1. ۱ای بخت بده مژده که برخاست به یکباراز گوهر شمشیر خداوندی زنگار
2. ۲ای خلق بنازید که بار دگر آمدفرخنده نهال چمن دولت پربار
3. ۳دلشاد بخندید که از مطلع امیدبنمود هلال فلک شاهی دیدار
4. ۴شکر از تو خدایا که از این جان مبارکشد مردمک چشم جهانداری بیدار
5. ۵آرام دل و روشنی چشم شهنشاهخسرو شه فرخنده که باداش فلک یار
6. ۶از رنج برون آمد المنة للهچونان که در از آب و زر از کان و گل از خار
7. ۷آسوده شد آن جان که تن نازک پاکشاز سایه برگ گل تر گیرد آزار
8. ۸نرگس چو سمن گفت که ای دیده صحتبیماری تو من کشم از دیده بیدار
9. ۹ایام برو خواند که ای جان گرامیبی از تو مبادام حیات اندک و بسیار
10. ۱۰شاها ز گل باغ جلال تو که بشکفتشد گلشن نیلوفری از عطر چو گلزار
11. ۱۱از یمن رضای تو شفا یافت و گرنهعیسی به زمین آمدی از چرخ دگر بار
12. ۱۲از بهر شفای تن او ثور و حمل راهم نام تو خون کردی از خنجر خون خوار
13. ۱۳بر پوست سبز فلک از کلک عطاردتعویذ نوشتی پی او گنبد دوار
14. ۱۴خود را چو سپند از جهت دفع گزندشبر مجمر خورشید زدی کوکب سیار
15. ۱۵یارب چه کم آید ز خداوندی و جاهشکز بنده خود یاد کند شاه جهاندار
16. ۱۶پرسد که مرا چاکر کی بود شکر باشگوید که مرا بند گکی بود گهربار
17. ۱۷خود ره در سایه مبر زانکه روان نیست؟تا ذات چو خورشید تو بازم بدهد بار
18. ۱۸آنرا که همی بردی از خاک بر افلاکچون ابر میان ره رحمت کن و مگذار
19. ۱۹بی صورت میمون تو آن دل که سبک شداز روشنی دیده کنون هست گرانبار