1. ۱جانا حدیث عشق چه گویی کجا رسدآیا بود که نوبت وصلت به ما رسد؟
2. ۲تا من کیم که صافی وصلت کنم طمعاینم نه بس که دُردیِ دَردت به ما رسد؟
3. ۳خاک درت به دیده رسد بی گزاف نیستهرگز چنان سزا به چنین ناسزا رسد
4. ۴رنجت به دل رسید دریغ ای صنم دریغرنج تو جز به جان عزیزم چرا رسد
5. ۵الحق رسید آنچه رسید، از هوا به منآری به مردم آنچه رسد، از هوا رسد
6. ۶پشتم دو تا شده‌ست و همم نیست روی آنکدستم یکی بدان سر زلف دو تا رسد
7. ۷رویم چو کهربا شد و هر ساعتم ز جزعوه شاخ بسد است که بر کهربا رسد
8. ۸جانم چو شمع در شب هجران به لب رسیدچون نیست روز وصل تو، بگذار تا رسد
9. ۹گر صد هزار پاره کنند این دل مراهر پاره را ز رنج تو دردی جدا رسد
10. ۱۰بیگانه گر هزار بود آشنا یکیتیرت به اتفاق بر آن آشنا رسد
11. ۱۱ملکی است خدمت تو و خلقیش منتظراین کار دولت است کنون تا کرا رسد
12. ۱۲بشنو حدیث من که بسی قصهای زاراز عاجزان به بارگه پادشا رسد
13. ۱۳یا جهد کن که جان ز تن مانده بگسلدیا سعی کن که دل به من خسته وا رسد
14. ۱۴دست از جفا بدار و بیندیش زانکه زودرنج دل جفای من اندر جفا رسد
15. ۱۵ترسم خجل شوی که صدای جفای تواز ما به سید اجل مجتبا رسد
16. ۱۶فرخنده فخر دولت و دین زید بن حسنکز لفظ او به گوش اهل مرحبا رسد
17. ۱۷دامن زرشک سنبل و گل در چند صبا رسدگر بوی خلق او به مشام صبا رسد
18. ۱۸سر در نشیب خدمتش آرد سوی زمینهر روز کافتاب بوسط السما رسد
19. ۱۹ای آنکه چشم انجم روشن شود اگراز خاکپای تو به فلک توتیا رسد
20. ۲۰از باغ خلد بخشش و بخشایشت گلستهر دم نسیم آن به عطا و خطا رسد
21. ۲۱از شرم گفت آب شده بر زمین فتدهر ابر آتشی که به اوج سما رسد
22. ۲۲باشد سپید کاری ابر سیه گلیمدر عهد چون توئیش چه لاف سخا رسد
23. ۲۳خورشید زرد روی چنان کز جفا شده استکورا در این زمانه حدیث عطا رسد
24. ۲۴آوازه ای ز موج کفت در فلک فتادآید خروش اب چو بر آسیا رسد
25. ۲۵تو بس بلند قدری و من بس بلند شعردر چون توئی هر آینه چونین ثنا رسد
26. ۲۶نی نی بدان محل که تو صاحب رسیده ایگو فی المثل دو اسبه بود کی دعا رسد
27. ۲۷بر نو عروس مدح تو بستم عزیز دارپیرایه ای که از صدف مرتضا رسد
28. ۲۸در دست نام نیک تو دادم بزرگ دارنو باوه ای که از چمن مصطفا رسد
29. ۲۹جان و دلی کشیدم در عقد گوهرترکارزد به جان و دل چو به وقت بها رسد
30. ۳۰معذور دار و عیب مگیر و قبول کناین تحفه چون بصدر بزرگت فرا رسد
31. ۳۱در نوبتی که اهل کرم چون توئی بودپیدا بود که همت ما تا کجا رسد
32. ۳۲چندانکه مدح خواند بلبل به تهنیتچون گل به تاج و تخت و کلاه و قبا رسد
33. ۳۳پاینده باش تا ز گل و بلبل طربدایم به چشم و گوش تو برگ و نوا رسد
34. ۳۴فرزند نیک بخت عزیز تو تاج دیندر عهد تو به دولت بی منتها رسد