1. ۱اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
2. ۲نه چون او پیکری آید نه حورالعین چنو زایدنه گر باشد پری شاید چنو هرگز پری پیکر
3. ۳بدو رخ چون شکفته گل بدو لب چون فشرده ملیکی بندیست بر سنبل یکی مهریست بر گوهر
4. ۴به گل برتافته زلفش به هم بربافته زلفشبه عنبر یافته زلفش به شم و زیب و رنگ و فر
5. ۵پری خوبی ستاند زو و مه خیره بماند زوهمی فریاد خواند زو روان مؤمن و کافر
6. ۶به دل مانندهٔ آهن ز وشیّ کرده پیراهنبه پای اندر کشان دامن همی آید بر چاکر
7. ۷قبای زرد پوشیده به رخ بر ماه جوشیدهخمار و خواب کوشیده هم اندر دل هم اندر سر
8. ۸دو چشم از خواب شبگیران بسان چشم نخجیراندو رو چون شعله نیران شکسته زلف چون چنبر
9. ۹نگار مجلس افروزی دلارای روان سوزیهمی دارد مرا روزی ز غم سالی به رنج اندر
10. ۱۰هرآنگه کم به یاد آید همه تدبیر باد آیداز او بی داد و داد آید به دین و داد من ایدر
11. ۱۱شرنگ آمیز شد کامم ز کام خویش ناکاممکه شاید بردهد کامم جدا گشته ز خواب و خَور
12. ۱۲بتا هم ناز هم نوشی بلاجوئی بلاکوشیندارد سود خاموشی کنون از عشق تو دیگر
13. ۱۳به خوبی شمع بازاری ز تو بازار بازارینه بگذاری نه باز آری دل بی یار و بی یاور
14. ۱۴تو خورشیدی و من ماهم تو افزونی و من کاهمبه رخ مانندهٔ کاهم گشاده بر رخ از غم در
15. ۱۵بدان بادام شیرافکن سپاه صبر من بشکنچو صف لشگر دشمن سنان خسرو خاور
16. ۱۶سر گردان ابوالفتح آنکه روز رزم زو گردانبوند اندر زمین گردان به خون اندر نهاده سر
17. ۱۷علی کز همت عالی جهان کرد از بدی خالیبه پیروزی و برنائی شده بر خسروان سرور
18. ۱۸جهان را پای پیش او مهان را جای پیش اوندارد پای پیش او به روز رزم شیر نر
19. ۱۹همی آراید ایران را همی مالد دلیران راچو روبه کرد شیران را به نوک نیزه و خنجر
20. ۲۰به دشمن تاختن خواهد ازو کین آختن خواهدجهان پرداختن خواهد به شمشیر از بلا و شر
21. ۲۱همه جود است گفتارش همه جنگست کردارشکسی کو دید دیدارش نخواهد زینت و زیور
22. ۲۲ولی و بدسگال او همی یابند مال اوفزونتر باد سال او ز قَطر بحر و ریک بر
23. ۲۳چو بر بالای میمون او به رزم اندر نهد یون اوبود فرخ فریدون او عدو ضحاک بد اختر
24. ۲۴چو او در کارزار آید عدو را کار زار آیددرخت کین به بار آید چو او مغفر نهد بر سر
25. ۲۵بداندیش از کمند او نبیند تنگ بند اوز بیم جان به جنگ او زمین اندر زند مغفر
26. ۲۶چو او تیر و تبر گیرد قضا راه قدر گیردزمانه زو حذر گیرد چو او بیرون کشد خنجر
27. ۲۷از او رادی پراگنده وز او زفتی سرافکندهسعادت پیش او بنده سیاست پیش او چاکر
28. ۲۸ایا دارنده کیهان که هم دردی و هم درمانکند دولت همی پیمان که از تو برنتابد سر
29. ۲۹عدو اندر دریغ از تو سر از بدخواه و تیغ از توندیده کس گُریغ از تو به روز رزم در لشگر
30. ۳۰سعادت باد یار تو سر دشمن شکار توبه ناز اندر قرار تو به هر جائی و هر محضر
31. ۳۱مرا تا بنده خواندی تو به پیش اندر نشاندی توبه هر دولت رساندی تو سرم را تا به ماه و خَور
32. ۳۲همی نازم به فرّ تو همی نازم به زرّ تورسیدم زیر پر تو به نام و عز و کام و فر
33. ۳۳ایا چون تندرستی خوش به کردار جوانی کششه دشمن کش و کین کش گشاده کف گشاده در
34. ۳۴الا تا در بهاران خوش نیاید در جهان آتشالا تا آب و تا آتش به یکجا ناید اندر خَور
35. ۳۵به باغ اندر نگاه گل پدید آید سپاه گلبنفشه در پناه گل چو زلف اندر رخ دلبر
36. ۳۶به پیروزی بقا بادت همه کامی روا بادتاز انده جان جدا بادت به تو پیوسته فخر و فر