1. ۱سپیده دم چو دمیدن گرفت بوی چمنهوا ز ژاله گهر بست بر عذار سمن
2. ۲بت سمن بر سیماب سینه سرو آسابه کف چمانه درآمد چمان چمان به چمن
3. ۳چکان چکان خویش از گل زناز بر قرطهکشان کشان سر زلف دراز در دامن
4. ۴نماز برد بر قامتش چو راهب سروسجود کرد بر عارضش سمن چو شمن
5. ۵ربود خوب ز نرگس به نرگس پر خوابشکست پشت بنفشه به زلف پر ز شکن
6. ۶نشست و ناله ز مرغان صبحخیز بخاستگشاد چهره و گل پاره کرد پیراهن
7. ۷رقیب را و رهی را چو حلقه بر در مانددرآمد از در شادی و آنگهی با من
8. ۸ز روی لطف بپیوست همچو می با جامز راه مهر بر آمیخت همچو جان با تن
9. ۹مرا ز شادی آن آهوی ختن از دلدمی به کام بر آمد چو بوی مشک ختن
10. ۱۰هزار گوهر شهوار چشم گوهر بارفشاند در قدم آن نگار سیم ذقن
11. ۱۱دو بوسه داد مرا از پی سه جام شرابیکی امید فزای و دوم خمار شکن
12. ۱۲و گرچه داد مرا خوش بشارتی که شدمبه جان و دل رهی آن زبان وکام و دهن
13. ۱۳بشارتی به امید و امان اهل زمانبه یمن موکب و فرقدوم صدر ز من
14. ۱۴خجسته سایه و خورشید پایه شمس الدینکه آفتاب زمین است وسایه ذوالمن
15. ۱۵گزیده سامان آن خواجه حمیده سیرفریضه فرمان آن صاحب ستوده سنن
16. ۱۶به نفس پاک ولی و به جود عام علیبه نام شهره حسین و به خلق خوب حسن
17. ۱۷به نور رای چو افکند سایه بر ملکتزمانه گفت زهی آفتاب سایه فکن
18. ۱۸کفش صحایف آمال را زند ترقیندلش وظایف ارزاق را کند روشن
19. ۱۹ایا شبیه تو نادیده دهر صافی فهمو یا نظیر تو نازاده چرخ صائب ظن
20. ۲۰اگر تجللی نور دلت فتد بر طوراساس طور شود همچو سرمه در هاون
21. ۲۱ز نظم ملک فلک ذهنت ار براندیشدنجوم نقش شود مجتمع چو نقش پرن
22. ۲۲و گر ز تفرقه و رنج خاطری که مبادنظر کنی سوی این خنگ سرکش توسن
23. ۲۳ز بیم فکرت تو دسته گل پروینبسان نعش ز هم بگسلد در این گلشن
24. ۲۴چو ابر دست تو باران جود درگیردبسا که گرید و نالد سحاب در بهمن
25. ۲۵خدنگ غیرت کف تو چون روان گرددمحیط ژرف شود چون قدیر در جوشن
26. ۲۶به جرم کیوان زان نسبت است آهن راکه کرد وقف سراپای دشمنت آهن
27. ۲۷به کلک فتوی ازان دست می برد بر جیسکه حکم سفک کند تا نماندت دشمن
28. ۲۸به قصد خصم تو بهرام چون کمین گیردکجا برآرد سر بدسگالت از مکمن
29. ۲۹اگر نه پیروی ذات تو کند خورشیدچراغ چرخ شود بی فتیله و روغن
30. ۳۰مغنی سومین طارم ارنه بر کامتدمی زند شود آواز مزمرش شیون
31. ۳۱وگرنه تیر کمان قد شود به خدمت توقدر بدوزد کلک و کفش به تیر محن
32. ۳۲مه ار جوی ز هوای تو کم کند در دلقضا به آتش نکبت بسوزدش خرمن
33. ۳۳جهان پناها آب لطافت سخنتز روی لوح دل من بشست گرد حزن
34. ۳۴چو تر و تازه به پرسش درآمدی تر شدزبان بنده به آزادی تو چون سوسن
35. ۳۵به فرق قدر تو بر فکر من به قدر نثارهزار در ثمین ریخت بی قبول ثمن
36. ۳۶بدان خدای که صباغ صنعش از دل خاکبه رنگ مختلف آرد نتایج معدن
37. ۳۷که یک لطیفه ز درج درت به لفظ قبولمرا به آید از صد خزانه در عدن
38. ۳۸ز بس که دیدم رنج و عنا ز جور لئامز بس که خوردم جام جفا ز دست فتن
39. ۳۹سرم ملول شد از جستن دنا ودنیدلم نفور شد از دیدن دیار و سکن
40. ۴۰از آن ز شاهی مرغان ملول شد سیمرغکه یافت فرق خروس لئیم با گرزن
41. ۴۱گذاشت طوطی و طاووس و باز را و همایز ننگ صبحت خفاش و بوم و زاغ وزغن
42. ۴۲هزار جوهر کان پیش نهمتم یک جوهزار جان بر سیمرغ همتم ارزن
43. ۴۳فرشته ئیست مرا در دماغ صائب فکرکه روح پاک همی بخشدم به جای سخن
44. ۴۴نزول آن به دل وجان تیره ممکن نیستچه مرد اهلی جبریل باشد اهریمن
45. ۴۵کجا به نفس بهیمی در آید این معنیکه نفس ناطقه در شرح آن بود الکن
46. ۴۶کجا به راستی این سخن رسد کژدانکجا معارضی این نمط کند کودن
47. ۴۷مسافریست لطیف و غریب گفته منولی به چاه عنا در چو یوسف و بیژن
48. ۴۸سخن سخیف و رکیک آن بود که در پستیوطن به دامن صاحب سخن کند موطن
49. ۴۹چهار ربع زمین نظم ونثر من داردز مصر تا به ختا و ز روم تابه ختن
50. ۵۰حکیم جوهر باقی رسد معانی راز پارس جوهر من تحفه بر سوی مسکن
51. ۵۱شهان سلغری از عشق طرز من در خاکبه دست واقعه بر خود همی درند کفن
52. ۵۲بقای ذات تو جاوید باد تا باشیهزار نسل مرا چون پدر به پاداشن
53. ۵۳سر حبیب ترا تاج فخر بر تارکتن عدوی ترا تیغ قهر بر گردن
54. ۵۴سرای جاه ترا از شرف ستون سمانهال عمر ترا از بقا غصون و غصن