1. ۱خوشا کشمیر و خاک پاک کشمیرکه سر بر زد بهشت از خاک کشمیر
2. ۲چه کشمیر، آبروی هفت کشورنگاه از دیدن او تازه و تر
3. ۳چه کشمیر، آب و رنگ باغ و بستاناسیر هر نهالش صد گلستان
4. ۴سوادش سرمه چشم بهارستبهشت و جوی شیری آب لارست
5. ۵سواد خطه‌اش رسم نهادستکه سبزی از سواد اینجا مراد است
6. ۶بود نشو و نما اینجا روان رابهار دیگرست این بوستان را
7. ۷ز سبزی هر نهالش رشک طوبیجهان‌گیرند سبزانش به خوبی
8. ۸ز جوش سبزه در کوه و بیابانزمین کشته و ناکشته، یکسان
9. ۹جز آن گلها که مشهور جهان استگل اینجا بوستان در بوستان است
10. ۱۰نظر چندان که بر دشتش گماریبه جز آب زمرد نیست جاری
11. ۱۱به وصف سبزه‌اش از معنی بکرزمرد می‌کشم در رشته فکر
12. ۱۲کجا خضر و کجا این سبز رعنا؟که آن از چشمه خورد آب این ز دریا
13. ۱۳ز چشم بد، کس اینجا چون گریزد؟که از آتش سپندش سبزه خیزد
14. ۱۴سراسر سبزه و آب روان استکه گویی خطه‌اش یک بوستان است
15. ۱۵کند در بذل عمر جاودانیهوایش کار آب زندگانی
16. ۱۶به ره نتوان قدم بر خاک افشردزمین را سبزه گویی از میان برد
17. ۱۷به زیر سبزه، ره در کوه و صحراچو از عقد زمرد، رشته پیدا
18. ۱۸ز طوفان رطوبت در فضایشکند نم عاریت، آب از هوایش
19. ۱۹ز تاثیر هوای این گلستانشود فولاد هندی سبز در کان
20. ۲۰نشاید رفت بی کشتی به گلگشتز شبنم، کار دریا می‌کند دشت
21. ۲۱همه خار و خسش، ریحان و سنبلجهانی کوه کوه از سبزه و گل
22. ۲۲زند از سبزه او گر قلم، دمبه سرسبزی شود مشهور عالم
23. ۲۳درین گلشن، ز جوش خنده گلنمی‌آید به گوش آواز بلبل
24. ۲۴ز عکس لاله این سبز گلشنچراغ هفت اقلیم است روشن
25. ۲۵شود اوقات صرف اینجا صبا راوطن کشمیر دان نشو و نما را
26. ۲۶گلش در شهر و صحرا زد چنان جوشکه گلشن گشت بلبل را فراموش
27. ۲۷دمد گل از در و دیوار، اینجاچه فرق از خانه تا گلزار، اینجا؟
28. ۲۸به شهرش خانه‌ها رنگین ز لالهچو از می، خانه چشم پیاله
29. ۲۹به نوعی بام‌ها را لاله آراستکه گویی خیمه‌های آل برپاست
30. ۳۰ز لاله، خانه‌ها را بام گلگونقدح‌های مرصع چیده وارون
31. ۳۱زده گل بر سر دیوارها صفز سنبل، روی دیوارش مزلّف
32. ۳۲چو آساید کسی در خاک پاکشنگشته خاک، گل روید ز خاکش
33. ۳۳به میناکاری یک قبضه خاکچه صنعت‌ها نمود استاد افلاک
34. ۳۴کمال اینجا بود آب و هوا رادهد نشو و نما، نشو و نما را
35. ۳۵ز فیض ابر، می‌روید در این کاخز تار شمع، گل بیش از رگ شاخ
36. ۳۶نبود اهل جنان را سیرگاهیبه کشمیر از جنان کردند راهی
37. ۳۷به خوبی آنچنان کشمیر طاق استکه معشوق خراسان و عراق است
38. ۳۸ز هر سو چون خراسان صد ندیمشعراق از خاکساران قدیمش
39. ۳۹مشرف هند در جنب حریمشمعطر خاک تبت از نسیمش
40. ۴۰خروشان زنده‌رود از آرزویشعرق‌ریزان عراق از جستجویش
41. ۴۱صفاهان راست سنگ سرمه تدبیرچو بی صلوات گوید نام کشمیر
42. ۴۲ز شوقش ملک دارالهرز، یک سرچو آذربایجان دایم در آذر
43. ۴۳سزد کشگیر را در جلوه نازهزار الله اکبر گو چو شیراز
44. ۴۴صفای شام را اینجا مبر نامچه نسبت صبح صادق راست با شام؟
