1. ۱نگه کن روی آن دلبر چو نقش لعبت بربردو گلنارش ببین پر مار و دو مارش ببین پرپر
2. ۲لبش مانندهٔ مرجان برش ماننده مرمررخش پیرایه کشمیر و قدش فتنه کشمر
3. ۳لبانش برده رنگ از می رخانش برده نور از خَوربه شب بر دو رخش خور بین به روز از دو لبش میخور
4. ۴به چین زلف چون سنبل به تاب جعد چون عنبرچو چوگان بسته در چوگان چو چنبر بسته در چنبر
5. ۵به گرد بُسّدش لؤلؤ به گرد نرگسش نشترز پیکان زخم این بهتر ز شکر طعم آن خوشتر
6. ۶دل من گشت چون نیلی بسان برگ نیلوفرچو من سوی هوا پویم شود پایم بسان پر
7. ۷ایا از جان گرامی‌تر ز بخت نیک فرخ‌ترمرا دائم ز عشق تو دو لب خشک و دو دیده تر
8. ۸من از لب زمهریر آرم ز چشم آب و ز جان آذروی از دو رخ گل آزار و از دو لب می آذر
9. ۹من از عبهر همی بارم به رخ هر گونه‌گون گوهرتو بر من گونه‌گون پیکان همی اندازی از عبهر
10. ۱۰ز گل بر سوسنت پرده ز سنبل بر گلت معجرخم زلفانت چون چوگان سر مژگانت چون خنجر
11. ۱۱زبانت مهربان با من روانت باز کین آوریکی بیدادگر میر است و دیگر دادگر داور
12. ۱۲جگر سوزی بدو نرگس دل افروزی بدو رخ برچو کلک و نیزه استاد در ایوان و در لشگر
13. ۱۳نبرده بوالمعمر کوست جمله خلق را یاورمهیا گشت زو ملک و معمر گشت زو کشور
14. ۱۴به گاه رزم چون رستم به گاه بزم چون نوذرگه تدبیر چون سلمان گه پرهیز چون بوذر
15. ۱۵بدان تیغ روان اوبار از آن دست گهر گسترعدو را گل کند بالین ولی را گل کند بستر
16. ۱۶کمالش ملک را پرگار و کلکش فضل را مسطرولی را خانه زو خرم عدو را کار از او مضطر
17. ۱۷ز روی او بیفروزد سر او مجلس و محضربه فر او به ماه دی شود خاک سیاه اخضر
18. ۱۸فلک با همتش هامون و دریا با کفش فرغرز یک جودش ملا گردد عقاب چرخ را ژاغر
19. ۱۹بدان خشت چو الماس و بدان شمشیر چون آذرهمان خود و همان معجر همان درع و همان چادر
20. ۲۰شود بر درگهش ظاهر همه نیک و بد مضمروی آتش گشت و مردم عود و عالی درگهش مجمر
21. ۲۱به منظر بهتر از مَخبَر به مخبر بهتر از منظرز کیوان در برش جوشن ز گردون بر سرش مغفر
22. ۲۲ز حلم او شود در کُه ز خشم او شود کُه درسرای مهر و کین را هست شمشیر و کف او در
23. ۲۳ولی را ناز ازو فربه عدو را ناز از او لاغریکی را بهره زو زوبین یکی را بهره زو ساغر
24. ۲۴ایا اعدای تو بر دار و احباب تو بر منبرکه آتش با رضای تو نسوزد برگ سیسنبر
25. ۲۵اگرچه زاد تو اینجا وگرچه جای تو ایدربه تو ترساند اندر سند و چین فرزند را مادر
26. ۲۶به جوشن دارد و مغفر نکه تن مؤمن و کافرنگه دارد به روز کین تن تو جوشن و مغفر
27. ۲۷الا تا هر عرض قائم بود در اصل بر جوهرالا تا گوهری مردم ستوده باشد از گوهر
28. ۲۸جهان بادا به تو قائم چو از جوهر عرض اندرکفت گوهرفشان بادا مدام و دل گهرپرور