1. ۱چشمم چو بر سر گل و گلزار می‌روداندیشه در پی دل و دلدار می‌رود
2. ۲در وقت نوبهار سوی جلوه‌گاه گلاز خار کمتر است که بی‌یار می‌رود
3. ۳در گلستان هر آنکه رود بی‌جمال دوستبالله که بهر سرزنش خار می‌رود
4. ۴جانا بیار باده که مرغان باغ رابی‌جام بر سماع تهی بار می‌رود
5. ۵هر روز لشکر گل رعنا همی‌رسدهر شب سپاه نرگس عیّار می‌رود
6. ۶با جامه دریده پر خون گل از درختنزدیک خلق شاه به زنهار می‌رود
7. ۷رخسار گل به رنگ حکایت همی‌کندآن ظلم‌ها کز آن گل‌رخسار می‌رود
8. ۸بوی گل و شکوفه نگر همچو خلق شاهتا گلشن شکفته دَوّار می‌رود
9. ۹دارد قبا و چار پری یاسمن مگرچون بندگان خسرو دیندار می‌رود
10. ۱۰عالی همای همت او بین که بی‌حجابتا آسمان به جعفر طَیّار می‌رود
11. ۱۱بهرام شاه که هست او ملک ولیکبر بندگان خویش ملک‌وار می‌رود
12. ۱۲از لشکرش غبار به افلاک می‌رسدوز موکبش خروش به کهسار می‌رود
13. ۱۳از فخر مدح اوست که اشعار می‌پردوز یمن نام اوست که دینار می‌رود
14. ۱۴سیم شکوفه و زر گل گرچه نقد شدبی‌ارتسام نامش دشوار می‌رود
15. ۱۵حَزم طلیعه‌دارش گرد زمین چو چرخبا صدهزار دیدهٔ هشدار می‌رود
16. ۱۶جود گزاف کارش پیش امل چو بختبا صدهزار دست گهربار می‌رود
17. ۱۷پیش مضای رای و علو محل اومه باژگونه، چرخ نگونسار می‌رود
18. ۱۸عالم چو زان او شد دولت چه گفت؟ گفت:یارب چه خوش سزا به سزاوار می‌رود
19. ۱۹ای خسروی که ابر ز جودت عروس‌واربا عقدهای لؤلؤ شهوار می‌رود
20. ۲۰از کوشش تو فتنه سبکبار می‌جهدوز بخشش تو آز گرانبار می‌رود
21. ۲۱چرخ حرون اگر چه عنان خلق را ندادزیر رکاب امر تو رهوار می‌رود
22. ۲۲از عمر حاسدان تو مانده است اندکیوین فال بر زبان‌ها بسیار می‌رود
23. ۲۳خورشید عجبشان نگشاید نقاب از آنچون سایه روی بسته به دیوار می‌رود
24. ۲۴شاها ثنای تو چو برون آید از لبمگویی صبا ز طبله عطار می‌رود
25. ۲۵بشکفت جانم از تو و هردم نسیم آنتا روضهٔ محمد مختار می‌رود
26. ۲۶در پیش نظم بنده بسنجد از آنکه هستسنجیده گوهری که چو طیّار می‌رود
27. ۲۷کاری‌ست بس بزرگ ثنای تو و نرفتهرگز چنانکه پیش من این کار می‌رود
28. ۲۸سهل است اگر نیافت حسودی سزای خویشکو هم به بخت خویش به بازار می‌رود
29. ۲۹کار سپهر دایره کردار همچو اوپیچیده می‌نماید و هموار می‌رود
30. ۳۰تا تیغ آفتاب چو روشنگری مقیمبر روی چرخ آینه‌کردار می‌رود
31. ۳۱جود تو باد صیقل آینه امیدتا هر زمان ز رویش زنگار می‌رود