45. ۴۵چو کشمیر آفتابی در برابرمبر گو نام خوبی، ملک دیگر
46. ۴۶عبث مصر این دکان بر خویش چیدهچه خواهد بود حسن زر خریده؟
47. ۴۷نباشد شرم بطعا گر عنان‌گیرحجاز آید به طوف کوه کشمیر
48. ۴۸خوشا ملکی که از فیض هوایشبود گلدسته، جاروب سرایش
49. ۴۹ز بس سبزه به کار خاک پرداختزمرد از گِل اینجا می‌توان ساخت
50. ۵۰زمین را آنچنان کم شد قبالهکه از گل، گل دمید از لاله، لاله
51. ۵۱ز رشک سبزه‌زار کوه کشمیرز غم فیروزه در معدن شود پیر
52. ۵۲خزان را در گلستانش چه کارست؟که صید هر نهالش صد بهار است
53. ۵۳ز هر جانب درین فردوس اعلاجوانان زمردپوش، برپا
54. ۵۴ز سحر بابلی، خاکش سرشتههوایش تازه و حسنش برشته
55. ۵۵ز حق نتوان گذشت، این سبز رعنانمکدانی بود بر خوان دنیا
56. ۵۶درین گلشن نمی‌یابد خزان باربهار این چمن باشد وفادار
57. ۵۷ز دریا کی کشد منت سحابش؟که بی‌منت، هوا می‌بخشد آبش
58. ۵۸شبیهش را سزد گر هفت کشورپی قدر و شرف بندند بر سر
59. ۵۹ولیکن هر مصور کی تواندقلم بر صورت این خطه راند
60. ۶۰کسی را بر شبیهش دسترس نیستکه نقاش قضا مزدور کس نیست
61. ۶۱ز حیرت عندلیبانش خموشندز سودایش جهانی شال‌پوشند
62. ۶۲فقیرش از بلندی‌های اقبالبه شاهان می‌فرستد خرقه شال
63. ۶۳جوانانش چو می روشن ضمیرانچو نرگس از قدح پر، چشم پیران
64. ۶۴اگر همت به سیرش برگماردبهشت از برگ طوبی پر برآرد
65. ۶۵بود مایل به سبزی خاک پاکشمگر آب زمرد خورده خاکش؟
66. ۶۶ارم از سبزه‌اش یک شاخ سنبلبهشت از گلبنش یک دسته گل
67. ۶۷کلی شد قسمت محمود ازین باغهنوزش هست ازان گل، بر جگر داغ
68. ۶۸ز گل چیدن، به رنگ نوجوانانحنایی گشته دست باغبانان
69. ۶۹به شبنم گر کند ابرش حوالهبرد از لاله داغ دیرساله
70. ۷۰چمن را بیشه‌هایش داغ داردکه نخل میوه بیش از باغ دارد
71. ۷۱به بستانش میا گو آب، گستاخکه شوید از هوا، رو میوه بر شاخ
72. ۷۲کند گل بر سر دستار، ریشهشود فولاد سبز از آب تیشه
73. ۷۳به سرو از رشک بلبل، گل زند جوشمباد این نکته قمری را فراموش
74. ۷۴به برگ گل، بغل گیری دهد یاددرین فن، غنچه استادست، استاد
75. ۷۵به دل دزدد ز بیمش غنچه، لب راادب باید نسیم بی‌ادب را
76. ۷۶نخواهد سبزه‌اش تعلیم استاددمیدن را دمیدن می‌دهد یاد
77. ۷۷بهارش تیرگی نگذاشت در سنگببین چون کرد برگ لاله را رنگ
78. ۷۸ازان دست چنار از گل تهی نیستکه گلبن را ز بالش کوتهی نیست
79. ۷۹نیاید بوی صندل گر ز اشجارنپیچد بر درختان تاک چون مار
80. ۸۰نه تنها بلبل از گل سینه‌ریش استکه گل هم سینه‌چاک رنگ خویش است
81. ۸۱ز ننگ عاشقان کوته‌اندیشصنوبر بسته دل بر قامت خویش
82. ۸۲برد ابر از هوایش پایه پایهبرای برشکال هند، مایه
83. ۸۳گل از بس کرد رنگین بوستان راز گل، بلبل نداند آشیان را
84. ۸۴نسیم فیض این روح‌الله آبادز اعجاز مسیحا می‌دهد یاد
85. ۸۵چو یوسف‌طلعتی زین گل برآیدبنفشه بر عذار از مادر آید
86. ۸۶عجب آب و هوایی دارد این خاککه دل را از کدورت می‌کند پاک
87. ۸۷درین گلشن نباشد شیشه را بارز رنگ گل بود پیمانه سرشار
