1. ۱ز جان بیزارم از دست دل خویشخدایا با که گویم مشکل خویش
2. ۲گل من خار غم در پا نداردکه چندان فارغست از بلبل خویش
3. ۳به دریای غمت نازم که بازمبه قعر خویش برد از ساحل خویش
4. ۴دل من می ندانم مایل کیستکه هیچش می نبینم مایل خویش
5. ۵دی از پروانۀ وصل تو تا صبحشدم از شوق شمع محفل خویش
6. ۶چو مرغ بیضه ضایع کرده دایمدلم گیرد کنار از منزل خویش
7. ۷ندانم آخر این صیّاد بی رحمچرا پوشید چشم از بسمل خویش
8. ۸دلا تا چند کاری تخم هستیبه باد نیستی ده حاصل خویش
9. ۹بهل تا اوفتان خیزان بیایدغبار خسته ره با محمل خویش