در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
عبدالقادر گیلانی
عبدالقادر گیلانی
۴۷۰–۵۶۰ ق.لاهیجان
عبدالقادر گیلانی (جیلانی) (تولد ۴۷۰ الی ۴۹۱ - وفات ۵۶۰ الی ۵۶۲ ه.ق) از مشایخ صوفیه و مؤسس سلسله تصوف قادریه است. وی در شعر تخلص «محیی» را اختیار کرده بوده و دیوان شعرش به «دیوان غوث اعظم» معروف است. غزلیات عبدالقادر گیلانی به همت آقای سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
جستجو در آثار عبدالقادر گیلانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۷۴ اثر
۱
شمارهٔ ۱ - روزگار دل
در غم عشق تو زان بگذشت کار دل مرا • کز وفایت کم شود یک لحظه بار دل مرا
۲
شمارهٔ ۲ - پیرکنعان
گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا • زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا
۳
شمارهٔ ۳ - بلبل شوریده
ای بلبل شوریده دیوانه توئی یا ما • جویای رخ خوب جانانه توئی یا ما
۴
شمارهٔ ۴ - همت مردانه
بی حجابانه درآ از در کاشانه ما • که کسی نیست به جز وردِ تو درخانه ما
۵
شمارهٔ ۵ - وعده دیدار
از جمال لایزالی برنداری گر نقاب • عاشقان لاابالی را بماند دل کباب
۶
شمارهٔ ۶ - آه مردم
آه دردآلود مردم جان جانها را بسوخت • سینه مجروح هر مجنون و شیدا را بسوخت
۷
شمارهٔ ۷ - هرچه خواهی بطلب
سیصد و شصت نظر راتبه بنده ماست • بنده را مرتبه بنگرزکجا تا به کجاست
۸
شمارهٔ ۸ - غم مخوری
غم مخوری که عاقبت جای تو صدر جنت است • روی دل تو تا ابد سوی رضای حضرت است
۹
شمارهٔ ۹ - می صافی
می صافی طلب جانا که دُردی کش گرانخوار است • تو از ساقی نشانی گو که اینجا مست بسیار است
۱۰
شمارهٔ ۱۰ - همره بادصبا
هرچه از سنگین دلان بر جان ما آید خوش است • گر وفا آید خوش و گر هم جفا آید خوش است
۱۱
شمارهٔ ۱۱ - پای دل
پای دل در کوی عشقت تا به زانو در گِل است • همّتی دارید با من زانکه کاری مشکل است
۱۲
شمارهٔ ۱۲ - شب وصل حبیب
آن که آتش افکند درخلق جانان من است • وانکه می سوزد از آن رویش همین جان من است
۱۳
شمارهٔ ۱۳ - زلال رحمت حق
گنه کردی بگو کردیم ای دوست • که بعد از کار بد این توبه نیکوست
۱۴
شمارهٔ ۱۴ - الله گو
باتو ای عاصی مرا صلح است هرگز جنگ نیست • زانکه غیر از غم تو را اندر دل تنگ نیست
۱۵
شمارهٔ ۱۵ - درد بی حدّ
گفتا کیی توبا ماگفتم کمین غلامت • گفتا مگر تومستی گفتم بلی زجامت
۱۶
شمارهٔ ۱۶ - آه از آن ساعت
یا رب آن ساعت که خلق از ما نیارد هیچ یاد • رحمت خود کن قرین ما الی یوم التّناد
۱۷
شمارهٔ ۱۷ - آرزو دارم
روزنی جز زخم تیرش در سرای تن مباد • غیر داغ حسرتش تا بام آن روزن مباد
۱۸
شمارهٔ ۱۸ - بلای ناگهان
دل ناشاد من شاید که روزی شادمان گردد • ولی مشکل که آن نامهر هرگز مهربان گردد
۱۹
شمارهٔ ۱۹ - شیوه شیرین
مرا کشتی و گویی خاک این بر باد باید کرد • چرا بر دردمندی این همه بیداد باید کرد
۲۰
شمارهٔ ۲۰ - چون برقع بر اندازد
تعالی الله چه حسنست این که چون برقع براندازد • اگرباشد دل از آهن که همچون موم بگدازد
دربارهی عبدالقادر گیلانی
عبدالقادر گیلانی (جیلانی) (تولد ۴۷۰ الی ۴۹۱ - وفات ۵۶۰ الی ۵۶۲ ه.ق) از مشایخ صوفیه و مؤسس سلسله تصوف قادریه است. وی در شعر تخلص «محیی» را اختیار کرده بوده و دیوان شعرش به «دیوان غوث اعظم» معروف است.
غزلیات عبدالقادر گیلانی به همت آقای سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
۷۴
شعر در دیوان
۷۴
غزلیات