1. ۱می صافی طلب جانا که دُردی کش گرانخوار استتو از ساقی نشانی گو که اینجا مست بسیار است
2. ۲از این سودای عشق آخر سرت بر باد خواهی دادسرت چون می‌رود خواجه چه جای فکر دستار است
3. ۳ز پر کیسه ترا نقدی برون می‌باید آوردنچنین کار آید از دزد سبکدستی که طرّار است
4. ۴در دکان هر مردی منادی کرد شبگردیکه شب غافل مشو خواجه، عَسَس با دزد همیار است
5. ۵چو سلطان یار دزدان شد بشارت ده تو دزدان رانه دست و پای می‌برند نه زندانست و نه دار است
6. ۶بشارت داد آن سلطان مترسید ای تهی دستانکه گنج رحمت رحمان نثار هر گنهکار است
7. ۷شب اندر خود که چون سلطان به جاسوسی همی گرددکسی واقف شود زین سِر، که او شبگرد عیار است
8. ۸به محشر چون شوی حاضر گناهانت شود ظاهرنترسی زان تو ای عاصی خداوند تو ستار است
9. ۹چرائی بنده غمگین چو از لطف و کرم آخرترا با عیب‌های تو خدای تو خریدار است
10. ۱۰خدا می‌گوید ای بنده من آن سلطان با لطفمکه بر درگاه من هرگه که می‌آیی ترا بار است
11. ۱۱به رخ گر زرد شد عاشق نه یرقان باشد و نه دقطبیب عاشقان داند که از بهر چه بیمار است
12. ۱۲شراب عشق چندان خور که سر از پای نشناسیکه سرمستان حضرت را ز هشیاری بسی عار است
13. ۱۳شتر چون مست می‌گردد دهانش از علف بندداگر مست خدائی تو چرا حرص تو با خار است
14. ۱۴اگر مستی تو پاکوبان همی بُرّی بیابان رااگر هوشیار می‌ترسی که راه کعبه پر خار است
15. ۱۵ترا یک حج بود سالی ولی در کوی یار ماگذارد هر زمان حجّی کسی کو عاشق زار است
16. ۱۶طواف کعبه کن حاجی مرا بگذار در کویشکه حجّ اکبر عاشق طواف کوی دلدار است
17. ۱۷شهیدان را نمی‌شویند شهید دون مشو محییکه اندر مذهب رندان کسی کو مُرد مردار است