاعاً كوَخْدِ النَّعا ⁎ مِ، لم يكشِفُوا عن مَلَطٍّ حَصِيرَا
5. 5فرمانروایی بر ما، فرستادهٔ پادشاه، و چه دوست‌داشتنی است برای ما چنین امیری•أمِيرٌ عَلَيْنا، رَسولُ المَلِيـ ⁎ كِ، أحببْ بذاكَ إلينا أميرا
6. 6فرستاده‌ای که آنچه از وحی آورده است تصدیق می‌کنیم، که چراغی روشن بود•رسولٌ نصدقُ ما جاءهُ ⁎ مِنَ الوَحْيِ، كان سِرَاجاً مُنِيرَا