1. ۱مرا این نغمه مالد دم به دم گوشکه بلبل در چمن عیب است خاموش
2. ۲ز لب مهر خموشی زود برگیرزبان را در پس دندان مکن پیر
3. ۳چه خاموشی، چمن را گوش کر نیستفغان عندلیبان بی‌اثر نیست
4. ۴محیط جسم را نطق است گوهرزبان بی سخن، برگی‌ست بی بر
5. ۵ز دریای سخن، از یک صدف درجهانی را توان کرد از گهر پر
6. ۶سخن روح است و پیکر جوهر جانسخن را هست منت بر سر جان
7. ۷کسی را بر سخن انگشت رد نیستسخن از ملک جان است، از جسد نیست
8. ۸سخن سازد جوان چرخ کهن راچه منت‌هاست بر گردون سخن را
9. ۹سخن منسوخ بودی گر در ایامنبردی هیچ‌کس را، هیچ‌کس نام
10. ۱۰سخن را گر قضا از عرصه رُفتیبه عالم، کس چه گفتی یا شنفتی
11. ۱۱زبانی کز سخن بیکار باشدزبان صورت دیوار باشد
12. ۱۲سخن اصل وجود کاینات استسخن پیرایه ذات و صفات است
13. ۱۳ز بس طبعم به فکر گلشن افتادسخن با غنچه در یک پیرهن زاد
14. ۱۴حدیث گل چنان افسانه‌ام شدکه بلبل آمد و پروانه‌ام شد
15. ۱۵به قمری گفتم از سرو آنقدر منکه طوق از منتم سودش به گردن
16. ۱۶ثناگستر نباشم چون چمن را؟کند حرف چمن، رنگین سخن را
17. ۱۷زبانم حرف گل چون کرد آغازبه جای گوش، گل را شد دهن باز
18. ۱۸حکایت آنقدر گفتم ز بستانکه اعضایم شد اجزای گلستان
19. ۱۹به باغ فکر ازین گلشن ستاییکفی دارم ز گل چیدن حنایی