1. ۱به نام پادشاه پادشاهانسرافرازی ده صاحب کلاهان
2. ۲خداوندی که زیب کن فکان دادجهان را زینت از شاه جهان داد
3. ۳چراغ سلطنت از رویش افروختقبای معدلت بر قامتش دوخت
4. ۴ز قدرش قصر گردون را برافراشتز حلمش کوه را بی‌بهره نگذاشت
5. ۵به عهدش ملک را رشک ارم کردبه تسلیمش فلک را پشت خم کرد
6. ۶ز خوانش داد روزی را نوالهبه عفوش کرد عصیان را حواله
7. ۷بقا را با عطایش توامان کردکفش را دشمن دریا و کان کرد
8. ۸نگین را بهر نامش نامور ساختبه مهر خطبه‌اش منبر برافراخت
9. ۹زد از بهر بقای جاودانیبه نامش سکه صاحب‌قرانی
10. ۱۰کریمش کرد و عالم را نوا دادرحیمش خواند و عصیان را صلا داد
11. ۱۱ز حلمش کوه را پا بر زمین دوختز عزمش برق را تفسیر آموخت
12. ۱۲ز انصافش جهان را کرد معمورحوادث را ز ملکش خیمه زد دور
13. ۱۳به عهدش عافیت را جامه نو کردبه نسیان فتنه را صد جا گرو کرد
14. ۱۴به دستش داد نسبت بحر و کان راتهی کرد از تهیدستی جهان را
15. ۱۵ز لطفش قطره را در بحر در کردمحیط آز را پیمانه پر کرد
16. ۱۶به دورانش طلب را داد مقصودز ایامش طرب را کرد موجود
17. ۱۷به لطفش کرد شاهان را سرافرازبه پابوسش سران را ساخت ممتاز
18. ۱۸فکندش ماهی توفیق در شستبه دستش داد شرع و عدل را دست
19. ۱۹ز تختش بخت را فرخندگی دادبقا را از بقایش زندگی داد
20. ۲۰ز خلقش گلستان را مایه بخشیدز عدلش ملک را پیرایه بخشید
21. ۲۱قسم را بست بر خاک درش پایهما را داد زیر سایه‌اش جای
22. ۲۲کرم را بست از دستش کمر چستستم را ز آب شمشیرش ورق شست
23. ۲۳در از لطفش به باغ عیش بگشادز خلقش بوی گل را قسمتی داد
24. ۲۴ستم را کرد در عهدش چنان پاککه در دشت فراموشی بود خاک
25. ۲۵به لطفش کرد محکم، لطف را پشتز برق تیغ قهرش، قهر را کشت
26. ۲۶به نام دولتش تخم بقا کشتبرای دشمنش تار فنا رشت
27. ۲۷ز دستش بحر و کان را منفعل کردبه تیغش خون دشمن را بحل کرد
28. ۲۸زبان خنجرش را کرد گویابه ذکر آیه انّا فتحنا
29. ۲۹حیاتش را بقای جاودان دادز دولت آنچه میبایستش آن داد
30. ۳۰ز مدحش کرد پر مغز سخن راکه نگذارد زبان خالی دهن را
31. ۳۱زبان را کرد مامور دعایشسخن را ساخت مربوط ثنایش
32. ۳۲به مدحش داد گویایی بیان راثنایش آفرید، آنگه زبان را
33. ۳۳کند بر خلق تا ظاهر وقارشبه میزان می‌برد سالی دو بارش
34. ۳۴به وصفش زد قلم بر دُرّ مکنونز وزنش طبع‌ها را کرد موزون
35. ۳۵صدف را از ثنایش پر گهر ساختجهان را با وجودش مختصر ساخت
36. ۳۶مسلم ساختش در پادشاهیمطیعش کرد از مه تا به ماهی
37. ۳۷جهان را از وجودش داد مایهبه ذات خویش پیوستش چو سایه
38. ۳۸الهی چون نهالش خود نشاندیجهان را زو به کام دل رساندی
39. ۳۹به دولت در جهانش کامران داربهار دولتش را بی‌خزان دار
40. ۴۰چو دادی سایه ذاتت قرارشچو ذات خویشتن پاینده دارش