شاعر کلاسیک

صابر همدانی

۱۳۲۱–۱۳۷۵ ق.همدان

اسدالله صنیعیان فرزند محمدهادی متخلص به «صابر» و مشهور به «صابر همدانی» زادهٔ ۱۲۸۲ شمسی در شهر همدان، درگذشتهٔ ۲۲ اردیبهشت ۱۳۳۵ شمسی در تهران و به خاک سپرده شده در گورستان امامزاده عبدالله شهر ری شاعر ایرانی است. وی در كودكى پدرش را از دست داد. از همان اوان كودكى بر اثر مطالعهٔ دیوان حافظ، ذوق سرودن شعر در وى پدیدار گشت. صابر در سال ۱۳۰۳ شمسی به تهران آمد و با اهل عرفان و شاعران زمان مأنوس شد و بر اثر اصرار دوستان تهران را برای اقامت اختیار کرد. پدرش بازرگان بود و خودش در ژاندارمری خدمت می‌کرد. توسط ظهور علیشاه به طریقهٔ نعمت اللّهی پیوست. او به سبک هندی شعر می‌سرود و پیرو صائب و کلیم کاشانی بود. صابر در شاعری دارای دو جنبه است: یکی جنبهٔ ذوقی و عرفانی و دیگر جنبهٔ مذهبی و مرثیه‌سرایی. او در هر دو رشته استادی و مهارت داشته است. دیوان وی با مقدمهٔ غلامرضا كیوان سمیعى به چاپ رسیده است. گزیدهٔ اشعار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

جستجو در آثار صابر همدانی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۴۸ اثر

شمارهٔ ۱

یک عمر به سر بردیم، با ناله و افغان‌ها • ما در سر کوی دوست، بلبل به گلستان‌ها

شمارهٔ ۲

تا ز خاک مقدمت کردیم روشن دیده را • چشم ما حاجت ندارد سرمهٔ ساییده را

شمارهٔ ۳

ندهد دست اگر دولت دیدار مرا • آخرالامر کشد دوری دلدار مرا

شمارهٔ ۴

جلوه گر خواهی چو در آئینه روی خویش را • در ضمیر ما ببین روی نکوی خویش را

شمارهٔ ۵

از چه بر دنیا و اهلش اتکا باشد مرا؟ • نیستم اعمی که حاجت بر عصا باشد مرا

شمارهٔ ۶

دو چشم مست تو، بی‌مِی، خراب‌تر ز من است • چنان که طالع خوابیده، خواب‌تر ز من است

شمارهٔ ۷

آنکه چون آئینه نبود محو رخسار تو کیست؟ • و آنکه چون طوطی ندارد شوق گفتار تو کیست؟

شمارهٔ ۸

رخ تو، آینه دار جمال جانان است • که حسن شهرت گل شاهد گلستان است

شمارهٔ ۹

دیدم چو باغ دل را، بی عارضت صفا نیست • گل گفتمت ولیکن گل چون تو بیوفا نیست

۱۰

شمارهٔ ۱۰

مفتیان شهر را گر چشم ظاهر روشن است • ما ارادت پیشه گان، را چشم خاطر روشن است

۱۱

شمارهٔ ۱۱

در آ، به بزم محبت که هر چه هست، اینجاست • مقام وحدت مردان حق پرست، اینجاست

۱۲

شمارهٔ ۱۲

عاشقی کار طفل یکشبه نیست • حسن عشق این بود که ملعبه نیست

۱۳

شمارهٔ ۱۳

درد سر هجر از سر ما، کم شدنی نیست • آنگونه که وصل تو، فراهم شدنی نیست

۱۴

شمارهٔ ۱۴

هر که آمد در جهان پست و رفت • رشتهٔ الفت ز ما بگسست و رفت

۱۵

شمارهٔ ۱۵

یار رقیب دیده، سزایش ندیدن است • دندان کرم خورده، علاجش کشیدن است

۱۶

شمارهٔ ۱۶

سرکشی چندان که از تقدیر کردن مشکل است • کار با یاران بی‌تدبیر کردن مشکل است

۱۷

شمارهٔ ۱۷

هر کجا هست دل آزار، دل زاری هست • پای مگذار در آنجا که دل آزاری هست

۱۸

شمارهٔ ۱۸

چه شد که کشور ما وادی خموشان است؟ • مگر که پنبه به گوش سخن‌نیوشان است؟

۱۹

شمارهٔ ۱۹

آن چشم مست را که دو صد چشم در پی است • هر فتنه‌ای که هست به زیر سر وی است

۲۰

شمارهٔ ۲۰

ز آن پیشتر، که چرخ گشاید کتاب صبح • برخیز و باش منتظر فتح باب صبح

درباره‌ی صابر همدانی

وی در كودكى پدرش را از دست داد. از همان اوان كودكى بر اثر مطالعهٔ دیوان حافظ، ذوق سرودن شعر در وى پدیدار گشت.

صابر در سال ۱۳۰۳ شمسی به تهران آمد و با اهل عرفان و شاعران زمان مأنوس شد و بر اثر اصرار دوستان تهران را برای اقامت اختیار کرد. پدرش بازرگان بود و خودش در ژاندارمری خدمت می‌کرد. توسط ظهور علیشاه به طریقهٔ نعمت اللّهی پیوست. او به سبک هندی شعر می‌سرود و پیرو صائب و کلیم کاشانی بود.

صابر در شاعری دارای دو جنبه است: یکی جنبهٔ ذوقی و عرفانی و دیگر جنبهٔ مذهبی و مرثیه‌سرایی. او در هر دو رشته استادی و مهارت داشته است.

دیوان وی با مقدمهٔ غلامرضا كیوان سمیعى به چاپ رسیده است.

گزیدهٔ اشعار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

۶۲

شعر در دیوان

۴۸

غزلیات

۱۱

رباعیات

قطعات