88. ۸۸گل از بس در شکفتن گشته گستاخدَرَد از خنده گل، پرده شاخ
89. ۸۹به خوشبویی، ستاند از شمامهپیاز نرگسش منشورنامه
90. ۹۰چو سروش آورد در جلوه قامتنماید بی‌نمک، شور قیامت
91. ۹۱چمن را رنگ گل ریزد ز دیوارچنان کز می بود پیمانه سرشار
92. ۹۲نسیمی گر به این گلشن درآیدز رنگ گل، به رنگ گل برآید
93. ۹۳بود پوشیده اینجا اشک بلبلکه گم شد گریه‌اش در خنده گل
94. ۹۴تراود حسن را عشق از بر و دوشزند با اشک بلبل، خون گل جوش
95. ۹۵سوی گلبن بری گر دست گستاخترواد خون بلبل از رگ شاخ
96. ۹۶بود از ابر، دست سایه در پیششود سیراب، نخل از سایه خویش
97. ۹۷ز سبزی و تری شد آنچنان راغکه هم دریا توانش خواند و هم باغ
98. ۹۸نگاری بر ورق گر صورت خارز تاثیر هوا، گل آورد بار
99. ۹۹نم باران درین صحرای پر نمنشاند گرد، اما بر دل غم
100. ۱۰۰زمین افتاده مست از نشاه تاکچرا مخمور روید نرگس از خاک؟
101. ۱۰۱هوا آبی به روی کار آوردکه گل، صد رنگ از یک خار آورد
102. ۱۰۲بهار اینجا برآورد از خزان گردچو داغ لاله، خون مرده، گل کرد
103. ۱۰۳ز خود رفته‌ست شاخ از گل دمیدنبلی، بی‌هوشی آرد خون‌کشیدن
104. ۱۰۴بود خضر آبیار این گلستاندرین گلشن شود صرف آب حیوان
105. ۱۰۵چنان مردم‌نشین شد صحن گلزارکه شد تا پشم نرگس مردمک‌دار
106. ۱۰۶شده دست چنار از فیض بارانچو دست اهل همت گوهرافشان
107. ۱۰۷بنای حسن این ملک استوارستملاحت، خانه‌زاد این دیارست
108. ۱۰۸بهشتش خوانده‌اند و نیست دل‌گیرکه دارد در جهان، آزرم کشمیر؟
109. ۱۰۹نسیمی چارفصل اینجا به کارستکه صید اولش فصل بهارست
110. ۱۱۰ز تاثیر هوا، در خاک کشمیربرآرد دسته گل، دسته تیر
111. ۱۱۱عروس ملک ازو دایم در آراز سبزی، وسمه ابروی دنیا
112. ۱۱۲چو سبزی و نمک بر خوان امکانبود کشمیر بس، آرایش خوان
113. ۱۱۳هوای تر بود کشمیر را بابزمرد را فزاید قیمت از آب
114. ۱۱۴ز مطرب، آسمانی پر ز ناهیدتمام سال او نوروز، یا عید
115. ۱۱۵نوای مطربان بالا گرفتهره آواز بلبل را گرفته
116. ۱۱۶درین بستان‌سرای عشرت‌افزانوای مطربانم برده از جا
117. ۱۱۷نهان چون نغمه‌ام در پرده سازمقامم را نیابی جز به آواز
118. ۱۱۸در این کشور گروهی مِی پرستندکه از فیض هوا، بی باده مستند
119. ۱۱۹لبالب غنچه‌اش از بخت فیروزچو مینای می از حسن گلوسوز
120. ۱۲۰گر افتد از کف ساقی پیالهدواند ریشه در گِل همچو لاله
121. ۱۲۱به مینا، گر کند فیض هوا، کارببالد چون کدوی تازه بربار
122. ۱۲۲روان می‌شد به روی سبزه‌اش بادسبک‌روحی به شبنم یاد می‌داد
123. ۱۲۳بشارت ده به صیاد هوسناککه تیر از سبزه اینجا کی خورد خاک؟
124. ۱۲۴صبا در بی‌خودی دستی برافشاندپر بلبل به زیر برگ گل ماند
125. ۱۲۵نسیم صبحدم افتان و خیزانبرد عطر گل از گلشن گریزان
126. ۱۲۶ز بس جیب رطوبت داشت در چنگهوا چون آب می‌غلتید بر سنگ
127. ۱۲۷که دارد فرقت کشمیر را تاب؟درین شهر از هوا دل می‌خورد آب
128. ۱۲۸هوایش ابر را سرمایه‌ای دادکه بخشش‌های بحرش رفت از یاد
129. ۱۲۹در آتش، تخمه شد بر روی نان سبزنگردد چون زمین و آسمان سبز؟