1. ۱منت خدای را که با اقبال پادشاهایمن شد از محاق و کسوف آفتاب و ماه
2. ۲منت خدای را که شکفت و چمید بازهم گلبن سعادت و هم سرو بارگاه
3. ۳منت خدای را که زمانه گرفت بازآن آفتاب مملکت و سایه اله
4. ۴منت خدای را که به صنع لطیف داشتروی نکوی منتخب از چشم بد نگاه
5. ۵بس چشم شور و روی ترش بود منتظرتا چشمشان سفید شد و رویشان سیاه
6. ۶باری بر اوج ماه نبیند کسی سهاباری به جای سرو نبیند کسی گیاه
7. ۷تاج خواص بر سردولت رسید بازتا هر فضول کج ننهد گوشه کلاه
8. ۸آیینه ای که عکس بزرگی نمود گشتروشن چنانکه تیره نگردد به هیچ آه
9. ۹اکنون چه محنت است بیا ای ولی بگوحالا چه حاجت است بیا ای عدو به خواه
10. ۱۰بازنده گشت و موج زد و قصد اوج کردابر سخا و بحر عطا و سپهر جاه
11. ۱۱خورشید مملکت حسن احمد آنکه ساختدر سایه سعادت او ملک و دین پناه
12. ۱۲ای آنکه چون فرشته بوی بی گناه و پاکتب را چگونه خوانم کفارت گناه
13. ۱۳بر تیغ آبدار زند زنگ وقت وقتدر پیش آفتاب رود سایه گاه گاه
14. ۱۴باز آمدی چو باز سفید از گریز جایباز آمدی چو شیر سیه در شکارگاه
15. ۱۵جور فلک برون برو عدل ملک در آرجان ولی فزون کن و جان عدو بکاه
16. ۱۶من بنده را که هست ز هر علم حاصلیرهبر توئی رها مکن اندر میان راه
17. ۱۷جز تربیت چه باید گل در میان خارجز تصفیت چه بیند زر در میان کاه