شاعر کلاسیک

غبار همدانی

۱۲۶۵–۱۳۲۲ ق.همدان

سید حسین رضوی معروف به غبار همدانی (زادهٔ ۱۲۷۰ یا ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشتهٔ ۱۳۲۲ قمری) شاعر همدانی است. وی از دومان حاج سید صادق امام جمعهٔ همدان و از سادات کبابى آن دیار بود. وى در همدان قدم به عرصه هستى نهاد. علوم ادبى و عربى را در زاگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوق‏العاده‏اى که داشت در تحصیل دانش، پیشرفت چشمگیرى از خود نشان داد و در شمار استادان بنام شعر و ادب همدان قرار گرفت. غبار چندى در طریق عرفان قدم گذشت و به سیر و سلوک در این رهگذر عمر صرف کرد. دیوان شعر غبار با این که بیش از هزار بیت نیست، اما مکرر در همدان و اصفهان و تهران طبع و نشر گردیده است. وى در همدان درگذشت و پیکرش را به قم منتقل کرده در صحن حضرت معصومه (س) به خاک سپردند. طبق تنها اثر باز مانده از وی (دیوان اشعار) غبار عارفی رنج کشیده و سوخته در عشق است. مرحوم آیت‌الحق شیخ محمد جواد انصاری همدانی (وفات: ۱۳۳۹ شمسی) دربارهٔ وی گفته است که «جذبهٔ عشق الهی به غبار رسید و او سوخت». شیوهٔ او در شعر همان طرز بازگشت است و نظر به حافظ و سعدی و خاقانی دارد. بعضی از غزلهای او بسیار قوی است. دیوان غبار همدانی به همت دو تن از همراهان گنجور در دسترس قرار گرفته است.

جستجو در آثار غبار همدانی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۱۰۱ اثر

شمارهٔ ۱

دلم دارد بدان زلف چلیپا • همان الفت که با زنّار ترسا

شمارهٔ ۲

اگر دانستمی آیین آن زلف پریشان را • ز پا بگشودمی یکباره قید کفر و ایمان را

شمارهٔ ۳

ساقیا لبریز کن پیمانه را • یا بمن بنما ره میخانه را

شمارهٔ ۴

امشب خروس از نیمه شب بگرفته راه بام را • باید سحر خون ریختن این مرغ بی هنگام را

شمارهٔ ۵

برآن سرم که چو گُل برکشد زچهره نقاب • قلندرانه کنم خرقه رهن بادۀ ناب

شمارهٔ ۶

گر خورم گرداب سان دریای آب • باز ننشیند دلم از التهاب

شمارهٔ ۷

ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب • پرده حیف است برآن چهره که عاریست ز عیب

شمارهٔ ۸

خروشی دوش از میخانه برخاست • که هوش از عاقل و فرزانه برخاست

شمارهٔ ۹

لب لعلت گزیدنم هوس است • خون او را مکیدنم هوس است

۱۰

شمارهٔ ۱۰

ساقی بیار باده که دوشم خیال دوست • بر گوش جان رساند نوید وصال دوست

۱۱

شمارهٔ ۱۱

گریزی نیست از کوی تو ای دوست • چسان برگردم از کوی تو ای دوست

۱۲

شمارهٔ ۱۲

بغیر از باده داروی طرب چیست • بیا ساقی تعلّل را سبب چیست

۱۳

شمارهٔ ۱۳

از آتش دل آهم تا روی پوش برداشت • سیلاب اشک چشمم چون دیگ جوش برداشت

۱۴

شمارهٔ ۱۴

مطرب دلم ز پرده به در میرود بخوان • ساقی بیا که آتش عشقم به جان گرفت

۱۵

شمارهٔ ۱۵

هرکه خو با دلبر ترسا گرفت • در خرابات مغان مأوا گرفت

۱۶

شمارهٔ ۱۶

بر زلف تو تا باد صبا را گذر افتاد • بس نافۀ چین بر سر هر رهگذر افتاد

۱۷

شمارهٔ ۱۷

صبا از زلف مُشکین عُقده وا کرد • مرا سرگشته چون باد صبا کرد

۱۸

شمارهٔ ۱۸

نسیم صبحگاهی چون شمیم زلف یارآرد • دل مجروح مارا مرهم ازمُشک تَتار آرد

۱۹

شمارهٔ ۱۹

تا جام باده بر لب ساقی گذر نکرد • مِی خواره را ز راز نهان با خبر نکرد

۲۰

شمارهٔ ۲۰

دل دیوانه زان پیوسته خو با کودکان دارد • که کودک جیب و دامن پر ز سنگ امتحان دارد

درباره‌ی غبار همدانی

طبق تنها اثر باز مانده از وی (دیوان اشعار) غبار عارفی رنج کشیده و سوخته در عشق است. مرحوم آیت‌الحق شیخ محمد جواد انصاری همدانی (وفات: ۱۳۳۹ شمسی) دربارهٔ وی گفته است که «جذبهٔ عشق الهی به غبار رسید و او سوخت».

شیوهٔ او در شعر همان طرز بازگشت است و نظر به حافظ و سعدی و خاقانی دارد. بعضی از غزلهای او بسیار قوی است.

دیوان غبار همدانی به همت دو تن از همراهان گنجور در دسترس قرار گرفته است.

۱۱۱

شعر در دیوان

۱۰۱

غزلیات

رباعیات

اشعار