در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی
۱۲۶۶–۱۳۲۷ ق.مشهد
میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشتهاند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بودهاست (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته میشده). پدرش میرزا محمدهاشم مجتهد (متوفی ۱۲۶۹) نوهٔ میرزا مهدی مجتهد معروف به شهید رابع بود. میرزا محمدمهدی، در ۱۲۱۸ق به فرمان نادر میرزا (متوفی ۱۲۱۸) پسر شاهرخ میرزا افشار که مشهد را تصرف کرده بود به شهادت رسید. به همین سبب فرزندان و نوادگان میرزامهدی به «شهیدی» معروف شدهاند. نسب او از طریق میرزا محمدمهدی به شاه نعمتالله ولی میرسد. وی افزون بر کسب علوم دینی و فراگیری زبان فرانسه و عربی، به مقامات عالی عرفانی و معنوی دست یافت. در تزکیهٔ نفس و تهذیب اخلاق و کردار نیکو، سر مشق اهل روزگار بود و ذوق شعری و استعداد درخشانی داشت. میرزا حبیب در حدود سالهای ۱۳۱۵ق تا ۱۳۱۶ در بحرآباد با عارفی به نام سید ابوالقاسم درگزی (درگذشت ۱۳۱۹ق) دیدار کرد. پس از این آشنایی، او مسئولیت امور شرعی را رها کرد و به جز مواقعی خاص که برای موعظهٔ مردم به مشهد میآمد، کنج عزلت گزید و حدود ۱۰ سال در روستاهای اطراف مشهد بهخصوص روستای کَنگ به عبادت، ریاضت و تفکر مشغول شد. با ظهور انقلاب مشروطه، طرفداران مشروطه در خراسان از وی خواستند که فتوایی در وجوب مشروطه امضا کند. حبیب هم با بیان اینکه سالهاست از فتوا و امضا دست کشیده، حکم صریحی در این مورد نداد و فقط خانهٔ خود را در اختیار انجمن ایالتی مشروطه قرار داد تا به امور مردم در آنجا رسیدگی شود. مرگ ناگهانی حبیب در سال ۱۳۲۷ قمری در بحرآباد و سلسله حوادثی که پیش از درگذشتش رخ داد، سبب شد که در بین نزدیکانش این گمان تقویت شود که مشروطهخواهان از بیم آن که وی در خارج از ایران فتوایی علیه آنان صادر کند، او را مسموم کردهاند. او در دوران حیات خویش توجه ویژهای به پیراستن فرهنگ شیعی از خرافات داشت و مردم را از خرافات و برخی آیینها نظیر شبیهسازی صحرای کربلا منع میکرد. مزار حبیب خراسانی در حرم امام رضا (ع) است. دیوان اشعار وی به همت «علی حبیب» در سال ۱۳۳۵ شمسی در تهران منتشر شده است.
جستجو در آثار میرزا حبیب خراسانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۵۷ اثر
۱
شمارهٔ ۱
بالله که یکی از خود بخودآ • بگذر ز خودی بنگر بخدا
۲
شمارهٔ ۲
نهان در خاک کن ما و توئی را • یکی کن در همه عالم دوئی را
۳
شمارهٔ ۳
جوهر قدسی، نهفته رخ در آب و گل چرا • مرغ روحانی، بتیغ دیو و دد بسمل چرا
۴
شمارهٔ ۴
هرشب من و دل تا سحر در گوشهٔ ویرانهها • داریم از دیوانگی با یکدگر افسانهها
۵
شمارهٔ ۵
سالها بر کف گرفتم سبحه صد دانه را • تا ببندم زین فسون پای دل دیوانه را
۶
شمارهٔ ۶
محو آن روی پریواریم ما • در حقیقت نقش دیواریم ما
۷
شمارهٔ ۷
بربسته دست جور فلک پای اگر مرا • از چوب خشک ساخته پای دگر مرا
۸
شمارهٔ ۸
ای عشق گرفتی سخت ناگاه دهان ما را • بردی بسرای دل از راه نهان ما را
۹
شمارهٔ ۹
کرد چرخ دورو، دو موی مرا • تا چه آید از این دو، روی مرا
۱۰
شمارهٔ ۱۰
