1. ۱شکسته‌زلف بتی مست در سرای من استکه روی دلکش او باغ دل‌گشای من است
2. ۲فرشته‌خوی و پری‌روی و آدمی‌رفتاربه جای من مگر او رحمت خدای من است
3. ۳منم غلامش و خود را غلام من خواندچه نادر است که هم شاه و هم گدای من است
4. ۴به هرچه خوانمش از جان اسیر حکم من استبه هرچه گویمش از دل مطیع رای من است
5. ۵میان جان و دل من همیشه جای وی استکنار زلف و برِ او هماره جای من است
6. ۶چنان موافق طبع است و دلنشین خیالکه آفریده مگر گویی از برای من است
7. ۷مگر که آب و گلش در هوای من به سرشتخدای من که هوایش همه هوای من است
8. ۸چنان رضای من از جان و دل بجوید کشهوا هوای من است و رضا رضای من است
9. ۹به هیچ روی نگنجد میان ما سخنیکه اقتضای وجودش به اقتضای من است
10. ۱۰عجب موافق طبع است و سازگار مزاجچه لقمه‌ای‌ست که درخوردِ اشتهای من است
11. ۱۱همیشه ورد زبانم همه دعای وی استهماره ورد زبانش همه دعای من است
12. ۱۲به هرچه امر کند من به مدعای ویمبه هرچه حکم کند او به مدعای من است
13. ۱۳به هر دو عالم من درخور و سزای ویمبه هر دو گیتی او درخور و سزای من است
14. ۱۴چو گویدم که فدای توام فدای ویمچو گویمش که فدای توام فدای من است
15. ۱۵حقیقت دو جهان در جمال او نگرمکه در مشاهده جام جهان‌نمای من است
16. ۱۶ببین به لطف و تواضع که گرچه تاج سر استهم از فروتنی و عجز خاک پای من است
17. ۱۷سزد که دیده نبیند به ماسوای ویمکه چشم دوخته از هر که ماسوای من است
18. ۱۸سزد که قبلهٔ خود خوانمش به گاه نمازکه زمزم و حجر و مشعر و منای من است
19. ۱۹اگر دو لعل لبش حکم خون من دادندهم از تبسم جان‌بخش خون‌بهای من است
20. ۲۰حریف حجره و گرمابه و ندیم حضورجلیس بزمگه و خادم سرای من است
21. ۲۱به چین و کاشغر و تبت و ختا نرومکه چین و کاشغر و تبت و ختای من است