1. ۱چون دلم در خدمت آن سرو گلنار ایستددیده در نظاره آن لعل دربار ایستد
2. ۲گر به نزدیک من آید فی المثل تا جان برددل کند تکبیر و آید پیش آن یار ایستد
3. ۳تیر کو خسته‌ست از آن این جان سرگردان منپیش او بر یک قدم مانند پرگار ایستد
4. ۴از نهیب غمزه بیمار چشمش روز و شبعافیت سر مست خیزد فتنه هشیار ایستد
5. ۵زار زارم کشت و من دانم که آخر خون منگر نخسبد هم بر آن جادوی خونخوار ایستد
6. ۶جان من بر بوی راحت در پی رنجیش نیستعندلیب از بوته گل در تک خار ایستد
7. ۷مردم دیده اگر صد خار دارد در سفرهر قدم نظاره آن قد و رخسار ایستد
8. ۸گل پس کار خود آرستند و اکنون همچو سروایستد در پیش پای خود بنهمار ایستد
9. ۹خوش حریفی می کند تا راست بیند کار منچون یکی کژ شد سبک در جنگ و پیکار ایستد
10. ۱۰روز شادی به نشینی خود کند هر دشمنیدوست آن باشد که تا جان وقت تیمار ایستد
11. ۱۱کار مردان بابت هر نو عروسی کی بوداین چنین شاهی نکو عهد و وفادار ایستد
12. ۱۲گوهر کان خداوندی ملک بهرام شاهآنکه هر لفظش به جای در شهوار ایستد
13. ۱۳زیر بار منت او چرخ آسان خم زندپیش باد حمله او کوه دشوار ایستد
14. ۱۴دین و دولت هر دو چون در گوهر عدلش نشستکار عالم راست از عدلش چو طیار ایستد
15. ۱۵پایمرد اهل عالم شد از آن بهر همههم به گفتار کریم و هم به کردار ایستد
16. ۱۶درد پایش را که زایل باد عذر این است وبسکان خداوند از برای خلق بسیار ایستد
17. ۱۷ایکه حوی و کار زمین سازی ترای؟منزوی در عون رایت آسمان وار ایستد
18. ۱۸در کفت خورشید اگر جوئی بهر در اوفتدبر درت سیمرغ اگر گوئی به منقار ایستد
19. ۱۹شست مردی گر گشائی بر دل سنگین خلقهم به مردی گر خدنگت تا به سوفار ایستد
20. ۲۰ایستاد از بهر طبعم حایکم خوی چو شب؟خود بوی نقاش چون آن ترک؟ عطار ایستد
21. ۲۱تا به بوی مشک و رنگ گل بتان را آرزوستسایه زلفین بر خورشید رخسار ایستد
22. ۲۲تا بر اوج چرخ چون خورشید شد زیبد عدوسایه وار آویخته بر روی دیوار ایستد