روز و شب در حسرت و اندوه تیماری چرا • وز غم و فکر ریاست سخت بیماری چرا
۱۱
شمارهٔ ۱۱
دل دیوانه بدر شد سحر از خانه ما • شام شد باز و نیامد دل دیوانه ما
۱۲
شمارهٔ ۱۲
فکر و اندیشه بیهوده چرا • حسرت بوده و نابوده چرا
۱۳
شمارهٔ ۱۳
میبرد خیل غم اسیر مرا • ساقی از دست غم بگیر مرا
۱۴
شمارهٔ ۱۴
شیخنا تا کی گرانتر میکنی عمامه را • تا کنی هنگام دعوت گرمتر هنگامه را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
بحر اندیشه فرو برده بیک بار مرا • خیل انده زده ره بر دل افکار مرا
۱۶
شمارهٔ ۱۶
ای برده دل ما و سپرده دل خود را • آتش زده با خرمن ما حاصل خود را
۱۷
شمارهٔ ۱۷
امشب آن ترک وعده داده مرا • بزم عیش و طرب نهاده مرا
۱۸
شمارهٔ ۱۸
از عقل، عشق کرده عجب بی خبر مرا • هر سو کشد چو مردم بی پا و سر مرا
۱۹
شمارهٔ ۱۹
صافی آبست ز آبگینه هویدا • یا رخ خوب تو شد در آینه پیدا
۲۰
شمارهٔ ۲۰
چه شده باز چه افتاده مرا • بند بر پای که بنهاده مرا
دربارهی میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشتهاند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بودهاست (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته میشده).
پدرش میرزا محمدهاشم مجتهد (متوفی ۱۲۶۹) نوهٔ میرزا مهدی مجتهد معروف به شهید رابع بود. میرزا محمدمهدی، در ۱۲۱۸ق به فرمان نادر میرزا (متوفی ۱۲۱۸) پسر شاهرخ میرزا افشار که مشهد را تصرف کرده بود به شهادت رسید. به همین سبب فرزندان و نوادگان میرزامهدی به «شهیدی» معروف شدهاند. نسب او از طریق میرزا محمدمهدی به شاه نعمتالله ولی میرسد. وی افزون بر کسب علوم دینی و فراگیری زبان فرانسه و عربی، به مقامات عالی عرفانی و معنوی دست یافت. در تزکیهٔ نفس و تهذیب اخلاق و کردار نیکو، سر مشق اهل روزگار بود و ذوق شعری و استعداد درخشانی داشت.
میرزا حبیب در حدود سالهای ۱۳۱۵ق تا ۱۳۱۶ در بحرآباد با عارفی به نام سید ابوالقاسم درگزی (درگذشت ۱۳۱۹ق) دیدار کرد. پس از این آشنایی، او مسئولیت امور شرعی را رها کرد و به جز مواقعی خاص که برای موعظهٔ مردم به مشهد میآمد، کنج عزلت گزید و حدود ۱۰ سال در روستاهای اطراف مشهد بهخصوص روستای کَنگ به عبادت، ریاضت و تفکر مشغول شد.
با ظهور انقلاب مشروطه، طرفداران مشروطه در خراسان از وی خواستند که فتوایی در وجوب مشروطه امضا کند. حبیب هم با بیان اینکه سالهاست از فتوا و امضا دست کشیده، حکم صریحی در این مورد نداد و فقط خانهٔ خود را در اختیار انجمن ایالتی مشروطه قرار داد تا به امور مردم در آنجا رسیدگی شود.
مرگ ناگهانی حبیب در سال ۱۳۲۷ قمری در بحرآباد و سلسله حوادثی که پیش از درگذشتش رخ داد، سبب شد که در بین نزدیکانش این گمان تقویت شود که مشروطهخواهان از بیم آن که وی در خارج از ایران فتوایی علیه آنان صادر کند، او را مسموم کردهاند.
او در دوران حیات خویش توجه ویژهای به پیراستن فرهنگ شیعی از خرافات داشت و مردم را از خرافات و برخی آیینها نظیر شبیهسازی صحرای کربلا منع میکرد.
مزار حبیب خراسانی در حرم امام رضا (ع) است.
دیوان اشعار وی به همت «علی حبیب» در سال ۱۳۳۵ شمسی در تهران منتشر شده است.
۴۲۹
شعر در دیوان