1. ۱And a man said, Speak to us of Self-Knowledge. And he answered, saying: Your hearts know in silence the secrets of the days and the nights. But your ears thirst for the sound of your heart's knowledge.و مردی گفت: از خودشناسی برای ما بگو. و او در پاسخ گفت: دل‌های شما در سکوت، اسرارِ روزها و شب‌ها را می‌دانند. اما گوش‌های شما تشنه‌ی شنیدنِ صدایِ دانشِ دل‌اند.
2. ۲You would know in words that which you have always known in thought. You would touch with your fingers the ... body of your dreams. And it is well you should. The hidden well-spring of your soul must needs rise and run murmuring to the sea;می‌خواهی در کلمات بدانی آنچه را که همواره در اندیشه می‌دانسته‌ای. می‌خواهی با انگشتانت تنِ برهنه‌ی رؤیاهایت را لمس کنی. و این خوب است. چشمه‌ی پنهانِ روحت ناگزیر باید برخیزد و زمزمه‌کنان به سوی دریا روان شود؛
3. ۳And the treasure of your infinite depths would be revealed to your eyes. But let there be no scales to weigh your unknown treasure; And seek not the depths of your knowledge with staff or sounding line.و گنجِ ژرفناهای بی‌کرانت پیشِ چشمانت آشکار شود. اما بگذار هیچ ترازویی نباشد برای سنجشِ گنجِ ناشناخته‌ات؛ و ژرفای دانشِ خود را با عصا یا ریسمانِ عمق‌سنج مجوی.
4. ۴For self is a sea boundless and measureless. Say not, "I have found the truth," but rather, "I have found a truth." Say not, "I have found the path of the soul." Say rather, "I have met the soul walking upon my path."زیرا «خود»، دریایی بی‌مرز و بی‌اندازه است. مگو: «من حقیقت را یافتم»، بلکه بگو: «من حقیقتی را یافتم». مگو: «من راهِ روح را یافتم.» بهتر بگو: «روح را دیدم که بر راهِ من گام می‌زد.»
5. ۵For the soul walks upon all paths. The soul walks not upon a line, neither does it grow like a reed. The soul unfolds itself, like a lotus of countless petals.زیرا روح بر همه‌ی راه‌ها گام می‌زند. روح نه بر یک خط راه می‌رود، و نه چون نیزاری رشد می‌کند. روح خود را می‌گستراند، چونان نیلوفری با گلبرگ‌های بی‌شمار.