1. ۱باد فروردین بگیتی در کند هر شب سفراوفتاده است از سفر کردنش بر گیتی ظفر
2. ۲بوستان شد چون بهار چینیان از رنگ و بوکوه چون یاقوت و چون پیروزه سرو غاتفر
3. ۳بلبل اندر گلستان هر ساعتی دارد نفیروز نفیرش در گلستان گل همی نازد بفر
4. ۴آن شقایق همچو در منقار طوطی مانده قاروان گل دو روی چون بر زر سوده معصفر
5. ۵ابر تاری در میان او عیان گشته درخشچون سپاه زنگ تیغ آهیخته گرد تتر
6. ۶باغ و راغ از بوی گوناگون و نقش گونه گوناین بسان تبت است و آن بسان شوشتر
7. ۷نرگس اندر بوستان ماند بدست لعبتانساعد از مینا و انگشتان ز سیم و کف ز زر
8. ۸عاریت دارند گوئی چون برآرد باد جوشآبگیر از باز سینه گلبن از طاوس پر
9. ۹بر کنار جوی بر سبزی بنفشه جای جایچون فشانده بر پرند سبز عمدا نیل تر
10. ۱۰عرض کرده در با یاقوت و لؤلؤ باغ و راغعرض کرده سیم با مرجان و مینا کوه و در
11. ۱۱همچو روی او میان از ابر رنگین شد چمنهمچو موی زنکیان از باد پرچین شد شمر
12. ۱۲خویشتنرا باغ چون جنت بیاراید همیتا شه پیروز گر در وی کند رامش مگر
13. ۱۳دادگر بونصر جستان خسرو گیتی ستانکز همه کس برگزیدش کردگار دادگر
14. ۱۴گر سخا نازد بدریا اوست دریای سخاور هنر نازد بگردون اوست گردون هنر
15. ۱۵از پی خواهنده و مهمان همیشه دارد اوهم نهاده خوان دولت هم گشاده دست و در
16. ۱۶او ولایترا نگهبانست و مردم را مدارکز پی مردم گهر بخشد بکردار مدر
17. ۱۷حله با کینش شود بر دشمنان همچون خسکزهر با مهرش شود بر دوستان همچون شکر
18. ۱۸در خیال آب جود او هزاران گونه خیردر شرار آتش جنگش هزاران گونه شر
19. ۱۹عمر از او اسپری و ملک از او خالی مبادزانکه هست از آفت آفاق مردم را سپر
20. ۲۰تا بود عالم در او ناید دگر مثلش پدیدعالمی باید دگر تا چون امیر آرد دگر
21. ۲۱علم افلاطون بود با نعمت قارون بوددر حدیث مختصرش و در سخای ماحضر
22. ۲۲چون سخن گوید بپیش دوست و دشمن باشد اودوستان را نوش بهر و دشمنان را نیشتر
23. ۲۳او برادی بی قرینست و بمردی بی نظیرخسرو نیکو فعالست و شه فرخ نظر
24. ۲۴هرکه با وی سر ندارد راست دل یکتا بمهرکام دل کم گردد او را و جهانش آید بسر
25. ۲۵عمر بدخواهان سپردن زو نه بس کاری بودخسروی را کش بود چون میر شمس الدین پسر
26. ۲۶بوالمعالی شاه عالی همت و عالی مکاناز همه شاهان برآورده ببزم و رزم سر
27. ۲۷مدحت او خوان همیشه تا غنی گردی ز مالطلعت او بین همیشه تا جوان گردی ز سر
28. ۲۸آنکه خوش نایدش دیدن طلعت او باد کوروانکه نتواند شنیدن مدحت او باد کر
29. ۲۹مجلس میمون او خالی مباد از مدح خوانخانه بدخواه او خالی مباد از مویه گر
30. ۳۰آنچه بخشد سیم زر و در رومی و قصبهر دمی نارد بعمری کان کوه و بوم و بر
31. ۳۱گاه رادی آ ز کاه و گاه کین دشمن شکارلفظ او شکرشکن شمشیر او لشگر شکر
32. ۳۲آن هنر دیدند از او مردان میدان روز جنگکز ملک محمود خیل خانیان اندر کتر
33. ۳۳نیست مال و ملک عالم را بنزد او محلنیست گیتی را و خلقش را بنزد او خطر
34. ۳۴خشم او بادیست کو را رنج و غم باشد نسیمجود او ابریست کو را گنج و کان باشد مطر
35. ۳۵در خلاف اوست بیم و در رضای او امیددر عنان او قضا و در سنان او قدر
36. ۳۶دست گوهربار او در بزم باشد آزبرخشت آتش بار او در رزم باشد دار در
37. ۳۷گر کند شادی شب تاری پدید آرد ز روزور کند رادی ز گل باری پدید آرد دگر
38. ۳۸ای امیری آفرین فخر ملوک و شمس دینافریده ایزدت با فره و فرهنگ و فر
39. ۳۹پار و هم پیرار کردی نیکی از هر گونه ایاز کریمی کردیم امسال نیکی بیشتر
40. ۴۰چون سرایم پر ز دینار و درم کردی بجودمن کنم گیتی بمدح تو پر از در و گهر
41. ۴۱تا گمان بر دل نیارد چون یقین هرگز نشانتا خبر بر دل نیارد چون عیان هرگز اثر
42. ۴۲عمر تو بادا یقین و عمر بدخواهت گمانملک تو بادا عیان و ملک بدخواهت خبر