1. ۱من همان طوطی شکر سخنمکه صدف بود حقه دهنم
2. ۲گنبد عقل طاق دستارمگلشن جان رواق پیرهنم
3. ۳صنمی بر سریر فضل و ادبتاج بخشان بحر و بر شمنم
4. ۴فلکی کرده گردش فلکمزمنی کرده جنبش زمنم
5. ۵تاج سر داشت جبرئیل مرااین زمان خاک پای اهرمنم
6. ۶گاه ننگ آیدم همی که شدماز که والله که هم ز خویشتنم
7. ۷نیستم زنده پس اگر هستمبوفا و کرم که من نه منم
8. ۸مجمر مهر سوخت چون عودمچنبر ماه تافت چون رسنم
9. ۹نم کشیده چو برگ نسترنمخم گرفته چو شاخ نارونم
10. ۱۰هم ز محنت چو کوه شد جانمهم ز کاهش چو کاه گشت تنم
11. ۱۱توشه ای نی که آن دهد قوتمگوشه ای نی که آن بود سکنم
12. ۱۲هر چه آورد روز روزی امهر کجا در رسید شب وطنم
13. ۱۳درد بی منتهاست درمانممرگ هر ساعتست زیستنم
14. ۱۴آشنا کردن است رفتارمکوه بر کندن است ده زدنم
15. ۱۵دم زند در میان ره صد جایتا ز خاطر به لب رسد سخنم
16. ۱۶بس بود چشم مور بر پشه؟چارسو گور و پنج سو کفنم
17. ۱۷یارئی یارئی که رنجورمرحمتی رحمتی که ممتحنم
18. ۱۸گرچه از هیچ کمترم به جویبر دل خو چو صد هزار منم
19. ۱۹آخر ای آرزوی دل تا کیدر دل این آرزو فرو شکنم
20. ۲۰چون نمایم هزار دستانیچون یکی گل نروید از چمنم
21. ۲۱بر دمد خیره خیره چون خط دوستخار خار از میانه سمنم
22. ۲۲پای در گل چگونه رقص کنمدست بر دل چگونه دست زنم
23. ۲۳فتنه روزگار من آن استکه در این روزگار پر فتنم
24. ۲۴باهزاران ستور بی فش و دمدر یکی قرن و در یکی قزنم
25. ۲۵عور بی مایه اند از آن نخرنداین حدیث چو لؤلؤ عدنم
26. ۲۶چون خرندم که کفه مه و مهربگسلد از گرانی ثمنم
27. ۲۷ساز خلق جهان و سوز خودمتا بدانی که شمع انجمنم
28. ۲۸همه تیز از منند و من کندمراست گوئی که صفحه مسنم
29. ۲۹جمع در جسم و تفرقه در ذاتبه حقیقت ستاره پر نم
30. ۳۰بر زمین این چنین ز من زانمکه نه در صدر خواجه ز منم
31. ۳۱یارب آن نقش دولتم بنمایکه خلاصی دهد از این محنم
32. ۳۲گویدم هین بیار مژده که منصورت صاحب اجل حسنم